Uzasadnienie
Starosta K., postanowieniem z 8.06.2016 r., znak: [.....], odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [.....] z 11.03.2016 r., znak: [.....], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego p.n. Budynek mieszkalny jednorodzinny z wbudowanym garażem z wewnętrzną instalacją guzową, ze zbiornikiem na nieczystości dekle z wewnętrznym odcinkiem kanalizacji sanitarnej na dz. nr [.....] w miejscowości W., gmina S. Powyższe postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 16.05.2016 r. do organu I instancji wpłynął wniosek M.K., o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Starosty K. z 11.03.2016 r. Jako podstawę wznowienia ww. postępowania, wnioskująca wskazała art. 145 § 1 pkt 4 kpa (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) oraz art. 145 § 1 pkt 5 kpa (nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
Postanowieniem z 25.05.2016 r. organ I instancji wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, natomiast rozpatrywanym w niniejszym postępowaniu postanowieniem z 8.06.2016 r. odmówił wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że organ administracyjny rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania może rozpatrywać sprawę jedynie w granicach wskazanych w art. 145 § 1 kpa. w ocenie organu I instancji wskazana we wniosku okoliczność, że "droga dojazdowa obsługująca działkę Inwestora tj. działkę nr [.....] jest drogą służebną przebiegającą po działce nr [.....] stanowiącą własność skarżącej M.K., i że droga ta nie może służyć jako dojazdowa do działki nr [.....] w sytuacji prowadzenia na niej prac budowlanych, dojazdu ciężkiego sprzętu budowlanego, gdyż jest drogą na skarpie, w terenie osuwiskowym, dodatkowo Inwestor J.S. będzie chciała tą drogę użytkować jako drogę dojazdową do swojej posesji, co pozbawi właściciela działki nr [.....]. czyli skarżącą w ogóle możliwości dojeżdżania i parkowania samochodu przed swoim domem, gdyż z uwagi na ukształtowanie terenu oraz wymiary działki i usytuowanie na działce nr [.....] budynku mieszkalnego - jedynym miejscem na zaparkowanie samochodu (samochodów), jest droga służebna biegnąca po działce [.....] ", nie stanowi okoliczności uprawniającej do wznowienia postępowania z ww. art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
Organ wydając kwestionowaną decyzję wiedział z dokumentów dołączonych do projektu budowlanego, że dojazd do działki inwestycyjnej nr [.....] odbywa się po służebności ustalonej na działce nr [.....]. Zapisy dotyczące powyższej służebności obowiązywały w dniu wydania decyzji. Powyższe dotyczy także podnoszonego faktu, że wnioskująca o wznowienie wystąpiła do Sądu Rejonowego w S. o zniesienie służebności przejazdu i przechodu oraz prawa umieszczania mediów na terenie działki nr [.....].
Zatem organ I instancji stwierdził, że wnioskująca nie wskazała żadnych nowych okoliczności, które nie były znane organowi, który wydał ww. decyzję. Wobec powyższego organ I instancji uznał, ze brak jest podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła M.K., zarzucając naruszenie art. 149 § 3 kpa, poprzez zbadanie merytorycznej przyczyny wznowienia bez wydania postanowienia o wznowieniu, skoro skarżąca wskazała taką przyczynę.
Wojewoda [.....] postanowieniem z dnia 2 września 2016 roku, znak sprawy [.....], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2016.290), utrzymał w mocy postanowienie Starosty K. z dnia 8 czerwca 2016 r.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż z akt sprawy wprost wynika, iż wskazana przez skarżącą okoliczność była znana organowi I instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Fakt. że połączenie działki inwestycyjnej nr [.....] z drogą publiczna przebiegał po ustalonej służebności na działce nr [.....] wynikał bezpośrednio ze wskazań mapy do celów projektowych (str. 31 projektu budowlanego), opisu do projektu zagospodarowania terenu, w którym projektant zawarł zapis, cyt.: "Działka posiada dostęp do sieci dróg publicznych - drogi gminnej publicznej na dz. nr [.....], oznaczonej w MPZP jako KDD. poprzez służebność przejazdu przez dz. nr [.....] oraz istniejący zjazd zapewniający możliwość obsługi komunikacyjnej wnioskowanej działki." (str. 25). Powyższe potwierdza dołączony do projektu budowlanego akt notarialny dotyczący umowy ustanowienia służebności gruntowej, sporządzony 01.02.2013 r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M.K. zarzucając: naruszenie art. 149 § 3 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 kpa, poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, w.sytuacji gdy skarżąca posiadając interes prawny, złożyła w ustawowym terminie wniosek o wznowienie postępowania, wskazując ustawową podstawę wznowienia, tj. w niniejszym przypadku art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a nadto w sytuacji, w której organ administracji publicznej wznowił już postępowanie w niniejszej sprawie na odrębnej podstawie prawnej, wskutek czego zaskarżonym postanowieniem organ administracji publicznej odmówił wznowienia wznowionego już na podstawie postanowienia z dnia 25 maja 2016 r. postępowania.
W uzasadnieniu skargi podano, iż organ winien jedynie zbadać czy wniosek oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia i termin złożenia wniosku, a nie badać przyczyny wznowienia. Odmowa wznowienia zaś może nastąpić z przyczyn formalnych a nie merytorycznych. Nadto organ już wcześniej wznowił postępowanie, a zatem odmowa wznowienia w oparciu o inną przyczynę wznowienia nie jest prawidłowa, ponieważ takie podejście prowadziłoby do kilkakrotnego wznawiania postępowania w oparciu o różne przyczyny np. ponowne wznowienie już wcześniej wznowionego postępowania.
