Uzasadnienie
W dniu 12 grudnia 2000 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga P.B., A.J. i innych..., na uchwałę Rady Gminy w L. z dnia 16 lutego 1996 r., nr [...] w przedmiocie wydania opinii do rozporządzenia Rady Ministrów dotyczącej [...] Parku Narodowego.
Powyższa uchwała podlegała zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.).
Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zarówno ogólna regulacja art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, jak i regulacja szczególna art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) stanowiąca, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, przewidują wymóg przed wniesieniem skargi do Sądu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym, zgodnie z orzecznictwem i piśmiennictwem nieodzowna jest pisemna forma wezwania do usunięcia naruszenia przewidzianego w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tak: postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 1991 r., SA/Wr 425/91, OSP 1993/1/20; E. Ochendowski, glosa do postanowienia NSA z dnia 12 czerwca 1991 r., SA/Wr 425/9, OSP 1993/1/20, t. 3).
Skarżący nie zrealizowali przed wniesieniem skargi do Sądu wyżej wskazanego ustawowego wymogu wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym nie zostały wyczerpane przez skarżących środki zaskarżenia, co powoduje, że skarga jest niedopuszczalna. Znajdujące się w aktach sprawy pismo z dnia 7 września 2000 r. zatytułowane "wniosek" nie może być potraktowane jako wezwanie do usunięcia interesu prawnego lub uprawnienia, gdyż jak wynika z jego treści złożone zostało na podstawie art. 241 i art. 253 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, tj. w trybie przepisów Rozdziału I działu VIII k.p.a. dotyczących skarg i wniosków. Sama okoliczność domagania się przez skarżących w tym piśmie uchylenia przedmiotowej uchwały nie może być w tej sytuacji kwalifikowana jak wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skoro również na podstawie art. 241 dopuszczalne jest domaganie się "wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności".
Niezależnie od powyższych okoliczności Sąd wezwał skarżących o wykazanie stosowną dokumentacją spełnienia wymogów formalnych złożenia skargi, tj. wyjaśnienia czy skarżący wezwali Radę Gminy do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia, jeżeli tak to o przedłożenie takiego pisma z informacją, kiedy wpłynęło ono do organu, a także o podanie informacji czy została udzielona odpowiedź na to wezwanie w formie uchwały rady gminy, jeżeli tak to wskazanie w jakiej dacie uchwała ta została doręczona skarżącym – wszystko w terminie 14 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z analogicznym wezwaniem Sąd zwrócił się również do Rady Gminy w L. Wszystkie wezwania zostały doręczone w dniu 2 marca 2012 r. i ani skarżący ani Rada Gminy nie odpowiedzieli na te wezwania. Wpłynęło jedynie pismo z dnia 20 marca 2012 r. Wójta Gminy L., pismo to jednak nie pochodzi od strony niniejszego postępowania, a zatem zawarte w nim informacje i oświadczenie o podtrzymywaniu skargi nie mają znaczenia prawnego w niniejszej sprawie, zwłaszcza, że pismo to nie udziela odpowiedzi na wezwanie Sądu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270), który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w art. 58 § 1 pkt 1- 5 cytowanej ustawy.