Uzasadnienie
(postanowienia z 27 V 2004 r.)
J. S., wniósł dnia [...] 1998 r., do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 kwietnia 1998 r. Nr [...], którą rozpatrując odwołanie, utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...]1998 r. znak. [...] odmawiającą przyznania J. S. dodatku mieszkaniowego w trybie art. 43 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 509 z późn. zm.), z powodu przekroczenia norm dochodu, przy doliczeniu do niego wartości usług opiekuńczych.
W uzasadnieniu skargi podnoszono, że przyjęcie przekroczenia normy dochodu, oparto na kryteriach ustalonych w załączniku do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 listopada 1994 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 119,poz. 570, z późn. zm.), które to rozporządzenie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego uznane zostało za niezgodne z Konstytucją ustawą z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszalnych i dodatkach mieszkaniowych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, któremu [...].1998 r. doręczono odpis skargi wraz z wezwaniem o doręczenie akt, w datowanej na dzień [...].2004.r. odpowiedzi na skargę, przedkładając akta sprawy wniosło o oddalenie skargi. Ze znajdującego się w przedstawionych aktach postępowania administracyjnego wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wynika, że skarżący był osobą samotną i poza nim nie było innych członków gospodarstwa domowego.
Wobec relacji poczty, że skarżący zmarł, Sąd zwrócił się do Urzędu Stanu Cywilnego, o potwierdzenie tej informacji. Z przesłanego odpisu skróconego aktu zgonu J.S. ur. [...] 1923 r. zam. [...] ul. [...] sporządzonego przez USC [...] w dniu [...].2004 r., za nr [...] wynika, że skarżący był kawalerem i zmarł dnia [...] 2002 r. w [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r.
Zgodnie z przepisem art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), stanowi w przepisie art. 161 § 1 pkt 2, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania.
W sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przepis art. 39 obowiązującej jeszcze w dacie wydania zaskarżonej decyzji, ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 509 z późn. zm.) - zwanej dalej ustawą-określał krąg osób mieszkających w lokalach, do których mają tytuł prawny, uprawnionych do dodatku mieszkaniowego. Wyznacznikiem osób, którym przysługiwał dodatek mieszkaniowy, mieszkających w lokalach, do których miały tytuł prawny, był średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, różnicowany w zależności od tego czy gospodarstwo było jedno, czy też wieloosobowe.
Powiązanie przysługiwania uprawnienia do dodatku mieszkaniowego z posiadaniem tytułu prawnego do lokalu, w którym dana osoba mieszka (lub z uiszczaniem odszkodowania za korzystanie z lokalu bez tytułu prawnego w sytuacji określonej art. 39 ust. 2 ustawy), oraz z dochodem członków gospodarstwa domowego osoby, której ten dodatek przysługuje, wskazuje na to, iż uprawnienie do dodatku mieszkaniowego jest ściśle związane z osobą spełniającą kryteria z art. 39 ustawy.
Sprawa o przyznanie dodatku mieszkaniowego na rzecz określonej osoby, w konkretnej sprawie na rzecz J. S. jednoosobowo prowadzącego gospodarstwo domowe, ma charakter sprawy, której przedmiotem jest uprawnienie ściśle związane z osobą starającą się o uzyskanie takiego dodatku. W razie śmierci takiej osoby jej uprawnienia nie przechodzą z mocy prawa na ewentualnych członków gospodarstwa domowego, lecz mogą one przysługiwać tym członkom, którzy we własnym imieniu wykażą, iż spełniają przesłanki przewidziane art. 39 ustawy do przyznania dodatku mieszkaniowego. Świadczy o tym także regulacja zawarta w art. 43 ust. 3 ustawy, w myśl której nieuregulowanie należności za lokal po pewnym czasie skutkuje wyjaśnieniem decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego.
Z tych względów wobec śmierci skarżącego, z którego osobą był ściśle związany przedmiot postępowania o przyznanie dodatku mieszkaniowego w trybie art. 43 w zw. art. 39 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) gdyż nie zgłosiła w sprawie udziału żadna osoba, której interesu prawnego dotyczył wynik postępowania wywołanego wniesioną na decyzję skargą.