Dodatkowo skarżąca wskazała, iż okolicznością nieznaną organowi l instancji jest fakt lokalizacji istniejącej służebności gruntowej w postaci przejazdu przez działkę skarżącej na skarpie i związane z powyższym uciążliwości. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 10 ustawy prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować, w sposób określony w przepisach, w tym techniczno budowlanych, w tym uwzględniając uzasadnione interesy osób trzecich. Skarżony organ w żaden sposób nie uwzględnił wskazanej przez skarżącą okoliczności.
Skarżąca wniosła o uchylenie postanowień obu instancji i zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Zarzuty podniesione w skardze są niezasadne, stąd skarga została oddalona.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż prawidłowe było wydanie w sprawie dwóch postanowień odrębnie dla każdej z podstaw wznowienia postępowania podanych przez skarżącą w jej wniosku. Każdy z przepisów art. 145 § 1 pkt 1-8 kpa jest bowiem źródłem odrębnego postępowania. Jeżeli wnioskodawca podaje więcej niż jeden przepis z wymienionych pkt 1-8 w art. 145 § 1 kpa to oznacza, iż wpływa więc więcej niż jeden wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją i w stosunku do każdego z tych wniosków należy przeprowadzić postępowanie wstępne. Skoro zatem skarżąca podała dwie przesłanki do wznowienia tj. art. 145 § 1 pkt 4 oraz 5 kpa, to w zakresie tychże dwóch przesłanek należało rozstrzygnąć wydając dwa postanowienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2010 r., II OSK 1496/09).
Z powyższego wynika również taki skutek, iż nie wznawia się postępowania jako wznowienie rozumiane ogólnie, co do wszystkich ewentualnych możliwych podstaw wznowienia, lecz wznawia się z konkretnej przyczyny podawanej we wniosku i opartej o poszczególne pkt 1-8 z art. 145 § 1 kpa. To z kolei oznacza, iż całkowicie prawidłowym jest po odpowiednich ustaleniach i dokonanych ocenach przez organ, iż wznowienie postępowania z poszczególnej przyczyny nie zabrania lecz wręcz oznacza też obowiązek organu do dokonania oceny w zakresie innej podanej przyczyny (podstawy) wznowienia. Zatem w pełni dopuszczalne jest wznowienie z jednej uznanej przez organ przyczyny i w odrębnym postanowieniu odmowa wznowienia z innej przyczyny, jak w kontrolowanej w niniejszym postępowaniu sprawie.
Skarżony organ prawidłowo i zgodnie z art. 149 § 3 kpa odmówił wznowienia postępowania z konkretnej przyczyny wskazanej we wniosku, mającej w ocenie skarżącej spełniać przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Fakt wskazania podstawy prawnej z art. 145 § 1 kpa, tj. konkretnego punktu tego przepisu oraz przesłanki (okoliczności) mającej ją spełniać, nie oznacza, iż organ ma obowiązek wznowić postępowanie i dopiero potem jej istnienie badać, chociażby podana przesłanka nie istniała. Wskazana w skardze argumentacja mająca prowadzić do braku możliwości badania istnienia przesłanki na etapie wydawania postępowania o wznowieniu byłoby sprzeczne z treścią art. 145 § 1 kpa wprost stanowiącego o wznowieniu postępowania, jeżeli spełnione są przesłanki wznowienia.
Natomiast dopiero stwierdzenie spełnienia konkretnej przesłanki wznowienia prowadzić może zatem do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, co z kolei odróżnić należy od dokonywania oceny w trybie art. 151 kpa, tj. podstaw do uchylenia decyzji administracyjnej.
W kontrolowanej sprawie organy dokonały prawidłowej oceny tego czy zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Podstawą do jej stwierdzenia miały być szczegółowe informacje skarżącej odnośnie służebności na działce nr [.....]. Nie można uznać jej za nową okoliczność, która nie była znana organowi, który wydał decyzję, skoro z akt administracyjnych sprawy zakończonej decyzją wydaną w postępowaniu, które skarżąca chce wznowić, wprost wynika że dojazd do działki inwestycyjnej nr [.....] odbywa się po służebności ustalonej na działce nr [.....], wskazany został akt notarialny ustanowienia i księga wieczysta. Zapisy dotyczące powyższej służebności obowiązywały zaś w dniu wydania decyzji. Nie może być zatem uznane za nową okoliczność podawanie jakichś dodatkowych szczegółów dotyczących sposobu korzystania z tej służebności czy wystąpienia o jej zniesienie, gdyż stanowi to de facto nadal tę samą informacje co do istnienia tej służebności, znaną organowi i wziętą pod uwagę przy wydawaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.
W niniejszej sprawie podana we wniosku okoliczność stanowi jedynie próbę wyinterpretowania z okoliczności, danych lub informacji znanych organowi, innych możliwych lub ewentualnych okoliczności (skutków, odmiennie sformułowanych ocen prawnych, uszczegółowienia informacji czy opisów w zakresie znanej organowi służebności), co nie może stanowić nowej okoliczność, która nie była znana organowi, który wydał decyzję w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Nie są to zatem nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody.
Zatem organy zasadnie stwierdziły, że wnioskująca nie wskazała żadnych nowych okoliczności, które nie były znane organowi, który wydał ww. decyzję.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a