Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] 2005 roku, znak: [...] Prezydent Miasta K., po rozpatrzeniu wniosku R. i E. K., dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn: "Przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr 402/7 obręb [...] przy ul. S.", przekazanego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez Wydział Architektury i Urbanistyki znak pisma: [...], uzgodnił pozytywnie zamiar inwestycyjny będący przedmiotem wniosku pod następującymi warunkami:
- 1. Zarząd Gospodarki Komunalnej w K. uzgadnia pozytywnie rozbudowę budynku mieszkalnego - jednorodzinnego polegającą na dobudowie kolejnego lokalu mieszkalnego.
- 2. Inwestor zapewni na własnym terenie ilość miejsc parkingowych adekwatnie do zamierzenia inwestycyjnego.
- 3. Dojazd do przedmiotowej inwestycji poprzez drogę dojazdową znajdującą się na działkach nr 402/8, 418 obr. [...] jedn. ewid. [...] stanowiącą sięgacz boczny od ul. [...].
Jako podstawę prawną organ podał art. 106, art. 123 k.p.a., w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. w związku z przepisami ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r., oraz Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz. U. Nr 43) i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie
W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że Wydział Architektury i Urbanistyki przekazał do Zarządu Gospodarki Komunalnej w/w wniosek R. i E. K., celem dokonania uzgodnienia w zakresie wskazanym w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym t.j. uzgodnienia w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego ulicy S. (droga gminna, w zarządzie ZGK).
Organ wskazał, że po przeanalizowaniu materiałów załączonych do wniosku uzgodnił pozytywnie przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zgodnie z treścią wniosku, pod warunkami wskazanymi w sentencji postanowienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył T. S. wskazując, że:
- 1. postanowienie prowadzi "do utrudnienia ruchu drogowego i pieszego przy ul.[...], a tym samym naraża zdrowie i życie mieszkańców",
- 2. postanowienie jest niezgodne z prawem budowlanym i administracyjnym. W uzasadnieniu zarzutów T. S. podał, że postanowienie zostało wydane bez odpowiednich ekspertyz z zakresu ruchu kołowego lub informacji Policji. Postanowienie jest sprzeczne z kierowanymi do odwołującego pismami Wydziału Gospodarki Komunalnej i Zarządu Gospodarki Komunalnej w sprawie przebudowy drogi nr [...]. Ponadto postanowienie jest sprzeczne z decyzją Komisji Rady Dzielnicy [...], która na swym posiedzeniu pozytywnie zaopiniowała rozbudowę drogi nr [...] i węzła drogowego w tej części K. W postanowieniu brakuje zobowiązania inwestora do wykonania parkingu przed planowaną inwestycją w celu zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu kołowym i pieszym. Takie zobowiązanie przedstawił ustnie przedstawiciel Zarządu Dróg Komunalnych w czasie wizji lokalnej. W warunkach zimowych droga jest nieprzejezdna, a postanowienie spowoduje dodatkowe jej zablokowanie. Droga nr [...] jest nieprzejezdna dla służb MPO i straży pożarnej. Postanowienie winno zobowiązywać inwestora do "odstąpienia kilku metrów działki na potrzeby rozbudowy węzła ruchu drogowego". Odwołujący wskazał również, że budynek przy ul. [...] jest domem wielorodzinnym w części niezamieszkałym. Nieruchomość znajduje się na terenie Krajobrazowego Parku Jurajskiego i podlega szczególnej ochronie.
Postanowieniem z dnia [...] 2005 roku, znak:[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienie to następuje w trybie art. 106 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin.
Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Przedmiotowe uzgodnienie następuje w oparciu o przepisy właściwe dla działania organu uzgadniającego, a więc w niniejszej sprawie - w oparciu o przepisy dotyczące dróg publicznych. Organ odwoławczy wskazał, że organ l instancji prawidłowo określił wymagania dotyczące komunikacji w zakresie swojej właściwości.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu Kolegium wskazało, iż przedmiotowe postanowienie Dyrektora Zarządu Gospodarki Komunalnej działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta K. nie daje Inwestorowi prawa do wejścia na teren w nim opisany, a jedynie wskazuje na możliwości zapewnienia komunikacji /wjazdu i wyjazdu/ z przedmiotowych działek, które to objęte są wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Kolegium wskazało ponadto, iż w niniejszym postępowaniu nie może uwzględnić zarzutów dotyczących stosunków międzysąsiedzkich, gdyż materia ta znajduje się poza wyznaczonymi przepisami powszechnie obowiązującego prawa granicami postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.
Wspólną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na powyższe postanowienie złożyli E. i T. S. wnosząc o jego uchylenie. Skarżący wskazali, że postanowienie narusza:
- 1) interes prawny skarżących, gdyż na skutek nie rozpatrzenia merytorycznego zarzutów zawartych w zażaleniu zostali oni pozbawieni prawa do odwołania od postanowienia i kontroli instancyjnej zgodnie z art. 113 § 3 k.p.a.;
- 2) następujące przepisy prawa:
- - art. 7 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem prawa oraz bez uwzględnienia słusznych interesów strony polegających na niezakłóconym dostępie do drogi publicznej, jak również interesu społecznego polegającego na zapobieganiu niszczenia dróg publicznych,
- - art. 8 oraz art. 11 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w sposób jasny i czytelny przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu zaskarżonego postanowienia,
- - art. 77 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego i wydanie zaskarżonego postanowienia bez dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych (w tym np. wizji lokalnej),
- - art. 113 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. i art. 140 k.p.a. - poprzez brak w treści zaskarżonego postanowienia konkretnego i wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego wyjaśniającego dlaczego zażalenie strony skarżącej na postanowienie nie zostało uwzględnione,
- - art. 124 k.p.a., poprzez nie wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz ogólne uzasadnienie faktyczne rozstrzygnięcia, które pozwala uznać, że zaskarżone postanowienie nie posiada uzasadnienia faktycznego,
- - art. 20 pkt 12 ustawy o drogach publicznych, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia zarządcy drogi publicznej, którego realizacja spowoduje dewastację i degradację drogi publicznej.
