Uzasadnienie
Wyrokiem z 30 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1358/16, wydanym w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w punkcie I. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, w punkcie II. zasądził od Wojewody [....] na rzecz skarżącego kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Pismem z 2 marca 2017 r. skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania, poprzez zasądzenie na jego rzecz faktycznie poniesionych kosztów, zgodnie z przedłożoną fakturą na kwotę 2920 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku się nie doręcza stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przy czym w myśl § 2 w/w artykułu wniosek o uzupełnienie wyroku co do kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.
Jednocześnie stosownie do art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204.
W związku z powyższym, należy wskazać, że w wyroku, który zapadł w niniejszej sprawie, w punkcie II zostało zamieszczone rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów sądowych. Nie można zatem uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym wyroku nie zamieścił dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu, co uzasadniałoby uzupełnienie wyroku na zasadzie wynikającej z art. 157 § 1 P.p.s.a. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo, że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Jeżeli natomiast sąd orzekł o nich w jakimś zakresie, np. zasądził koszty postępowania, lecz w mniejszym rozmiarze, niż żądała tego strona, to na postanowienie o kosztach przysługuje jej zażalenie (por. B. Dauter komentarz do art. 157 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowienie NSA z 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 203/12, postanowienie NSA z 31 maja 2011 r. sygn. akt I FSK 524/10, postanowienie NSA z 10 marca 2011 r. sygn. akt I GSK 493/09 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tym samym wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez zamieszczenie w nim dodatkowego rozstrzygnięcia o kosztach nie mógł zostać uwzględniony.
Na marginesie sąd wyjaśnia, że stosownie do art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
W rozpatrywanej sprawie w postępowaniu skarżący reprezentowany był przez radcę prawnego z wyboru. Zasady przyznania wynagrodzenia radcy prawnemu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (DZ. U. 2015, poz. 1804 ze zm.). Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia minimalna stawka za czynności pełnomocnika w tej sprawie wynosi 480 zł i taka też kwota, powiększona o zwrot uiszczonego wpisu od skargi, została zasądzona na rzecz skarżącego. Realnie poniesione koszty obsługi prawnej nie uzasadniają zasądzenia kosztów w wyższej wysokości.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 157 § 1 i 2 P.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł jak w sentencji.