Uzasadnienie
Burmistrz B. decyzją z dnia [...] września 2008r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 46a ust.7 pkt 4 w związku z art. 46 ust. 1, oraz art 56 ust. 1, 2, 3, 7 i 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150), art. 104 i art. 108 § 1 kpa oraz na podstawie § 3 ust. 1 pkt 56 i pkt 72a oraz § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz.2573 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. i H.K. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia "Budowa wjazdu i wyjazdu na drodze wojewódzkiej Nr [...] ze stacji paliw w miejscowości B. km [...] w zakresie: poszerzenia jezdni drogi wojewódzkiej, przebudowy chodników oraz przebudowy odcinka kanalizacji deszczowej i studzienek deszczowych, na działkach nr 1, 2, 3, 4 przy ul. [...] w B".
W uzasadnieniu organ l instancji podał, że do złożonego wniosku wnioskodawca dołączył wszystkie wymagane prawem dokumenty, a w szczególności poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy wniosek oraz obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Zdaniem organu autorzy raportu znajdującego się w aktach sprawy przeprowadzili wnikliwą analizę oddziaływania przedsięwzięcia pod względem emisji zanieczyszczeń do powietrza, przyjmując dane dotyczące ruchu pojazdów z roku 2006 oraz dodatkowo prognozowane dla roku 2016. Wyniki analizy nie wykazały przekroczeń wartości dopuszczalnych dla żadnej z analizowanych substancji. Odwodnienie terenu inwestycji realizowane będzie przez istniejącą kanalizację deszczową. Zgodnie z danymi przedstawionymi w rozdziale [...] raportu z uwagi na natężenie ruchu pojazdów konieczne będzie zamontowanie urządzeń oczyszczających przed zrzutem wody do ścieków.
Analiza oddziaływania hałasowego przeprowadzona w raporcie oraz rozszerzona w uzupełnieniu wykazała, że w bezpośrednim otoczeniu projektowanej przebudowy drogi nie występują tereny wymienione w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, a więc tereny chronione przed hałasem. Określone w raporcie oddziaływanie hałasowe dla planowanej przebudowy drogi nie wpłynie zatem na poziom hałasu na terenach mieszkaniowych podlegających ochronie.
Ponadto organ wskazał, że wzrost emisji zanieczyszczeń do powietrza pochodzący od maszyn i środków transportu takich jak spaliny, pył, substancje odorotwórcze może jednak nastąpić w trakcie realizacji przedsięwzięcia. Pojawi się wówczas wzrost natężenia hałasu związany z pracą maszyn i środków transportu. Oddziaływania te będą jednak zjawiskiem okresowym o dużej dynamice zmian i odwracalności. Ze względu na oddalenie zabudowy mieszkaniowej od planowanego przedsięwzięcia o co najmniej 60 m, hałas nie powinien być uciążliwy dla mieszkańców budynków, a zagrożenia związane z robotami budowlanymi (zanieczyszczenia gruntu, wód powierzchniowych i podziemnych substancjami chemicznymi, ropopochodnymi) zdaniem organu będą miały charakter okresowy i zanikający. Organ wskazał, że z raportu wynika, iż podczas eksploatacji nie nastąpi wzrost natężenia ruchu wynikający z realizacji przedsięwzięcia.
Co więcej obecnie brak odpowiednio wykształconego zjazdu i wjazdu powoduje, że część wód z istniejącego tymczasowego zjazdu spływa na pas zieleni, a budowa nowego zjazdu i przejęcie tej części wód do kanalizacji zapewni odpowiednią ochronę środowiska w zakresie wód powierzchniowych 5 podziemnych. Raport nie przewiduje wpływu przedsięwzięcia na krajobraz, dobra materialne i kulturę, świat roślinny i zwierzęcy, obszary chronione. Zasięg oddziaływania ograniczy się do obszaru wykonywanych robót. Inwestycja nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania ze względu na niewielki zakres robót. Z przedłożonego raportu oddziaływania wynika również, że poprzez realizację przedsięwzięcia zmniejszy się ilość punktów kolizji, zostanie zapewniona powierzchnia do oczekiwania na włączenie się do ruchu. Zostanie również usprawniony ruch w rejonie stacji oraz nastąpi poprawa bezpieczeństwa poruszania się wszystkich uczestników ruchu.