Uzasadniając zarzuty skarżący wskazali, że postanowienie naruszając art. 20 ust. 12 ustawy o drogach publicznych umożliwia realizację inwestycji polegającej na rozbudowie domu wielorodzinnego, a nie jak podali wnioskodawcy - domu jednorodzinnego.
Postanowienie spowoduje zablokowanie dojazdu drogą ul. [...] - boczna (o szerokości 2,20 - 3 m, zaczynającej się zabytkową bramką kamienną o szerokości 2,20 m, na początku drogi znajduje się podziemny, ceglany tunel z XIX wieku, którym poprowadzona jest instalacja gazowa) do budynków jednorodzinnych znajdujących się na działkach 402/5, 402/3. Uczynienie z niej drogi dojazdowej na planowaną budowę na terenie działki 402/7 spowoduje jej zablokowanie oraz zniszczenie przez pojazdy ciężarowe. Z powodu gabarytów drogi piesi zmuszeni będą "przeciskać się" pomiędzy pojazdami ciężarowymi dojeżdżającymi na teren budowy co stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców. Istnieje realne niebezpieczeństwo uszkodzenia konstrukcji w/w tunelu przez pojazdy ciężarowe i naruszenia szczelności instalacji gazowej. Nie została zbadana wytrzymałość w/w tunelu.
Skarżący wskazali również, że istnieje dogodniejszy i nienaruszający praw strony skarżącej oraz nie powodujący degradacji ul. [...] - bocznej, dojazd do działki 402/7, a to od strony ul. [...] przez teren (niezagospodarowanej) działki 402/8. Nadto droga ul. [...] - boczna została w całości wykonana w latach 80 zeszłego stulecia, ze środków prywatnych strony skarżącej. Nie została przeprowadzona wizja lokalna terenu.
Skarżący podali, że organ odwoławczy jedynie ogólnikowo powołał się w sentencji zaskarżonego postanowienia na ustawę o drogach publicznych, bez szczegółowego uzasadnienia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło ojej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji odwoławczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Zgodnie z przepisem art.53 ust.4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.05.130.1087) decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu m.in. z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego.
Uzgodnienia tego dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Organ współdziałający na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. "nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym. Stanowisko to jest zajmowane przez wydanie postanowienia, które nie załatwia sprawy administracyjnej, nie rozstrzyga o jej istocie ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy, tzn. że rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego" (wyrok NSA z dnia 28 września 2001 r, II SA 1818/00, LEX nr 53353).
Zajęcie stanowiska w sprawie przez inny organ nie może wykraczać poza zakres kompetencji organu współdziałającego w postępowaniu, wyznaczony przepisami prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2000 r., V SA 1451/99, LEX nr 49284, oraz wyrok NSA z dnia 10 października 2001 r., V SA 609/01,LEX nr 79240).
Dlatego też, stosownie do przepisu art. 35 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U.04.204.2086) uzgodnienie w niniejszej sprawie dotyczy możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego.
Aktualne brzmienie tego przepisu dostosowane zostało do treści nowych przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) oraz do zmienionych przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), w tym również rozporządzenia z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zaskarżone postanowienie wydane zostało bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
Organ w ogóle nie rozważył w jaki sposób planowana inwestycja wpłynie na ruch drogowy po działce nr 418. Nie ustalono podstawowych faktów: jaka jest szerokość przedmiotowej drogi, jakie będzie natężenie ruchu na tej drodze, czy nowa inwestycja będzie mieć wpływ na bezpieczeństwo osób poruszających się po tej drodze?
Nadto, w zaskarżonym postanowieniu zawarto warunek, że "Inwestor zapewni na własnym terenie ilość miejsc parkingowych adekwatnie do zamierzenia inwestycyjnego".
Zauważyć w związku z tym należy, że z wniosku inwestora nie wynika dokładny charakter zamierzenia inwestycyjnego.
Nadto stwierdzić należy, że mimo, iż w postanowieniu podano, że zapadło ono w wyniku rozpatrzeni a wniosku R. i E. K., działających przez pełnomocników P. D. i A. D., to wniosek zawiera tylko jeden podpis (nie wiadomo zresztą czyj), a w aktach brak jest pełnomocnictwa dla tych osób.
Powyższe upoważnia do stwierdzenia, ze zaskarżona decyzja narusza prawo procesowe w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Z tego powodu Sąd nie wypowiada się co do zastosowania przez organy prawa materialnego, gdyż subsumcja przepisu nastąpiła z naruszeniem zasad procesowych.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego też, na podstawie powołanego przepisu i art. 200 ppsa orzeczono jak w sentencji.