Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 27 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1287/22

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 13 marca 2020 roku, znak: KR.ZUZ.3.421.960.2018.MU, Dyrektor Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie udzielił M. K. - M. i M. K., działającym jako wspólnicy spółki cywilnej pod nazwą Schronisko [...] pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody z Przedniego Stawu, poprzez istniejące ujęcie drenażowe na dz. nr ewid.[...], obręb B., gm. Bukowina Tatrzańska, w tym dla zaopatrzenia w wodę do celów pitnych i socjalno-bytowych Schroniska PTTK w [...] oraz na odprowadzanie do wód potoku Roztoka w km 4+685, wód pobranych i niewykorzystanych dla potrzeb Schroniska PTTK w [...], za pośrednictwem Litworowego Żlebu.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył T. Park, podnosząc zarzuty: naruszenia art. 8 ustawy o ochronie przyrody oraz § 22 rozporządzenia Ministra Środowiska z 12 maja 2005 r. w sprawie sporządzania projektu planu ochrony dla parku narodowego, rezerwatu przyrody i parku krajobrazowego, dokonywania zmian w tym planie oraz ochrony zasobów, tworów i składników przyrody; wybiórcze rozpatrzenie całości materiału dowodowego, pominięcie w postępowaniu tej części materiału dowodowego, który wskazywał na istnienie innych bezawaryjnych rozwiązań technicznych do poboru wody, istniejących obecnie na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego, niwelujących negatywne oddziaływanie w ekosystem obszaru ochrony ścisłej, jakim w technologii ujęcia lewarowego z taranem wodnym, jest sztuczne przerzucanie wody pomiędzy zbiornikami za pomocą rurociągów, które to działanie zniekształca naturalne układy i procesy przyrodnicze w obszarze ochrony ścisłej Tatrzańskiego Parku Narodowego; brak odpowiednich urządzeń pomiarowych rejestrujących ilość wody faktycznie pobranej z Przedniego Stawu.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 8 grudnia 2020 r., znak KR.RUZ.423.1.12.2020 uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W jej uzasadnieniu m.in. wskazano, że zgodnie z art. 396 ust. 1 ustawy Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać:

1. 1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, z wyłączeniem okoliczności, o których mowa w art. 66; (...);
2. 8) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych.

Z kolei art. 399 ust. 1 pkt 1) ustawy Prawo wodne stanowi, że wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, lub nie spełnia wymagań o których mowa wart. 396 ust. 1 pkt 8. Złożone dokumenty oraz przeprowadzone postępowanie administracyjne, zakończone wydaniem skarżonej decyzji nie wykazały, że udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wnioskowany zakres i sposób korzystania z wód nie będzie naruszał wymagań ochrony środowiska, a więc, czy nie zachodzą okoliczności wynikające z art. 399 ust. 1 ustawy Prawo wodne.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyły sprzeciwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. K. – M. i M. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i wskazując, że w ich ocenie decyzja Organu I stopnia jest prawidłowa, przedstawiając w tym względzie obszerną argumentację. Podkreślono także, że nawet jeżeli w sentencji przedmiotowego rozstrzygnięcia brakowało ewentualnego wyrzeczenia co do celu, na jaki ma być przeznaczona pobrana woda, to wynika to wprost z jego uzasadnienia i w tym zakresie decyzja mogła być konwalidowana przez Organ II stopnia.

Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2021r., sygn. akt II SA/Kr 64/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu WSA podkreślił, że organ II Instancji nie dostrzegł podstawowej dla niniejszej sprawy okoliczności, tj. tego, że obecnie kontrolowane postępowanie w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego nie dotyczy żadnego nowego urządzenia, ani też nowego czy innego niż dotychczasowy sposobu korzystania z wody, a nawet zmienionej faktycznej ilości jej poboru i odprowadzania nadmiaru. Niesporną w sprawie okolicznością jest bowiem to, że ujęcie wody na potrzeby schroniska PTTK działa w niezmieniony sposób od 65 lat, a pobór wód ze Stawu Przedniego jest stały - ze względu na stałą pracę taranu, co potwierdza także organ w zaskarżonej decyzji. Wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego oparty został na założeniu niezmiennego sposobu poboru wody i odprowadzania jej nadmiaru, przy użyciu ciągle tych samych urządzeń wykorzystujących prawa hydrauliki, z pominięciem energii elektrycznej. Wszystko to wiąże się ze specyficznymi warunkami atmosferycznymi panującymi w Dolinie [...] co opisał organ I Instancji w uzasadnieniu decyzji, a co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, zaś co do warunków atmosferycznych jest także faktem notoryjnym.