Organ l instancji wskazał też, że z dołączonego do wniosku wypisu i wyrysu z "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] - Ustalenia planu (uchwała nr XXXV/344/05 Rady Miejskiej w Bochni)" wynika, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest na terenie oznaczonym symbolem [...] stanowiącym "teren usług i urządzeń obsługi komunikacji (...) z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod usługi związane z obsługą ruchu kołowego w tym stacje paliw; a obejmujące również wydzielone parkingi, stacje obsługi pojazdów oraz usługi związane z obsługą podróżnych, itp." Planowana inwestycja jest zgodna z powyższym planem, a koncepcja wjazdu i wyjazdu została pozytywnie zaopiniowana przez Zarząd Dróg.
Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyli W. i K.K. wskazując, że prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla budowy zjazdu i wjazdu ze stacji paliw jest bezprzedmiotowe, albowiem inwestycja stacji paliw "uznana została za nielegalną, a wszystkie decyzje dotyczące obiektów stacji paliw są uchylone". Odwołujący się zakwestionowali też zasadność odrębnego prowadzenia postępowania w sprawie wjazdu i wyjazdu ze stacji paliw oraz postępowania w sprawie legalności samej stacji. Zarzucili też, że decyzja organu l instancji nie wymienia stron postępowania w swoim rozdzielniku.
Pełnomocnik H.K. - adwokat B.F. w piśmie z dnia 14 października 2008r. wniósł o "wydanie postanowienia o odrzuceniu odwołania. W. i K.K., bowiem nie są oni stronami w niniejszym postępowaniu". W załączeniu do tego pisma przesłano wyroki: WSA w Krakowie z dnia 4 października 2006r., sygn. akt: III SA/Kr 855/04 oraz NSA z dnia 12 marca 2008r. sygn. akt l OSK 401/07 oddalającego skargę kasacyjną K.K. od wyroku z dnia 4 października 2006r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2008r.. sygn. [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa, art. 46 ust. 1, art. 46a ust. 1 i ust. 4, art. 48 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 1a, art. 56 ust. 1, ust. 2, ust. 7 i ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w świetle § 3 ust. 1 pkt 56 i 72a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko planowane przedsięwzięcie zaliczone jest do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska, a zatem jego realizacja jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Po przytoczeniu przepisów określających, jakie wymogi powinna spełniać taka decyzja, Kolegium wskazało, że w jego ocenie postępowanie w przedmiotowej sprawie wymaga uzupełnienia, ponieważ po przedłożeniu przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dokonane zostało uzgodnienie w trybie art. 48 ust. 2 Prawa ochrony środowiska przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. (postanowienie z [...] lutego 2007r.) oraz przez Państwowego, Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (postanowienie z dnia [...] kwietnia 2007r.). Po wydaniu tych postanowień sporządzony został aneks do operatu, który nie był przedmiotem postępowania na etapie uzgadniania z organami inspekcji sanitarnej.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podkreśliło, że możliwe jest prowadzenie odrębnego postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań na budowę zjazdów i wjazdów do stacji paliw przy ul.[...] w B., a pogląd ten został w całości podzielony przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 19 marca 2008r, sygn. akt II SA/Kr 1189/07 oddalającym skargę W. i K.K. na postanowienie SKO z dnia [...] września 2007r., w wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 czerwca 2008r., sygn. akt: II SA/Kr 156/08 oddalającym skargę W. i K.K. na postanowienie SKO z dnia[...] grudnia 2007r. oraz w wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2007r., sygn. akt: II SA/Kr 79/07 oddalającym skargę W. i K.K. na postanowienie SKO z dnia [...] 2006r. w sprawie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Kolegium podkreśliło, że nie jest przeszkodą w prowadzeniu postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na budowę wjazdu i zjazdu okoliczność, że toczą się postępowania administracyjne dotyczące legalności budowy stacji paliw. Kolegium wskazało też, że wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu inwestycja polegająca na budowie zjazdów i wjazdów w takim zakresie, jakiego dotyczy zaskarżona decyzja, nie została wykonana. Brak jest również dowodów na okoliczność, iż w sposób samowolny wykonano poszerzenie jezdni drogi wojewódzkiej, poszerzenie chodników, przebudowę odcinka kanalizacji deszczowej i studzienek deszczowych. Te czynności inwestycyjne objęte są zaskarżoną decyzją i wykonania tych czynności dotyczy niniejsze postępowanie.
Nadto wg podglądu Sądu wyrażonego w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 listopada 2008r. "sam fakt, że przedmiotowy zjazd i wjazd zostały już wykonane - jak podnoszą skarżący - nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości postanowień organu l i II instancji, mogą mieć natomiast znaczenie w kolejnym etapie prowadzącym do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia."
