Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2001 r. (znak:[...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., działając na podstawie art. 66 pkt. l ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) nakazał M. i M. I. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w drewnianym budynku gospodarczo-składowym (stodoły) położonym na działce przy ul. [...] w S., poprzez wykonanie właściwego orynnowania południowej połaci dachu i odprowadzenie wód opadowych, za pomocą rur spustowych, na teren działki własnej.
Odwołanie J. K. nie zostało uwzględnione i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] 2001 r. (znak:[...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje wywodząc w uzasadnieniu co następuje:
1/ organ I instancji w dniu [...] 2000 r., przeprowadził oględziny na działce w S. przy ul. [...] i stwierdził, że znajduje się niej drewniana stodoła w stanie technicznym ogólnie dobrym, która nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia jednak nie posiada ona właściwego orynnowania. Stodoła ta została wybudowana przez ojca poprzedniego właściciela tj. przez S. Z. około 40 lat temu.
2/ przeprowadzone w dniu [...] 2000 r., oględziny przez organ II instancji potwierdziły, że obiekt jest w dobrym stanie, ponieważ w sąsiedztwie znajduje się na terenie działki J. K. budynek posiadający ścianę murowaną, nie istnieje zagrożenie pożarowe dla sąsiednich obiektów. Również zachowane są warunki bezpieczeństwa dla ludzi i mienia.
3/ orzekające organy podczas przeprowadzonych oględzin nie stwierdziły, aby obiekt był niedawno remontowany jak również stwierdzono, że obiekt ten nadal służy jako budynek gospodarczo-składowy i jest wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła J. K. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła, że domagała się nakazania rozbiórki lub przesunięcia budynku gospodarczego w postaci stodoły. Przedmiotowy budynek nie był użytkowany a więc nie konserwowany i zagrażał budynkom stanowiącym jej własność. W trakcie postępowania przedmiotową nieruchomość nabyli M. i M. małż. I. Nowi właściciele nie mogąc otrzymać zezwolenia na budowę nowego obiektu dokonali remontu wewnętrznego i zewnętrznego stodoły, zmieniając charakter budynku i w ten sposób przy cichym przyzwoleniu urzędników ominęli prawo budowlane.
W zaskarżonej decyzji organ II instancji pominął najistotniejszy zarzut skarżącej a mianowicie zmiany wewnątrz budynku
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo w takim stopniu aby mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w przypadku stwierdzenia (art. 145 § l pkt. 1-3 p.o.p.s.a.)
- a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Żadna, z co dopiero wymienionych przesłanek nie może stać się podstawą uwzględnienia skargi.
Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącej J. K. z dnia [...] 2000 r., w którym to wniosku domagała się zbadanie stanu technicznego budynku gospodarczo-składowego. Według jej twierdzeń stan techniczny budynku był taki, iż budynek ten nadawał się do rozbiórki. Tak więc organ będąc związany żądaniem wniosku, wszczął postępowanie w przedmiocie zbadania stanu technicznego spornego obiektu. Przeprowadzone postępowanie, oparte na podstawie art. 61 Prawa Budowlanego z 1994 r., wykazało pewne nieprawidłowości w budynku gospodarczo-składowym (stodoły), czego konsekwencją było wydanie przez organ I instancji decyzji z dnia [...] 2001r. Dokonane przez orzekające w sprawie organy ustalenia wskazują jednoznacznie, że w sprawie nie może mieć zastosowania art. 67 ust.l Prawa Budowlanego z 1994 r., upoważniający organy do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę.
Ocena zebranego w sprawie materiału, zgodnie z art. 80 kpa, należy do organów administracji a nie do strony. Kontrola Sądu może więc sprowadzić się jedynie do zbadania, czy przy ocenie materiału dowodowego organ nie przekroczył zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego. W sprawie dwukrotnie przeprowadzono oględziny spornego obiektu i na tej podstawie poczyniono ustalenia co do jego stanu technicznego i sposobu użytkowania. Oceny tej nie może zastąpić własna ocena strony. W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.