Skoro zatem w sferze faktycznej, dotyczącej rzeczywistej ilości poboru wody z Przedniego Stawu nic się nie zmieni, stan ten jest stały od lat, to analizy wykonane przez dr inż. R. K. oraz mgr. Inż. M. P. w Końcowym Operacie Hydrologicznym, dotyczące korelacji sumy opadów z wahaniami zwierciadła wody w Przednim Stawie w okresie od września 2009 r. do stycznia 2011 r. oraz wynikające z tych analiz wnioski pozostają aktualne, niezależnie od tego, jaka wielkość poboru wody zostanie przyjęta w założeniach operatu.

Wobec powyższego Sąd doszedł do przekonania, że w żadnym wypadku w niniejszej sprawie nie ziściły wskazane przez organ II Instancji w zaskarżonej decyzji przesłanki z art. 138 § 2 kpa. Przesłanki te powinny być spełnione kumulatywnie, ale także powinien istnieć funkcjonalny i merytoryczny związek przesłanki pierwszej (naruszenie przepisów postępowania zaskarżoną decyzją) i przesłanki drugiej (konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie).

Jeżeli organ II Instancji uważa, że operat hydrologiczny powinien zostać z innych względów niż wskazane w zaskarżonej decyzji, uzupełniony o inne niż dotychczas wykonane analizy, związane z ilością całkowitego poboru wód, to nie ma żadnych przeszkód, aby przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe we własnym zakresie, bo to nakazuje mu zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażona w art. 16 kpa. Polega ona na dwukrotnym rozpoznaniu sprawy przez dwa organy administracyjne różnych instancji, a nie wyłącznie na kontroli postępowania i decyzji organu I Instancji przez organ II instancji. Ponadto jeżeli organ twierdzi, że sentencja decyzji powinna brzmieć inaczej, to nie ma żadnych przeszkód, aby we własnym zakresie ją zreformował, co w żadnym razie nie narusza dwuinstancyjności postępowania i nie wymaga prowadzenia żadnego dodatkowego postępowania dowodowego.

Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie decyzją z dnia 9 września 2022 r., znak KR.RUZ.423.1.12.2020, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2) kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł co do istoty o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego M. K.-M. i M. K., działającym jako wspólnicy spółki cywilnej Schronisko PTTK w [...] na:

I.1. pobór wód powierzchniowych z Przedniego Stawu poprzez istniejące ujęcie drenażowe zlokalizowane na dz. ew. nr [...], obręb B., gm. Bukowina Tatrzańska w ilości Qmaxs - 0.000977m3/s, Qśrd - 79,54 m3d, Qmaxh -3,517 m3/h, Qdop.r. - 29 033 m3/rok, w tym dla zaopatrzenia w wodę do celów pitnych i socjalnobytowych Schroniska PTTK w [...]: Qmaxs - 0,00016 m3/s, Qśrd - 8,984 m3/d, Qmaxh - 0,561 m3/h, Qdop.r. - 3279 m3/rok;

I.2. odprowadzenie wód do potoku Roztoka w km 4+685, za pośrednictwem Litworowego Żlebu, wód pobranych z ujęcia o którym mowa w pkt 1 pozwolenia i niewykorzystanych, w ilości: Q maxs - 0,000817 m3/s, Q śrd - 70,56 m3d, Qmax/h - 2,94 m3/h, Qdop.r. - 25 754 m3/rok.

