Uzasadnienie
J. P. i H. C. wnieśli w dniu [...].11.2001r. do Urzędu Miasta w [...] prośbę o wyrażenie zgody na lokalizację w pasie drogowym ulicy [...] będącej w zarządzie Gminy [...] działki nr [...],dojazdu do budynku mieszkalnego do posesji nr [...] położonej przy ulicy [...] oznaczonej nr ewid. obr. [...] ark. III dz. [...].
Decyzją z dnia [...].11.2001r. [...] Przewodniczący Zarządu Miasta [...] nie wyraził zgody na lokalizację tego zjazdu.
Od tej decyzji odwołanie wnieśli J. P. i H. C. podając, że chodzi im o uporządkowanie prawne istniejącego od 40 lat przejazdu gruntowego do ich posesji, gdyż Urząd w 2000r. usytuował wiatę przystankową autobusową zespoloną z prywatnym pawilonem handlowym uszczuplając im szerokość użytkowanego przez nich pasa wjazdu na posesję. Podkreślono, że nie chodzi o nowy zjazd, ale o uporządkowane prawne sprawy toczącej się od lat, a w szczególności o korzystne załatwienie dzierżawy lub odsprzedaży istniejącego przejazdu do ich posesji.
W wyniku odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2002r. (zapewne omyłkowo wpisano 2001 r., a świadczą o tym daty wysłania - [...].01.2002r.) uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w uzasadnieniu podając m.in., że organ I instancji winien wezwać H. C. i J. P. do prawidłowego wskazania żądania.
W związku z wezwaniem organu I instancji skierowanym do wnioskodawców o dostarczenie prawidłowego wskazania żądania celem podjęcia stosownej decyzji - pismem z i [...].02.2002r. J. P. i H. C. zwrócili się "o wyrażenie zgody na lokalizację w pasie drogowym ulicy [...] będącej w zarządzie Gminy [...] zjazdu do garażu na posesji nr [...] położonej przy ul. [...] oznaczonej nr ewid. [...] (obr. [...] ark. III dz. [...])".
Decyzją z dnia [...].02.2002r. [...] Przewodniczący Zarządu Miasta [...] wyraził zgodę na lokalizację w pasie drogowym ulicy [...] (obręb [...] ark. III działka nr [...]) będącej w zarządzie Gminy [...] zjazdu do garażu na posesji nr ew. [...] zgodnie z załączonym planem sytuacyjnym i jednocześnie określił warunki z tym związane. Jako podstawę prawną podano art. 29 pkt 2 ustawy z dnia 21.03.1985r o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r. nr 71,. 838 z późn. zm.) i art. 104 kpa, a odnośnie warunków § 77 i § 79 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. (Dz.U. Nr 43, poz. 430) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
Od decyzji tej złożyli odwołanie wnioskodawcy podając, że w żaden sposób nie kwestionują treści wydanej decyzji, nie mniej wnoszą o to, by decyzja ta zawierała klauzulę zgody również na dojazd do bramy wjazdowej na ich działkę". W odwołaniu podano, że przedmiotem tej sprawy jest usunięcie z drogi dojazdowej do działki nr [...] od strony ulicy [...] wadliwie - zdaniem odwołujących się - ulokowanej przez władze miejskie w tej drodze wiaty przystankowej autobusowej połączonej z kioskiem handlowym, a Urząd Miasta przeinaczył w swej decyzji przedmiot sprawy. Podniesiono, że odwołujący się wnoszą o zmianę wydanej decyzji na zgodę użytkowania przez nich istniejącej od ponad 40 lat drogi dojazdowej do działki nr [...] od strony ulicy [...], gdyż służy im prawo zasiedzenia ze względu na ponad 40 letni okres użytkowania tej drogi. Podano, że władze miejskie wbrew ich sprzeciwom wydały pozwolenie na lokowanie wiaty i kiosku bezmyślnie likwidując konieczny i jedyny dojazd do zabudowanej i użytkowanej działki i jednocześnie wnosili o usunięcie tych obiektów.
Nadto zarzucili manipulację, albowiem w warunkach, o których mowa w zaskarżonej decyzji podano bezpodstawnie, że wykonawca robót lub inwestor musi uzyskać zezwolenie na przesadzenie drzew lub krzewów w pasie drogowym, a w pasie ich drogi istniejącej od 40 lat nie ma ani drzew ani krzewów. Odwołujący się wnioskują w tym odwołaniu o ostateczne załatwienie sprawy użytkowania przez nich tej drogi
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 04.04.2002 znak: [...] zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.
