Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. – Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Zgodnie z art. art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wynika z tego, że dla ustalenia, która wersja przepisów art. 52 i 53 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu.
Niewątpliwie zaskarżona uchwała została uchwalona przed wejściem w życie ustawy nowelizującej (co nastąpiło 1 czerwca 2017 r.), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą przepisy art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
W myśl § 4 art. 52 w brzmieniu sprzed nowelizacji w przypadku między innymi aktów prawa miejscowego - jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Nie może przy tym ulegać wątpliwości, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością przysługującą stronie tylko jeden raz, a kolejne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. I OSK 2737/12 (LEX nr 1239443) przyjęcie odmiennego poglądu byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa.
T. Z. już wcześniej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę tożsamą ze skargą w niniejszej sprawie. Została ona odrzucona prawomocnym postanowieniem z dnia 20 lipca 2023 r., sygn. II SA/Kr 717/23. W uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu skargi Sąd wskazał: "Skoro skarga została wniesiona w dniu 15 maja 2023 r., jest ona spóźniona, została bowiem złożona po upływie 60 dni od wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, które w przedmiotowej sprawie nastąpiło w dniu 6 września 2022 r.".
Skoro T. Z. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu 6 września 2022 r., to ponowienie tej czynności w dniu 28 września 2023 r. należy uznać za bezskuteczne. Czynność ta nie otwarła skarżącemu na nowo terminu do zaskarżenia przedmiotowej uchwały do sądu administracyjnego.
Wobec złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w dniu 6 września 2022 r. należało uznać, że skarga do WSA wniesiona w dniu 26 września 2023 r. podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jako spóźniona.
O zwrocie wpisu wniesionego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.