W dalszych punktach organ ustalił warunki wykonywania uprawnień udzielonych decyzją oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, w tym co do sposobu prowadzenia pomiarów i rejestrowania ilości pobieranej wody oraz ustalił termin ważności pozwolenia udzielonego w punkcie I na okres do dnia 8 września 2052 r.

W uzasadnieniu decyzji przywołano poglądy prawne i wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawarte w wyroku z dnia 27 kwietnia 2021r., sygn. akt II SA/Kr 64/21, którym po rozpoznaniu sprzeciwu uchylono pierwotną decyzję organu II instancji ze wskazaniem, że rzeczą organu będzie uzupełnienie postępowania dowodowego i zreformowanie decyzji we własnym zakresie, jeżeli będzie to konieczne. Przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania oraz wskazano w jakim zakresie w ponownym postępowaniu uzupełniony został materiał dowodowy oraz streszczono stanowiska stron postępowania. Uzasadniając rozstrzygnięcie co do udzielenia wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego, organ II Instancji odwołał się do wytycznych Sądu i zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym do Dodatku do operatu wodnoprawnego z grudnia 2021r., wyjaśnień autora Operatu wodnoprawnego oraz przedstawionych przez wnioskodawczynie przy piśmie 25 maja 2022r. argumentów, w szczególności: położenia schroniska w terenie wysokogórskim, braku drogi dojazdowej, długotrwałych zim, gdy pokrywa śnieżna uniemożliwia dotarcie do schroniska, niezawodność i bezawaryjność istniejącego systemu zaopatrzenia w wodę, ważne szczególnie z uwagi na przebywające w schronisku osoby oraz wieloletnie funkcjonowanie ujęcia (od 1954r.), które utrwaliło określone zależności i warunki funkcjonowania ekosystemów wodnych w Dolinie, nadto niestwierdzenie negatywnego wpływu na ocenę stanu JCWP o nazwie Białka od Rybiego Potoku do Jaworowego z Jaworowym od granicy państwa i o europejskim kodzie PLRW2000121415469, w aktualnym zatwierdzonym przez Radę Ministrów w dniu 18 października 2016r. Planie Gospodarowania Wodami dla obszaru dorzecza Wisły (Dz. U. 2016, poz. 1911).

Ponadto wskazał, że nałożył na wnioskodawczynie, zgodnie z art. 403 ust.2 pkt 6) ustawy Prawo wodne obowiązek prowadzenia pomiarów i rejestrowania ilości wody pobieranej na potrzeby schroniska co najmniej jeden raz na miesiąc oraz prowadzenia pomiarów jakości wody pobieranej w stanie pierwotnym z częstotliwością minimum jeden raz na rok. Natomiast zakres badanych parametrów i częstotliwość wykonywania badań wody przeznaczonej do spożycia reguluje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. 2017 poz. 2294).

Natomiast z uwagi na to, że art. 400 ust. 1 ustawy Prawo wodne, pozwolenie wodnoprawne wydaje się w drodze decyzji na czas określony, nie dłuższy niż 30 lat, liczony od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, organ ustalił termin obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, udzielonego w pkt I. niniejszej decyzji na okres 30 lat, tj. do dnia 8 września 2052 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył Tatrzański Park Narodowy zarzucając naruszenie:

1. - art. 5 pkt.
2. 9) ustawy o ochronie przyrody, polegające na pominięciu celu jakiemu ma służyć prowadzenie ochrony ścisłej przyrody, a to "całkowitemu i trwałemu zaniechaniu bezpośredniej ingerencji człowieka w stan ekosystemów, tworów i składników przyrody oraz w przebieg procesów przyrodniczych na obszarach objętych ochroną",
3. - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 77 § 1 oraz art. 218 § 2 w związku z art. 144 w związku z art. 140 kpa, poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności zaniechania wyjaśnienia okoliczności związanych z zaproponowanym przez skarżącego nowym system dostarczania wody do Schroniska, a w szczególności ustalenia rozmiaru prac potrzebnych do jego wykonania, awaryjności i adekwatności takiego rozwiązania dla potrzeb schroniska.

