Uzasadnienie
1. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr 75/2013 z dnia 4.04.2013 r. (znak: [...]), wydanym na podstawie art. 97 par. l pkt 4 K.p.a., zawiesił postępowanie prowadzone w sprawie "budynku altany na działce nr [...] w miejscowości G., gm. [...] - zrealizowanej bez zgłoszenia robót w organie administracji architektoniczno-budowlanej".
W uzasadnieniu tego postanowienia organ I instancji wskazał, że w ramach prowadzonego postępowania wydane zostało w dniu 6.02.2013 r. postanowienie m.in. zobowiązujące inwestorów samowolnie wybudowanego obiektu do przedłożenia dokumentów niezbędnych do jego legalizacji. Organ I instancji podkreślił, że inwestorzy samowoli budowlanej, podjęli działania zmierzające do pozyskania niezbędnej dokumentacji. W piśmie z dnia 25.02.2013 r. wskazali jednak, że aby uzyskać wymagane w procedurze legalizacyjnej zaświadczenie wójta, konieczne jest przygotowanie projektu zagospodarowania działki przez osobę uprawnioną. Wiąże się to też z trudnymi do poniesienia nakładami finansowymi. Organ I instancji oceniając powyższe uznał, że nie byłoby zasadne wydanie decyzji orzekającej rozbiórkę obiektu, tylko z uwagi na fakt, że nie udało się zobowiązanym przedłożyć w wyznaczonym terminie stosownych dokumentów.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał w tym zakresie wyrok WSA w Poznaniu o sygn. akt IV SA/Po 899/10. Zdaniem organu, w tej sytuacji zachodzi merytoryczny związek o charakterze prejudycjalnym pomiędzy wynikiem przedsiębranych przez inwestorów czynności, a przedmiotem postępowania przed organem nadzoru budowlanego.
2. Zażalenie na opisane postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 4.04.2013 r. wniosła R. W. Podała, że wskazywanie przez E. Z. i Z. Z. - kłopotów finansowych - jako powodu przedłużającego się czasu dostarczenia odpowiednich dokumentów jest "zagraniem na zwłokę". Wszystkimi dokumentami inwestorzy powinni dysponować przed rozpoczęciem budowy. Składająca zażalenie podkreśliła doniosłość faktu, iż sporny budynek powstał w granicy jej działki, co nie jest zgodne z przepisami prawa budowlanego i na co kategorycznie się nie zgadza.
3. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 18.11.2015 r. ([...]) uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie w zakresie zawieszenia postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w sprawie rozważenia wymagało, czy ocena skutków samowoli budowlanej na działce nr [...] w miejscowości G., uzależniona jest od uprzedniego zgromadzenia i przedłożenia przez zobowiązanych do tego inwestorów, niezbędnych dokumentów wymaganych od nich postanowieniem z dnia 6.02.2013 r. Inaczej mówiąc, czy kwestia opracowania dokumentacji niezbędnej w procedurze legalizacyjnej, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 par. l pkt 4 kpa. Oceniając to zagadnienie, organ II instancji uznał, że zagadnieniem wstępnym może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu.
Nie sposób przy tym uznać, że opracowanie materiałów geodezyjnych może stanowić tego rodzaju zagadnienie. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy podkreślił, że wola legalizacji samowoli budowlanej powinna podlegać starannej weryfikacji. Argumentacja organu I instancji oparta na poglądach zawartych w wyroku WSA w Poznaniu o sygn. akt IV SA/Po 899/10 wypacza rzeczywisty sens tych poglądów, gdyż pozostaje niedostosowana do realiów sprawy. Wobec braku podstaw do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, organ II instancji uchylił to postanowienie, i wobec bezprzedmiotowości postępowania wpadkowego, umorzył je, stosując przepisy art. 138 par. l pkt 2 w zw. z art. 97 par. l pkt 4, art. 144 oraz art. 126 i art. 150 par. l kpa.
- 4. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisane wyżej postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18.11.2015 r. wnieśli E. Z. oraz Z. Z. Skarżący wskazali, iż termin 30 dni na przedłożenie szeregu dokumentów koniecznych w ramach procedury legalizacyjnej samowoli budowlanej, nie był możliwy do dotrzymania, co uzasadniało stanowisko organu I instancji. Nadto podkreślili, że ze względu na zły stan zdrowia i brak pracy nie są w stanie, w terminie 30 dni, podjąć wszystkich wymaganych kroków w celu uzyskania odpowiednich dokumentów, a także uiścić opłatę legalizacyjną. Zwrócili uwagę, że remont budynku, nie podlegał zgłoszeniu.
- 5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylające postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania administracyjnego i umarzające postępowanie w zakresie zawieszenia postępowania. Organ odwoławczy, orzekając na podstawie art. 138 § l pkt 2 w związku z art. 97 § l pkt 4, art. 144 K.p.a. i art. 105 § l K.p.a, rozstrzygnął sprawę (kwestię zagadnienia wstępnego) merytorycznie, orzekając o braku podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu ze względu na brak występowania zagadnienia wstępnego. Uchylenie postanowienia organu I instancji i stwierdzenie braku podstaw do zawieszenia postępowania jest równoznaczne z odmową zawieszenia postępowania.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., póz. 718; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § l K.p.a. na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia służy strome zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepis art. 101 § 3 K.p.a. (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 6, póz.
18) nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Przepis ten stanowi bowiem, że stronie służy zażalenie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Oznacza to, iż zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania''). Celem zamiany cytowanego przepisu, dokonanej wskazanej wyżej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. było pozostawienie środka zaskarżenia jedynie na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne, przy jednoczesnym wyłączeniu możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że w niniejszej sprawie przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest postanowienie organu odwoławczego uchylające postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania oraz umarzające postępowanie w zakresie zawieszenia postępowania administracyjnego. Jest to zatem rozstrzygnięcie, którego skutkiem jest odmowa zawieszenia postępowania. Powyższe z kolei oznacza, że skarga do sądu administracyjnego, na takie postanowienie nie jest dopuszczalna, skoro art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. uzależnia dopuszczalność skargi od tego, czy na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienie służy zażalenie. Jak wyżej zaś wskazano, postanowienie skutkujące odmową zawieszenia, nie jest zaskarżalne w toku instancji. Stanowisko, iż na postanowienie o odmowie zawieszenia postepowania wydane przez organ wyższego stopnia, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, zostało już wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. w postanowienie NSA z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt IIOSK 172/13).
W konsekwencji powyższego, niedopuszczalne było rozpoznanie skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18.11.2015 r. umarzające postępowanie w zakresie zawieszenia postępowania i uchylające postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4.04.2013 r. o zawieszeniu.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § l pkt 6 i art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę. O zwrocie wpisu od skargi sąd orzekł na podstawie art. 232 § l pkt l p.p.s.