Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].02.2000 r. (znak: [...]) Prezydenta Miasta, działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr 207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) odmówił A. M. i S. M. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę oraz modernizacje istniejącego budynku przy ul. [...] w T. (dz.ewid. 1 i 2 obr. [...]) z przeznaczeniem na cele handlowe i mieszkalne.
Odwołanie A. M. i S. M. nie zostało uwzględnione, i Wojewoda, decyzją z dnia 25.04.2000 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje wywodząc w uzasadnieniu co następuje:
1/ postanowieniem z dnia [...].02.2000 r., w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa Budowlanego z 1994 r., organ I instancji nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości związanych z niedopełnieniem wymogu zawartego w § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj.- Dz. U. Nr 15/99, poz.140) tj. przedłożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia wymaganych zgód współwłaścicieli sąsiedniej działki nr 3 obr. [...] w T. na sytuowanie budynku bezpośrednio przy jej granicy, 2/ po upływie terminu do uzupełnienia dokumentacji o którym wyżej mowa, organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję, 3/ zgodnie z obowiązującym § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki jest dopuszczalne jeżeli zostanie uzyskana pisemna zgoda jej właściciela.
Zgoda taka nie jest wymagana w okolicznościach gdy budynek został już usytuowany i w obrębie jego obrysu dokonywana jest przebudowa. Przedmiotem w sprawie jest jednak nie tylko przebudowa już usytuowanego budynku, lecz również jego rozbudowa sytuowana bezpośrednio przy granicy działki nr 3 obr. [...] w T., której współwłaścicielami są J. K., K. K. i R. K., 4/ skoro inwestorzy nie przedłożyli takiej zgody właścicieli sąsiedniej nieruchomości, decyzję organu I instancji należy uznać za prawidłową.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli A. M. i S. M. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podnieśli następujące okoliczności:
1/ zgoda właściciela sąsiedniej działki w świetle § 12 ust. 6 rozporządzenia jest jedną z przesłanek umożliwiających sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, bądź w odległości mniejszej niż określona w ust. 4 pkt. 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy. Nie jest to jednakże przesłanka, która każdorazowo musi być spełniona przy wydawaniu decyzji pozwalającej na budowę (rozbudowę) budynku, bowiem przepis § 12 ust. 8 rozporządzenia jednoznacznie stwierdza, że zgoda właściciela nie jest wymagana, jeżeli usytuowanie budynku, o którym mowa w ust. 6 wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak właśnie jest w przedmiotowej sprawie, bowiem usytuowanie planowanej przez skarżących rozbudowy budynku jest zbieżne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta, przy czym fakt ten wynika z wcześniejszej decyzji Prezydenta Miasta ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] stycznia 1998 r. (znak: [...]), 2/ projekt rozbudowy budynku i zagospodarowania terenu przedłożony do zatwierdzenia przez skarżących nie zmienia nawet w najmniejszym stopniu odległości między projektowaną rozbudową a istniejącymi budynkami sąsiadów.
Projekt zakłada, iż poza obrys istniejącego budynku ma być nieznacznie rozbudowana jedynie część frontowa budynku (w kierunku drogi dojazdowej od ul. [...]), planowana rozbudowa nie jest natomiast sytuowana bezpośrednio przy granicy działki sąsiadów lub w kierunkach działek sąsiadów co ewentualnie mogłoby rzutować na zmianę odległości pomiędzy budynkami, 3/ właściciel nieruchomości sąsiedniej jest uprawniony do udzielenia zgody na zabudowanie działki sąsiadującej z jego działką tylko wówczas, gdy planowana zabudowa (rozbudowa) ma być prowadzona przy granicy jego działki lub w odległości mniejszej niż określona w przepisach rozporządzenia; w innych przypadkach uzyskanie zgody właściciela działki sąsiedniej jest bezprzedmiotowe, żądanie pozyskania takowej zgody -zdaniem skarżących - wykracza poza obowiązujące przepisy prawa,
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w przypadku stwierdzenia (art. 145 § 1 pkt. 1-3 p.o.p.s.a.)
- a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
A więc Sąd zobowiązany jest uchylić zaskarżoną decyzję jeżeli istnieje naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenie na budowę był fakt, że inwestorzy mimo treści postanowienia z dnia 14.02.2000 r., niedopełnili wymogu zawartego w § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj.- Dz. U. Nr 15/99, poz.140) i nie przedłożyli w zakreślonym terminie zgód współwłaścicieli sąsiedniej działki nr 3 obr. [...] w T. na sytuowanie budynku bezpośrednio przy jej granicy.
Wprawdzie w dniu orzekania przez organ II instancji obowiązywał § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995 r., nr 10 poz. 46 z późn.zm.), ale przepis ten wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. (Sygn. P. 11/00) w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej uznany został za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa Budowlanego z 1994 r.
Z kolei art. 145a. § 1 kpa stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.
Tak wiec zachodzi powołana na wstępie podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.
Na tę ocenę nie ma wpływu fakt, że decyzją z dnia [...].01.2003 r. ([...]) umorzono postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bowiem umorzenie dotyczy już innego wniosku. Skarżący na zapytanie Sądu pismem z dnia 23.08.2004 r., oświadczyli, że skargę podtrzymują. Obowiązkiem więc Sądu było jej rozpatrzenie, mimo, że jak się wydaje sprawa dla skarżących jest nieaktualna bowiem nieruchomość na której miała być realizowana zamierzona inwestycja została przez nich zbyta. Nie mniej jednak organ I instancji wezwie ich aby złożyli stosowne oświadczenia co do prawa dysponowania nieruchomością i wniosek rozpozna zgodnie z aktualnie obowiązującym prawem. Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że istnieje podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. "b" oraz art. 135 oraz art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.