Kolegium uznało za zasadny argument dotyczący niewymienienia w rozdzielniku zaskarżonej decyzji wszystkich stron postępowania. Określenie stron postępowania powinno znaleźć się w treści decyzji, a wymogu tego nie spełnia sporządzenie odrębnego wykazu stron postępowania, który znajduje się w aktach sprawy.
Odnosząc się do treści pisma pełnomocnika H.K. Kolegium wskazało, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż W. i K.K. nie są stronami postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji inwestycji, gdyż o ich interesie prawnym nie może przesądzać wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 marca 2008r., który dotyczy wyrażenia zgody przez zarządcę drogi na wykonanie zjazdów z tej drogi do działki sąsiedniej. W wyroku tym przytaczając pogląd Sądu l instancji NSA wskazał, iż "w każdym postępowaniu administracyjnym zakres podmiotowy ustalany jest osobno". Stąd też Kolegium przyjęło, że inaczej zakres podmiotowy może przedstawiać się w przypadku postępowania dotyczącego wyrażenia zgody na budowę zjazdu, a inaczej w przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. O tym, że prawidłowe jest stanowisko SKO w przedmiocie uznania W. i K.K. za strony niniejszego postępowania świadczy również dotychczasowe orzecznictwo WSA w Krakowie który, w przywoływanych wyżej wyrokach, za każdym razem przyjmował interes prawny warunkujący uczestniczenie w postępowaniu i za każdym razem rozpoznawał skargi W. i K.K..
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli W. i K.K., podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu l instancji. Skarżący podkreślili, że postępowanie w sprawie budowy wjazdu i zjazdu do stacji paliw ma ścisły związek z legalnością samej stacji i zarzucili, że SKO w swojej decyzji niesłusznie oddziela te dwie kwestie, odsyłając do nieprawomocnych orzeczeń sądowych. Skarżący zarzucili, że Kolegium nie odniosło się w uzasadnieniu do zarzutów odwołania dotyczących ograniczenia praw skarżących z powodu zablokowania wjazdu na ich działkę nr 5 poprzez wybudowanie projektowanej wysepki na wysokości parceli skarżących. W skardze podniesiono też, że Kolegium prowadzi sprawy w sposób przewlekły.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz podkreślając, że w żadnej ze spraw skarżących Kolegium nie przekroczyło terminów określonych w kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją uchylić, lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - art. 145 p.p.s.a. Stosownie do art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonana przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].
- 10. 2008 r. wykazała, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Przedmiotem badania sądu była decyzja kasacyjna, powodująca przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez Burmistrza B. sprawy wszczętej wnioskiem o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację budowy wjazdu i wyjazdu na drodze wojewódzkiej Nr [...] ze stacji paliw w miejscowości B. Podstawa prawna do wydania tego rodzaju decyzji zawarta jest w art. 138 § 2 k.p.a. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji kasacyjnej jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 136 przyjmuje jako przesłankę jej wydania określony zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie: "rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części". Podjęcie decyzji przez organ pierwszej instancji bez należytego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, naruszałoby to bowiem zasadę dwuinstancyjności, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy.
W takim przypadku organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości, albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Zgodnie bowiem z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 8 wyd. Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006 r., kom. do art. 138 ustawy). Zaistnienie zatem powyższych przesłanek i okoliczności w sprawie, w której wydana została zaskarżona decyzja było przedmiotem kontroli i oceny sądu, przy czym -kontrola ta uwzględnić musiała konkretny stan faktyczny, oraz treść przepisów prawa materialnego stan ten regulujących. Okoliczności te determinują bowiem treść i zakres koniecznych ustaleń, do których poczynienia zobowiązane są organy prowadzące postępowanie administracyjne.
Stwierdzić należy, iż stanowisko organu odwoławczego w przedmiocie konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia jest uzasadnione.
Jak bowiem stanowił w dniu wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 48 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr. 2008 r. nr 26, póz. 150) dalej zwanej p.o.ś.:
ust. 1 Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ust.
- 2. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ, o którym mowa w ust. 1, uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia:
- 1) z organem ochrony środowiska;
1a)w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt. 2, 2a, 8 i9, albo zgłoszenia, o którym mowa w art. 46 ust. 4a – z organem, o którym mowa w art. 57.
Z kolei art. 51 ustawy p.o.ś. w brzmieniu j.w. stanowił (m. in.): ust.
- 1. Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają:
- 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko,
- 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust.