W uzasadnieniu wskazano, iż rozstrzygnięcie nastąpiło niezgodnie ze stanowiskiem Tatrzańskiego Parku Narodowego, który proponował przyjęcie innego rozwiązania technicznego, które nie będzie powodowało sytuacji, w której całościowy pobór wody z Przedniego Stawu będzie wynosił prawie 30.000 m3/rok, a z tego tylko około [...] pobranej wody będzie wykorzystywana przez prowadzone przez Spółkę schronisko, a reszta pobranej wody będzie bezproduktywnie zrzucana w dół Doliny. Tatrzański Park Narodowy jako przykładowe rozwiązanie tego problemu zaproponował zaprzestanie poboru wody za pośrednictwem starego ujęcia drenażowego i wykorzystanie do poboru wody innego istniejącego i wykorzystywanego już dla potrzeb schroniska ujęcia wody z Wielkiego Stawu, doprowadzającego ją do małej elektrowni wodnej zasilającej w energię elektryczną schronisko. Argumenty o "położeniu schroniska w terenie wysokogórskim, brak drogi dojazdowej, długotrwałe okresy zimy, gdy pokrywa śnieżna uniemożliwia dotarcie do schroniska" uznać należ a limine za nietrafne i indyferentne z perspektywy wyboru przez Organ odpowiedniego rozwiązania dla poboru wody przez Schronisko.

Przyjęte przez Organ, jako argument, ustalenie, że dotychczasowe ujęcie drenażowe jest niezawodne i bezawaryjne, nie dowodzi, że zaproponowane przez TPN rozwiązanie jest zawodne i awaryjne. Organ w tym zakresie nie poczynił, żadnych ustaleń. TPN wskazywał m.in. na możliwość zaopatrzenia w wodę schroniska w [...] poprzez:

