Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].02.1998r. znak:[...] Burmistrz Miasta i Gminy C. działając na podstawie art. 35 ust.5 i art. 87 ust. l pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U.nr.89 poz.414 z późn. zm.) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę dachu i stropu budynku mieszkalnego położonego we wsi C. na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. ewid. "1". Jako uzasadnienie podano fakt, iż w dniu 25.06.1997r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie realizacji przez J. i J. K. bez stosowanego pozwolenia remontu i rozbudowy przedmiotowego budynku, a w dniu 27.01.1998 r. wydana została przez Burmistrza Miasta i Gminy C. decyzja nakazująca inwestorom wykonanie rozbiórki samowolnie dobudowanej, północnej części budynku. Podniesiono także, że załączony projekt budowlany dachu i stropu został opracowany z rażącym naruszeniem przepisów wynikających z zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (MP nr 2 poz. 30 z 1995 r.) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz.U. nr 25 poz. 133).
Odwołanie J. i J. K. nie zostało uwzględnione i Wojewoda K. decyzją z dnia [...].04.1998r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z art. 35 ust. 5 Prawa Budowlanego z 1994 r. organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Z uwagi na to, że przebudowa stropu i dachu zaprojektowana jest na starej części budynku i części samowolnie dobudowanej objętej nakazem rozbiórki, nie ma możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli J. i J. K. i zarzucili, że na budynku mieszkalnym zapadł się dach, gdy zdemontowali zawalony dach i zabezpieczyli mury, Urzędnik z Gminy wstrzymał wszelkie roboty. Po dwóch miesiącach otrzymali postanowienie a następnie decyzję lokalizacyjną na wykonanie stropu i dachu. Kiedy opracowali dokumentacje techniczną na cały budynek (jak można rozumieć wraz częścią samowolnie dobudowaną) zażądano opracowania "na połowę budynku", a jednocześnie nakazano rozbiórkę "drugiej połowy". Zarzucili także, iż sprawa rozpoczęła się w dniu 25.06.1997r. lub 20.08.1997r. a art. 35 ust.5 Prawa Budowlanego obowiązuje od grudnia 1997r. i nie ma zastosowania do spraw rozpoczętych przed tą datą.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych I ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie z powodów w niej wywiedzionych. Nie mniej jednak zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.
Dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 póz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszaj ą prawo. Zacząć należy od stwierdzenia, że stanowiący podstawę decyzji ust.5 art. 35 Prawa Budowlanego z 1994 r. wprowadzony został do ustawy Prawo Budowlane - art. l pkt. 17 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz.U. nr 111 poz.726). Ustawa ta weszła w życie w dniu 24 grudnia 1997 r., a według jej art. 6 do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie stosuje się przepisy tej ustawy. Tak więc orzekające w sprawie organy miały podstawę do zastosowania w sprawie art. 35 ust. 5 Prawa Budowlanego z 1994 r., a co więcej musiały ten przepis zastosować wobec jego kategorycznego brzmienia.
W sprawie jest niesporne, bo przyznane w skardze, że zamierzona inwestycja której dotyczy przedmiotowy projekt i pozwolenie na budowę znajduje się na terenie na którym usytuowany jest obiekt w stosunku do którego nakazano rozbiórkę. A więc wywody skargi kwestionujące w tym miejscu decyzję są chybione.
Nie mniej jednak musiał Sąd wziąć pod uwagę fakt, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 3.11.2000r. sygn. akt II SA/Kr 812/98 - uchylona została decyzja Wojewody z dnia [...].03.1998r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzje Burmistrz Miasta i Gminy z dnia [...].01.1998r., nakazującą obecnym skarżącym rozbiórkę samowolnie dobudowanej części budynku mieszkalnego. Tak więc decyzje w sprawie niniejszej oparte zostały o decyzję które następnie zostały uchylone.
Istnieje więc podstawa do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 8 kpa., a skoro istnieje taka podstawa to i istnieje podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (art. 145 § l pkt. l lit. b oraz art. 135 p.o.p.s.a.). W pkt. II i III wyrok oparto o przepis art. 152 i 200 p.o.p.s.a.