- 2. Natomiast art. 57 ust. 1 ustawy p.o.ś. w brzmieniu j.w. stanowił: Organem właściwym do dokonania uzgodnienia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wydawania opinii w sprawie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt. 1 jest państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, a organem właściwym do dokonania uzgodnienia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wydawania opinii w sprawie obowiązku sporządzenia raportu i jego zakresu w odniesieniu do przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt. 2 jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny.
Jak wynikało z art. 46 ust. 1 pkt. 1 ustawy p.o.ś. realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt. 1 i 2 jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
Wnioskowane w sprawie, w której została wydana zaskarżona decyzja przedsięwzięcie, zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy p.o.ś., wobec tego przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Burmistrz B. obowiązany był uzgodnić warunki realizacji przedsięwzięcia z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w B., co wynika z treści i wzajemnej relacji cytowanych wyżej przepisów ustawy p.o.ś. Realizując ustawowy obowiązek, organ pierwszej instancji wystąpił do organu uzgadniającego o uzgodnienie. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. uzgodnienia takiego dokonał postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r., znak [...], utrzymanym w mocy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] kwietnia 2007 r., [...]. Zarówno PPIS w B., jak i WIŚ w K., dokonując uzgodnienia dysponowały raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedsięwzięcia, opracowanym w lipcu 2006 r., przedłożonym organowi uzgadniającemu, stosownie do art. 48 ust. 3 pkt.
- 2) ustawy p.o.ś.
Już po dokonaniu powyższego uzgodnienia Starosta B. wezwał wnioskodawców A. i H.K. do uzupełnienia wniosku poprzez uzupełnienie raportu o informacje dotyczące w szczególności ochrony przed hałasem, wraz z przedstawieniem przyjętych danych, wyników obliczeń oraz graficznej prezentacji uzyskanych wyników (k. [...] akt. adm.). Żądane uzupełnienie zostało przez wnioskodawców przedłożone w dniu 23 maja 2007 r. (k. [...]), uzupełnienie raportu dołączone w aktach adm. do raportu, brak właściwej numeracji stron akt adm.). Uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia dokonane przez Starostę B. postanowieniem z dnia [...] 06. 2007 r., [...] wydane zostało z uwzględnieniem sporządzonego i przedstawionego uzupełnienia raportu.
Natomiast uzgodnienie dokonane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego uzupełnienia tego uwzględnić nie mogło, ponieważ organ prowadzący postępowanie zaniechał przedstawienia go organowi uzgadniającemu, czym naruszył przepisy postępowania, oraz przepisy ustawy p.o.ś.. Skoro organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem, o którym mowa w art. 57 ustawy p.o.ś. i w tym celu przedkłada temu organowi raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zaś na organie uzgadniającym spoczywa obowiązek weryfikacji ustaleń raportu w zakresie wynikającym z kompetencji tego organu, to nieprzedłożenie organowi uzgadniającemu kompletnego raportu uniemożliwia temu organowi dokonanie prawidłowej weryfikacji raportu w zakresie swych kompetencji - w niniejszej sprawie kompetencji wynikających z ustawy z dnia 14.
- 03. 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006 r., nr 122, poz. 851 z póz. zm.). Sytuacja taka stanowi naruszenie art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt.
- 2) ustawy p.o.ś., ponieważ nie sposób uznać uzgodnienia dokonanego w oparciu o niekompletny raport za prawidłowe, jak i nie można uznać, że organ prowadzący postępowanie uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 48 ust. 3 pkt.
- 2) ustawy p.o.ś., który nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek przedłożenia organowi uzgadniającemu raportu, co musi oznaczać raport kompletny i uzupełniony, jeżeli uzupełnienie takie miało miejsce. Takie postępowanie organu narusza także przepis art. 77 kpa, nakazujący organowi wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 56 ust 1 pkt. 1b właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając: 1) uzgodnienia organów, o których mowa w art. 48 ust. 2, 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane, o których mowa w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenia raportu nie jest wymagane. Także i z tego przepisu wynika obowiązek wydania decyzji wyłącznie z uwzględnieniem uzgodnień, przez co należy rozumieć uzgodnienia uwzględniające pełny, kompletny i aktualny raport.