1. 1) całkowitą likwidację ujęcia wody zlokalizowanego w Przednim Stawie Polskim wraz z infrastrukturą towarzyszącą (lewar, komora wyrównawcza, urządzenia doprowadzające i odprowadzające wodę, taran wodny),
2. 2) zapewnienie poboru wody z funkcjonującego równolegle, działającego na tej samej zasadzie co dotychczasowe ujęcie, ale pobierającego wodę z innego stawu, systemu hydraulicznego służącego do celów zasilania w wodę małej elektrowni wodnej w [...] zlokalizowanej w bezpośrednim otoczeniu schroniska z komory wyrównawczej. Zastąpienie obecnego sposobu poboru wody zmodernizowanym systemem, doprowadzającym wodę do czynnej elektrowni wodnej, nie wymaga żadnych większych prac, poza zamontowaniem pompy głębinowej w komorze wyrównawczej oraz jej podłączeniem do istniejących przewodów wodociągowych. Prace te mogą zostać wykonane bez istotnej ingerencji w środowisko przyrodnicze, ponieważ wszystkie obiekty oraz sieć wodociągowa znajdują się w bezpośrednim otoczeniu schroniska w [...]. Dlatego też podniesione przez Organ, a wyżej przytoczone argumenty dotyczące warunków klimatycznych oraz dostępności schroniska, nie mają żadnego znaczenia. Przedmiotowa mała elektrownia wodna pracuje przez cały rok i jest analogicznym do dawnego systemem lewarowym, który jest w stanie zapewnić ciągłą dostawę wody na potrzeby schroniska. Pobór wody na potrzeby bytowe schroniska z komory wyrównawczej MEW będzie bardzo precyzyjny - bez zrzutu wody nie wykorzystanej, a służącej obecnie do "napędu" starego tarana wodnego. Oprócz wyżej opisanej modernizacji systemu dostarczania wody do Schroniska, istnieje możliwość zastosowania także innych współczesnych rozwiązań technicznych o wysokiej sprawności, na co wskazywał Tatrzański Park Narodowy w toku postępowania, które umożliwiają likwidację ujęcia lewarowego wraz z taranem wodnym, a jednocześnie gwarantują bezawaryjną pracę urządzeń w trudnych warunkach klimatycznych. Takie rozwiązania stosowane są w innych, podobnych obiektach na terenie Tatr - zaopatrzenie w wodę schroniska w Morskim Oku czy hotelu górskiego na Pol. Kalatówki. Istnieją również techniczne możliwości opomiarowania faktycznego poboru wody z [...] - analogicznie do rozwiązania zastosowanego w przypadku funkcjonującej przy schronisku w [...] elektrowni wodnej (jest to przepływomierz elektromagnetyczny). Organ zaniechał również poczynienia ustaleń i w tym zakresie mimo wyraźnych wniosków skarżącego. Nie są też zasadne argumenty Organu, że wieloletnie funkcjonowanie ujęcia (od 1954 r.), które utrwaliło określone zależności i warunki funkcjonowania ekosystemów wodnych w Dolinie, a nadto nie stwierdzono negatywnego wpływu dotychczasowego ujęcia wody, na ocenę JCWP o nazwie Białka od Rybiego Potoku. Dotychczasowe drenażowe ujęcie wody oraz spust wody do Żlebu Litworowego, położone są na obszarze ochrony ścisłej. Stosownie do art. 5 pkt.
3. 9) ustawy o ochronie przyrody, ochrona ścisła to "całkowite i trwałe zaniechanie bezpośredniej ingerencji człowieka w stan ekosystemów, tworów i składników przyrody oraz w przebieg procesów przyrodniczych na obszarach objętych ochroną". A zatem stan, do którego powinno się dążyć, to usunięcie jakiejkolwiek ingerencji człowieka w przebieg procesów przyrodniczych t.j. likwidacja urządzeń z dna Przedniego Stawu Polskiego oraz powrót naturalnego obiegu wody w zlewni. Ustalenia tego Organ zaniechał. Ekosystemy wodne w Dolinie, o które troskę wyraził Organ, są ekosystemami nienaturalnymi wytworzonymi przez człowieka, pozostającymi w sprzeczności z przytoczonymi wyżej zasadami ochrony ścisłej. Nieuzasadniona jest wyrażona w zaskarżonej decyzji obawa o zmianę wykształconego od wielu lat (1954 rok) ekosystemu w Żlebie Litworowym, do którego przerzucana jest woda z Przedniego Stawu Polskiego. Właśnie zaprzestanie sztucznego zrzutu wody do Litworowego Żlebu spowoduje z czasem odtworzenie się tam zniekształconego przez działania antropogeniczne siedliska przyrodniczego, co jest zgodne z w/w ustawowym celem parku narodowego.

W odpowiedziach na skargę organ i wnioskodawczynie wnieśli o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Niniejszą sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 ze zmianami.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, na co wyraźnie zwrócił już uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 kwietnia 2021r., sygn. akt II SA/Kr 64/21, że kontrolowane postępowanie administracyjne dotyczy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, przy czym nie dla żadnego nowego urządzenia, ani też nowego czy innego niż dotychczasowy sposobu korzystania z wody, a nawet zmienionej faktycznej ilości jej poboru i odprowadzania nadmiaru. Niesporną w sprawie okolicznością jest bowiem to, że ujęcie wody na potrzeby Schroniska PTTK w [...] działa w niezmieniony sposób od ponad 65 lat, a pobór wód z Przedniego Stawu jest stały - ze względu na stałą pracę taranu. Wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego oparty został na założeniu niezmiennego w stosunku do dotychczasowego sposobu poboru wody i odprowadzania jej nadmiaru, przy użyciu ciągle tych samych urządzeń wykorzystujących prawa hydrauliki, z pominięciem energii elektrycznej.

