Uzasadnienie
B. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na pismo Prezydenta Miasta (nazwane w skardze postanowieniem) z dnia 8 lipca 2014 r. znak: [...], w którym organ poinformował, że na skutek korekty wniosku złożonego przez inwestora w prowadzonym postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, z uwagi na brak interesu prawnego w tym postępowaniu, skarżącej nie przysługuje status strony.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o odrzucenie skargi. Organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, gdzie przesądzono, że przepisy postępowania administracyjnego nie dają podstawy do wydania odrębnego aktu administracyjnego orzekającego o tym, czy konkretna osoba jest czy nie jest stroną postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270) –dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, orzekają w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że nie ma podstaw, aby uznać, że zaskarżone pismo z dnia 8 lipca 2014 r. jest postanowieniem. Sąd w całości podziela stanowisko Naczelnego Sadu Administracyjnego zaprezentowane w postanowieniu z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 1523/09 w którym wskazano, że art. 28 k.p.a., określający pojęcie strony w postępowaniu, nie zawiera zapisów, z których należałoby wyprowadzić umocowanie do wydawania postanowień o dopuszczeniu do udziału w sprawie w charakterze strony określonych podmiotów. Równocześnie takie uprawnienie nie wynika również z innych uregulowań k.p.a. Tym samym brak jest podstawy prawnej do wydania postanowienia w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu danego podmiotu (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 855/07 oraz w wyroku z dnia 2 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 293/06).
Również w postanowieniu z dnia 16 października 2013 r., sygn. II OSK 2543/13 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że ustalenia czy określony podmiot jest stroną mogą mieć miejsce dopiero w decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty lub w inny sposób kończącej sprawę. Ponieważ status strony wynika z przepisów prawa materialnego to w wydanej na podstawie art. 104 k.p.a. decyzji organ rozstrzyga o prawach lub obowiązkach strony, czyli podmiotu legitymującego się interesem prawnym. Inny podmiot, który domaga się uznania go za stronę może wnieść odwołanie od decyzji i wówczas organ odwoławczy wydaje akt oceniający jego legitymację w sprawie. Co więcej okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu jest również przesłanką wznowienia postępowania w sprawie już zakończonej decyzją ostateczną.
Z tych też powodów skargę należało uznać za niedopuszczalną, a Sąd nie był uprawniony do badania zasadności argumentów podniesionych w skardze dotyczących istnienia pod stronie skarżącej interesu prawnego w toczącym się postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.