Uzasadnienie
W dniu 27 października 2010 roku Z.S. i D.S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wskazując, że w związku z postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 10 lipca 2009 roku, znak: [....], składają skargę na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. W uzasadnieniu opisali przebieg postępowania administracyjnego, podnosząc że Kolegium nie załatwiło "w terminie i w temacie" ich sprawy.
Wobec powyższego, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 12 listopada 2010 roku, strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na w/w wezwanie, w dniu 30 listopada 2010 roku skarżący złożyli do sądu pismo identycznej treści jak skarga (w zakresie jego uzasadnienia) oraz podali, że w odpowiedzi na wezwanie podają "nazwy, nr i daty dokumentów:
1.Odwołania od Decyzji Prezydenta Miasta K. nr [....] z dnia 13 listopada 2006r.
- 2. Postanowienie [....] z dnia 11 maja 2010 roku.
- 3. Postanowienie [....] z dnia 16 września 2010 roku."
Ponieważ z treści pisma nadal nie wynikało jaki akt lub czynność skarżący zaskarżają, zarządzeniem z 20 grudnia 2010 roku, strona skarżąca została ponownie wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jednoznaczne wskazanie, czy zaskarżają postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., a jeśli tak to które, czy też ich skarga jest skargą na bezczynność tego organu - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu [....] grudnia 2010 roku skarżący złożyli do sądu pismo ponownie identycznej treści jak skarga (w zakresie jego uzasadnienia) oraz dodali w pkt 11, że ich skarga z dnia [....].10.2010 roku jest skargą na Postanowienie [....] z dnia 11 maja 2010 roku oraz też skargą na bezczynność i opieszałość tego organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W myśl art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych, zaskarżone przez skarżących do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowienie [....] z dnia 11 maja 2010 roku, jest postanowieniem o zawieszeniu toczącego się przed tym organem postępowania wznowieniowego na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a.
Od postanowienia tego nie przysługuje zatem skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, lecz wniosek do SKO o ponowne rozpoznanie sprawy. Jak ponadto wynika z akt administracyjnych, wniosek taki został złożony przez jedną ze stron postępowania i w wyniku jego rozpoznania, w dniu 16 września 2010 roku SKO wydało postanowienie (SKO.....), którym utrzymało w mocy postanowienie z dnia 11 maja 2010 roku (...). Z powyższego wynika zatem, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 maja 2010 roku (....) jest niedopuszczalna i w związku z tym podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Skarga na bezczynność organu została natomiast na podstawie art. 57 § 3 p.p.s.a., wyłączona do odrębnego postępowania.