Na uzasadnienie podano, że decyzja wydana jest w odpowiedzi na wniosek o wyrażenie zgody na lokalizacje w pasie drogowym ulicy [...] zjazdu do garażu na [...] przy ul. [...]. Zarządca tej drogi uznał, że wykonanie takiego zjazdu jest możliwe i dlatego wyraził zgodę na jego lokalizację. Zawarcie w decyzji wyrażającej zgodę na zjazd warunków, jakie zjazd ten powinien spełniać jest zgodny z podanymi przepisami prawa - cyt. Rozporządzeniem i nie narusza prawa, a zarządca drogi miał prawo do określenia takich warunków. Podano, że organy orzekające w sprawie związane są wnioskiem strony, a rozstrzygnięcie decyzji nie może wykraczać poza zakres określony żądaniem strony, a poza taki zakres wykracza sprawa dotycząca wiaty przystankowej i kiosku handlowego.
Od decyzji organu II instancji z dnia 04.04.2002r. skargę wnieśli H. C. i J. P., którzy podali, że są wdzięczni za wyrażenie zgody na drogę dojazdową do ich garażu, nie mniej zgoda ta nie załatwia wjazdu na ich działkę. Podano, że w ogrodzeniu jest brama stalowa oraz istnieją ślady dawnej drogi dojazdowej, na której ustawiono prywatne obiekty budowlane, jakimi są kiosk handlowy i wiata przystanku autobusowego. Podano, że urząd nie liczy się z kodeksem cywilnym ani z nimi jako obywatelami, gdyż pozbawiono ich prawa do korzystania z jedynej drogi dojazdowej do nr [...], a dom oddalony jest od ulicy o 25 m i nie może na działkę wjechać karetka pogotowia, wóz strażacki, czy samochód użytku osobistego. Skarżący podali w skardze, że wnoszą o przywrócenie im dawnej drogi dojazdowej.
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymano argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podano, że skarżący mają zapewniony zjazd do posesji od strony ul. [...] i powołano na tę okoliczność k. 25 akt, na której wskazano, że zarządca drogi ul. [...] wykonując tę drogę obniżył krawężnik uliczny umożliwiając tym samym wykonanie zjazdu do tej posesji. W dniu [...].01.2005r. skarżący nadesłali pismo, którym piszą, że pas drogi został im zabrany bezprawnie i bez żadnego odszkodowania i miał służyć prawidłowemu wykonaniu skrzyżowania ul. [...] i [...], o czym ma świadczyć kserokopia aktu notarialnego (której nie dołączono), a pas ten w wyniku rodzinnych powiązań i koneksji zawłaszczyli państwo P., przy czym skarżący nie wiedzą, czy ci państwo płacą czynsz za użytkowanie pasa drogowego.
Skarżący podali, że obecnie mają urządzony wjazd na posesję od strony ul. [...], a wjazd od ulicy [...] jest ich zdaniem niebezpieczny, gdyż trzeba wykonać skręt. Wjazd od ulicy [...] jest przez nich wykorzystywany tylko przy opróżnianiu szamba, gdyż "ustawiony wóz ascenizacyjny przy krawężniku, lub nawet na chodniku nie stwarza żądnego zatoru i ma tylko periodyczne zastosowanie." Podano, że w tej sprawie bierze górę interes prywatny nad społecznym, a interes społeczny ma na celu likwidację zagrożeń w ruchu kołowym i spokojne użytkowanie przez nich własnej posesji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.)
Zdaniem Sądu - wnioskodawcy w każdym piśmie zmieniają swoje żądania ujawniając szereg konfliktów z władzami miasta [...]. Te zmiany żądań doprowadziły do konieczności zobowiązania skarżących do sprecyzowania wniosku o wydanie decyzji. Wydana w dniu [...] lutego 2002r. decyzja organu I instancji uwzględnia sprecyzowany w dniu [...].02.2002r. wniosek skarżących w całości. Wydane przez organy obu instancji odpowiadają prawu, albowiem zostały podjęte w oparciu o prawidłowo podane przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r., Nr 7, poz. 838 z późn. zm.) i Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430).
Sąd zwraca uwagę, że sami skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji podali, iż nie kwestionują treści wydanej decyzji i istotnie, zarówno odwołanie jak i skarga do sądu administracyjnego nie kwestionują treści decyzji, ale wnoszą o rozwiązanie problemów i spraw, które mogą stanowić przedmiot innych postępowań administracyjnych, czy postępowań przed sądem powszechnym.
Mając powyższe na względzie - Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organy administracyjne nie naruszyły ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną i na mocy powołanych przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.