Uzasadnienie
Referendarz Sądowy postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2017 r. oddalił wniosek "M." sp. z o.o. spółka komandytowa – dalej jako: uczestnik, o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 29 maja 2017 r. w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Referendarza Sądowego z dnia 7 kwietnia 2017 r.
Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono uczestnikowi w dniu 14 czerwca 2017 r. wraz z informacją, że na postanowienie nie przysługuje środek zaskarżenia.
Pomimo tego uczestnik, pismem z dnia 26 czerwca 2017 r. (data prezentaty) wniósł zażalenie na ww. orzeczenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a." do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W myśl zaś art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Natomiast zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, enumeratywnie wymienione w pkt 1-10 tego przepisu.
Jeżeli zatem niniejsza ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11, CBOSA). Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. - w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie, tj. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658) - rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że rolą Sądu jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu.
Podkreślić należy, że przepis art. 260 P.p.s.a., przed dniem wejścia w życie ww. ustawy stanowił, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Natomiast mając na uwadze aktualne brzmienie art. 260 P.p.s.a., należy stwierdzić, że w chwili obecnej na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie.
W związku z powyższym skoro ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy wydane na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego, to zażalenie od takiego orzeczenia podlega odrzucenie jako niedopuszczalne.
W konsekwencji powyższych rozważań, Sąd stwierdził, że uczestnikowi nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 29 maja 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 7 kwietnia 2017 r. oddalające wniosek uczestnika o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Tym samym zażalenie z dnia 26 czerwca 2017 r., jako niedopuszczalne, należy odrzucić.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 194 § 1 i art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.