Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 1999 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...].08.1999 r. w przedmiocie pozbawienia S.G. uprawnień kombatanckich.
Decyzję tę otrzymał S.G. w dniu 8 listopada 1999 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 38).
W dniu 13 maja 2002 r. S.G. wniósł jednym pismem skargę na decyzję Kierownika Urzędu z dnia [...] listopada 1999 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej odrzucenie z uwagi na przekroczenie terminu do wniesienia skargi a w przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie - o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. W uzasadnieniu Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wskazał na 2,5-letni upływ czasu od dnia otrzymania decyzji do dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a także brak jakiegokolwiek uprawdopodobnienia choroby uzasadniającej brak dochowania terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1278/02 odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi (akta sprawy, karta nr 23). Postanowienie to wraz z pouczeniem o przysługującym na nie zażaleniem zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 kwietnia 2006 r. (akta sprawy, karta nr 33), który własnoręcznie potwierdził jego odbiór. W dniu 24 kwietnia 2006 r. postanowienie to zostało również doręczone Kierownikowi Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (akta spawy, karta nr 34). Z akt sprawy wynika, że do dnia 25 maja 2006 r. żadna ze stron nie skorzystała z przysługującego im zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarżący S.G. wniósł w dniu 13 maja 2002 r. skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] listopada 1999 r. (data nadania przesyłki zawierającej skargę, akta karta nr 3).
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.
W tej sprawie właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wynika z treści § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (Dz. U. z 2003 r. Nr 72, poz. 653), zgodnie z którym rozpoznawanie spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w których stroną skarżącą są osoby zamieszkałe poza obszarem właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości osoby te zamieszkują. W tej sprawie właściwym miejscowo jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, ponieważ skarżący mieszka w N. w Wojewódzkie [...].
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...] skarżący otrzymał w dniu 8 listopada 1999 r. (akta sprawy, karta nr 38). Na oryginale potwierdzenia odbioru znajduje się adnotacja o osobistym odebraniu przesyłki i podpis skarżącego.
Skargę zaś wniesiono poprzez nadanie przesyłki listowej w dniu 13 maja 2002 r. (akta, karta nr 3). Pieczęć urzędu pocztowego jest na tyle czytelna i data zostawienia pisma w urzędzie pocztowym nie budzi wątpliwości. Oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
Porównując datę 8 listopada 1999 r. z datą 13 maja 2002 r. należy uznać, że skarga została wniesiona po upływie 30-niowegi terminu. W tej sprawie skarga została wniesiona po upływie 29 miesięcy od daty otrzymania decyzji.
Ostatnim dniem skutecznego wniesienia skargi w tej sprawie był dzień 8 grudnia 1999 r. (poniedziałek). Wprawdzie okres 30-dniowy kończył się 7 grudnia 1999 r., jednak w związku z tym, ze dzień ten przypadał na niedzielę, za ostatni dzień zachowania terminu uważany jest następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 83 § 2 P.p.s.a.). W tej sprawie taka sytuacja miała miejsce, stąd termin ten kończył się 8 grudnia 1999 r.
Tym samym skarżący wniósł skargę z naruszeniem art. 53 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji.
Również obowiązujący w dacie wnoszenia skargi art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995r. Nr 74, poz. 368 ze zm.) wprost przewidywał, że skargę wnosi się bezpośrednio do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. O terminie wniesienia skargi skarżący został prawidłowo poinformowany w decyzji Kierownika Urzędu z dnia [...] listopada 1999 r.
Wprawdzie skarżący złożył wniosek o przywróceniu terminu do wniesienia skargi, jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 29 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 1278/02 odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi (akta sprawy, karta nr 23). Postanowienie to wraz z pouczeniem o przysługującym na nie zażaleniem zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 kwietnia 2006 r. (akta sprawy, karta nr 33) i na to postanowienie skarżący nie wniósł zażalenia. Zażalenia nie wniósł również Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, który otrzymał to postanowienie z dniem 24 kwietnia 2006 r. Tym samym postanowienie to stało się prawomocne z dniem 3 maja 2006 r., bowiem dzień 2 maja 2006 r. (wtorek) był ostatnim dniem skutecznego wniesienia żalenia w ustawowym 7-dniowym terminie.
W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.