Z powyższych przyczyn, wskazujących na istniejące wady decyzji organu pierwszej instancji należało uznać zaskarżoną decyzję za prawidłową i zgodną z przepisem art 138 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu, sytuacja taka nie uprawniała organu drugiej instancji do uzupełnienia postępowania w ramach art. 136 k.p.a. Sporządzany w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko raport jest istotnym elementem tego postępowania i dowodem. Na jego podstawie organ dokonuje, po uzyskaniu stosownych uzgodnień, merytorycznego rozstrzygnięcia, które winno być poprzedzone kompleksową oceną, czy planowane przedsięwzięcie odpowiada przepisom ustawy p.o.ś. i czy wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zasługuje na uwzględnienie. Ocena taka, zgodnie z obowiązującą zasadą dwuinstancyjności polegającą na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy winna być dokonana dwukrotnie, przez organy pierwszej i drugiej instancji. Oceny takiej, winny dokonać organy pierwszej i drugiej instancji w oparciu o uzgodnienie uwzględniające pełną treść i pełny zakres sporządzonego w sprawie raportu.
Odnosząc się do zarzutów skargi, nie wskazujących na naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze konkretnych przepisów prawa materialnego bądź postępowania, oprócz ogólnie postawionego zarzutu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa stwierdzić należy:
Stanowisko skarżących zawarte w odwołaniu od decyzji organu l instancji, na które powołują się w skardze, sprowadza się do kwestionowania możliwości wszczynania i prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia p.n.:
"Budowa wjazdu i wyjazdu na drodze wojewódzkiej nr [...] ze stacji paliw w miejscowości B. km [...] w zakresie poszerzenia jezdni drogi wojewódzkiej, przebudowy chodników oraz przebudowy odcinka kanalizacji deszczowej i studzienek deszczowych, na działkach nr 1,2,3,4 przy ul. [...] w B. ". Zdaniem skarżących wszczęcie i prowadzenie tego postępowania, oraz wydawanie jakichkolwiek rozstrzygnięć jest próbą legalizacji części bezprawnie wybudowanego obiektu, jakim jest stacja paliw, oraz istniejące wjazdy i zjazdy, które funkcjonują obecnie bez jakichkolwiek zezwoleń.
Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Należy w całości przychylić się do argumentacji przedstawionej przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd argumentację tę uznaje za własną. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia dotyczy wyłącznie wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Można uznać, biorąc pod uwagę miejsce decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w toku całego procesu budowlanego, że pozytywne rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia jest rodzajem promesy, ustaleniem warunków koniecznych do spełnienia w przypadku planowanej realizacji, przy czym warunki te odnoszą się wyłącznie do regulacji związanych z ochroną środowiska. Prowadzenie więc postępowania w tym przedmiocie i wydawanie przez organy rozstrzygnięć nie ma i nie może mieć na celu legalizacji jakichkolwiek obiektów budowlanych.
Istnienie takiej decyzji stwarza po stronie jej adresata jedynie możliwość wystąpienia z wnioskami o uzyskanie decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4 ustawy p.o.ś. i w żadnej mierze samodzielnie nie determinuje jeszcze przyszłego, pozytywnego rozstrzygnięcia we wskazanych w tym przepisie postępowaniach. Wreszcie żaden przepis ustawy Prawo ochrony środowiska, ani inny przepis prawa nie zakazuje wnioskodawcom czynienia starań o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na co zwrócił już uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 26.
10. 2006 r. II SA/Kr 1142/06, w sprawie ze skargi skarżących na decyzję SKO z dnia [...] 08. 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia obowiązku opracowania raportu dotyczącego przedsięwzięcia będącego przedmiotem rozpatrywania przez organy w sprawie, w której zapadła zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja. Z uwagi więc na przedmiot postępowania administracyjnego, nie znajduje także uzasadnienia zarzut skarżących dotyczący nieustosunkowania się przez Kolegium do zarzutu odwołania dotyczącego ograniczenia prawa skarżących w związku z zablokowaniem dojazdu do działek stanowiących ich własność. Postępowanie to nie dotyczy bowiem ani konkretnej lokalizacji wjazdu i wyjazdu, ani żadnych rozwiązań technicznych czy budowlanych, lecz wyłącznie wpływu planowanej realizacji na środowisko.
Za prawidłowe należy uznać także stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w kwestii legitymacji skarżących do udziału w toczącym się postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co było kwestionowane przez pełnomocnika uczestników w toku postępowania. Sąd w całości stanowisko to akceptuje i przychyla się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Przepis art. 151 ustawy p.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skoro brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów zawartych w skardze, jednocześnie zaś Sąd nie stwierdził aby w pozostałym zakresie zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, orzeczono na podstawie powyższego przepisu jak w sentencji.