Skoro zatem wniosek nie dotyczy lokalizacji żadnego nowego obiektu budowlanego, czy nowego urządzenia, to ewentualna możliwość alternatywnego do dotychczasowego sposobu dostarczania wody do Schroniska PTTK w [...] pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego postępowania. Ocena alternatywnych wariantów inwestycyjnych przez pryzmat ich wpływu na środowisko, dokonywana jest bowiem w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla realizacji przedsięwzięcia w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jest to jednak całkiem inne postępowanie niż obecnie kontrolowane. W niniejszym postępowaniu zadaniem organu była ocena wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na płaszczyźnie obowiązujących w tym zakresie przepisów i wydanie takiego pozwolenia jeśli zachodzą ku temu formalne przesłanki lub odmowa jego wydania, w przypadku jeśli takich przesłanek brak. Nie było natomiast jego zadaniem analizowanie alternatywnych wariantów dostarczania wody dla schroniska, skoro sposób jej dostarczania nie uległ zmianie i nie jest dokonywany za pomocą nowo realizowanego urządzenia.

Dlatego pomijając już oczywistość oceny, że proste w konstrukcji urządzenie tarana, który dla działania nie wymaga zasilania energią elektryczną i działa bezawaryjnie od ponad 65 lat, uznać należy jako potencjalnie mniej awaryjne, niż urządzenie mechaniczne zasilane energią elektryczną, które dostarczać miałoby do schroniska wodę kilkusetmetrowym rurociągiem poprowadzonym w terenie wysokogórskim o wymagającym klimacie, to jednak z uwagi na charakter kontrolowanego postępowania administracyjnego, organ z takiej oceny był zwolniony. Dlatego zarzuty strony skarżącej co do zbyt powierzchownej oceny wyrażonej w tym zakresie przez organ nie są uzasadnione, gdyż takiej oceny organ w ogóle nie musiał wyrażać, a wystarczającym byłoby przytoczenie powyższej argumentacji o zbędności takiej oceny w postępowaniu, które dotyczy wydania jedynie nowego pozwolenia wodnoprawnego, dla tego samego istniejącego już obiektu i w dotychczasowy sposób, przy wykorzystaniu tego samego co dotychczas urządzenia.

W tym miejscu podkreślenia też wymaga, że jak trafnie wskazuje się w odpowiedzi na skargę z powołaniem się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2018 r., VII SA/Wa 1463/17, w sytuacji wszczęcia postępowania na żądanie strony, treść zgłoszonego żądania określa rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, a także wyznacza właściwą normę prawa materialnego lub procesowego, która będzie relewantna dla ustalenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego postępowania. Organ administracji jest tym żądaniem związany, gdyż tylko i wyłącznie strona składająca podanie określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Innymi słowy, owo żądanie (wniosek) strony, wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym. Analogiczny pogląd odnośnie postępowania toczącego się na podstawie art. 407 prawa wodnego wyrażony też został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia z dnia 21 czerwca 2018 r., sygnatura akt II SA/Gd 111/188 lipca 2021 r., który stwierdził, że "to wnioskodawca ma wyłączne prawo do kształtowania treści swojego żądania zawartego we wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego.

Treść złożonego wniosku wyznacza przedmiot postępowania, którym organ prowadzący to postępowanie jest związany". W tym stanie rzeczy, skoro wniosek o udzielenia pozwolenia wodnoprawnego dotyczy poboru wody z Przedniego Stawu, to organ administracji pozostając w granicach wniosku, powinien się ograniczyć do zbadania przesłanek negatywnych z art. 399 ust. 1 i 2 prawa wodnego, natomiast rozważania w przedmiocie alternatywnego rozwiązania, wykraczają poza treść wniosku i pozostają poza kognicją organu. Z tych przyczyn powyższy zarzut skargi dotyczący nienależytego rozważenia alternatywnego wariantu dostarczania wody do schroniska i powiązany z nim zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, ocenić należy za bezzasadny.

Przechodząc do dalszych rozważań należy wyrazić pogląd, że nie jest również trafny zarzut skargi, podniesiony z powołaniem się na art. 5 pkt.

9) ustawy o ochronie przyrody. Przepis ten zawiera bowiem jedynie definicję legalną "ochrony ścisłej" w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody. Z powyższej definicji nie wynika jednak automatyczny zakaz jakiejkolwiek działalności człowieka w terenach objętych ścisłą ochroną. Jest to zresztą chyba oczywiste również dla strony skarżącej, skoro na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego, w terenach objętych ścisłą ochroną znajduje się i legalnie funkcjonuje szereg obiektów (zazwyczaj związanych z szeroko rozumianym ruchem turystycznym na terenie TPN), których część została wymieniona ze szczegółowym wskazaniem lokalizacji w odpowiedzi na skargę uczestniczek. Na płaszczyźnie prawnej istotnym natomiast jest, że zgodnie z art. 396 ust. 1 pkt 2 prawa wodnego, pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń planów ochrony i planów zadań ochronnych dla obszarów chronionych. Taki plan ochrony dla Tatrzańskiego Parku Narodowego został ustanowiony w rozporządzeniu Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 6 lipca 2021 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 1098), wydanym na podstawie art. 19 ust. 5 w związku z art. 20 ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Plan ten określa sposoby realizacji celów ochrony przyrody na obszarze TPN – w tym w strefie ochrony ścisłej – a z którym zgodność jest warunkiem udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, stosownie do przywołanego już art. 396 ust. 1 pkt 2 prawa wodnego oraz art. 399 ust. 1 pkt 1 prawa wodnego. Plan ten określa też zakres udostępniania obszaru parku narodowego, co jest zresztą jednym z zadań TPN, a co wynika z art. 8b ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody. W tym stanie rzeczy usytuowanie Schroniska PTTK w [...] w strefie ochrony ścisłej, samo w sobie nie stanowi przesłanki negatywnej dla wydania pozwolenia wodnoprawnego, a wymaga jedynie dokonania oceny, czy wydanie takiego pozwolenia jest zgodne z ustanowionym dla Tatrzańskiego Parku Narodowego planem ochrony. Z analizy postanowień tego planu wynika, że wydane pozwolenie wodnoprawne nie narusza planu ochrony dla Tatrzańskiego Parku Narodowego. W jego Rozdziale 7, dotyczącym określenia działań ochronnych m.in. na obszarach ochrony ścisłej z podaniem rodzaju, zakresu i lokalizacji tych działań, z ust. I.1 pkt 7 tego rozdziału wynika, że działania ochronne na obszarach ochrony ścisłej obejmują remonty, przebudowę i budowę obiektów i urządzeń technicznych oraz infrastruktury związanej z udostępnianiem obszaru Parku oraz konserwację obiektów kulturowych. Z powyższego wynika, że art. 5 pkt 9 ustawy o ochronie przyrody nie może być wykładany bez odwołania się do szczegółowych regulacji prawnych, dotyczących obszarów ochrony ścisłej i sam w sobie nie stanowi bezwzględnego zakazu ingerencji w strefę ochrony ścisłej. Na tej płaszczyźnie rozważań należy też dodać, że z treści skargi można wnioskować, że chyba tak samo jak powyżej przedstawiono, ograniczenia związane z ochroną ścisłą rozumie strona skarżąca, skoro w jej ocenie nie narusza powyższego przepisu dostarczanie wody z Wielkiego Stawu (który też znajduje się na obszarze ochrony ścisłej), a takim naruszeniem ma być jedynie jej dostarczanie z Przedniego Stawu. Z tych przyczyn również zarzut dotyczący w/w przepisu prawa materialnego nie zasługuje na uwzględnienie.

W końcowej części rozważań, odnieść się należy również do podniesionych w skardze zarzutów natury faktycznej. Podkreślenia jednak wymaga, że ocena legalności zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, odbywa się na płaszczyźnie jej zgodności z prawem. Niemniej jednak, z uwagi na zarzuty w zakresie wpływu poboru wody z Przedniego Stawu dla Schroniska Górskiego PTTK w [...] na środowisko naturalne, wskazanym jest odniesienie się także do tych zarzutów, które dotyczą pozaprawnej płaszczyzny rozważań. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, w tym w szczególności operatu wodnoprawnego i jego dodatku, kontynuacja poboru wody w dotychczasowy sposób nie wymaga podejmowania żadnych działań inwestycyjnych. Sam pobór wody w dotychczasowy sposób (funkcjonujący od ponad 65 lat) oraz odprowadzanie wód pobranych i niewykorzystanych do wód potoku Roztoka odbywa się natomiast w ramach jednej zlewni, nie powoduje negatywnego wpływu na osiągnięcie celów środowiskowych JCWP Białka od Rybiego Potoku do Jaworowego z Jaworowym od granicy państwa, nie wpływa na realizację celów środowiskowych ustalonych dla JCWPd, a także nie generuje negatywnego oddziaływania na staw jako ekosystem wodny (Dodatek do operatu wodnoprawnego m.in. str. 17-18).

Taka ocena wpływu dotychczasowego i wnioskowanego sposobu poboru wody dla Schroniska Górskiego PTTK w [...] wydaje się być zresztą niekwestionowana przez samą stronę skarżącą, która w pkt 15 skargi wskazuje, że: "Brak negatywnego wpływu dotychczasowego ujęcia wody, na zlewnię zapewne ma miejsce. Mimo istnienia dotychczasowego ujęcia wody, ilość wody w zlewni pozostaje na podobnym do naturalnego poziomie, gdyż pobierana nadmiarowo woda trafia przez Żleb Litworowy do Doliny."

Tymczasem pobór wody z Wielkiego Stawu wymaga już pewnej ingerencji w środowisko naturalne (choć trzeba się zgodzić ze stroną skarżącą, że nie jest to wpływ znaczny), a pojawienie się potencjalnych awarii tego systemu dostarczania wody i ich usuwanie, może się już wiązać z istotniejszym zakresem ingerencji w to środowisko.

Zaznaczyć także należy, że nie można również zaaprobować stanowiska strony skarżącej, co do wpływu dotychczasowego i wnioskowanego sposobu poboru wody dla schroniska, na poziom wód w wodospadzie Wielka Siklawa (pkt 14 skargi). Wodospad Wielka Siklawa zasilany jest bowiem wodami potoku Roztoka, który początek bierze w Wielkim Stawie. Jak natomiast wynika z Dodatku do operatu wodnoprawnego - str. 6, woda z Przedniego Stawu tylko okresowo (podczas wysokich stanów) zasila Wielki Staw za pośrednictwem Małego Stawu. Takie same informacje co do przepływu wody pomiędzy tymi stawami wynikają także z innych źródeł, dostępnych m.in. na stronach internetowych. Jak przy tym wynika z operatu, pobór wody z Przedniego Stawu nie ma wpływu na podziemny przypływ wód. Z powyższego wynika, że pomiędzy Przednim, a Wielkim Stawem zasadniczo nie odbywa się ciągły przepływ wody, a ma on miejsce w jedynie podczas wysokich stanów poziomu wody w Przednim Stawie, kiedy wody w nim zebrane przelewając się zasilają Wielki Staw poprzez Mały Staw.

Z powyższych danych można zatem wywnioskować, że alternatywny sposób dostarczania wody do schroniska tj. z Wielkiego Stawu, który odbywałby się w sposób ciągły, miałby zdecydowanie większy wpływ na poziom wód w Wielki Stawie, a co za tym idzie ilość wody spadającej wodospadem Wielka Siklawa, niż dotychczasowy i wnioskowany pobór wody z Przedniego Stawu, który to staw w ogóle nie zasila Potoku Roztoka powyżej wodospadu, a Wielki Staw jest zasilany wodami z niego pochodzącymi jedynie sporadycznie i przy wysokim ich poziomie. Z tych przyczyn również zarzuty skargi podniesione na płaszczyźnie pozaprawnej nie zasługują na uwzględnienie.

Konkludując należy zatem wskazać, że zaskarżoną decyzję należy ocenić jako zgodną z obowiązującymi przepisami prawa, w tym zarówno prawa wodnego, jak i przepisami regulującymi dostęp do wód na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego. Natomiast zarzuty skargi z przyczyn wskazanych powyżej nie zasługują na uwzględnienie, co w konsekwencji skutkuje oddaleniem skargi.

Mając zatem na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.