Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 grudnia 2021 r. znak [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Wójta Gminy K. z dnia 5 listopada 2021 r. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W dniu 12 stycznia 2022 r. (data nadania Pocztą) Wójt Gminy K. wniósł za pośrednictwem organu odwoławczego sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie od ww. decyzji kasacyjnej SKO, w którym skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący podnosi, że żądana wnioskiem informacja publiczna jest informacją przetworzoną, a odmienne stanowisko SKO jest błędne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "P.p.s.a.", dokonana ustawą z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r., poz. 935 ze zm.). Do Działu III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zatytułowanego "Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym" został dodany Rozdział 3.a zatytułowany "Sprzeciw od decyzji", zawierający artykuły 64a – 64e.
Zgodnie z art. 64a P.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". W myśl art. 64b § 1 P.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie zatem z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. sąd odrzuca sprzeciw, jeśli jest niedopuszczalny.
Jednym z warunków dopuszczalności sprzeciwu jest jego wniesienie przez uprawniony (legitymowany) podmiot: "strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw" – art. 64a P.p.s.a.
Sąd zwraca uwagę, że uchwałą z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. I OPS 2/15, podjętą w składzie siedmiu sędziów, Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że "Powiat nie ma legitymacji procesowej strony w sprawie o ustalenie wysokości odszkodowania od powiatu za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną, która stała się własnością powiatu, jeżeli decyzję wydaje starosta na podstawie art. 12 ust. 4a w zw. z art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym". W cyt. uchwale NSA podkreślił, że ilekroć przepisy prawa pozytywnego sytuują któryś z organów jednostki samorządu terytorialnego jako organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne lub podatkowe w sprawie indywidualnej, na którymś z jego etapów, tylekroć wyłączona zostaje możliwość dochodzenia przez tę jednostkę ochrony jej interesu prawnego na drodze postępowania sądowego.
W świetle powyższego sprzeciw wniesiony przez organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, a więc organ niemający z zasady legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu. Charakterystyczną cechą postępowania sądowoadministracyjnego jest jego kontradyktoryjność. Spór przed sądem prowadzony jest przez dwa podmioty: podmiot żądający udzielania ochrony prawnej i organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej. Ukształtowana w ten sposób struktura postępowania sądowoadministracyjnego determinuje krąg podmiotów, którym przepisy procesowe mogą przyznać prawo do jego uruchomienia. Nie może zostać ono uruchomione z urzędu, jak też w drodze złożenia skargi przez organ administracji publicznej, którego działanie ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (por. postanowienia NSA: z dnia 20 kwietnia 2012 r. sygn. II FSK 527/12; z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. II OSK 2550/16).
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że organowi jednostki samorządu terytorialnego, tj. Wójtowi Gminy K., który wydał decyzję jako organ I instancji, ustawodawca wyznaczył rolę organu administracji publicznej, w konsekwencji organ ten (Wójt Gminy K.) nie posiada legitymacji do złożenia sprzeciwu w indywidualnej sprawie, którą sam rozstrzygał w pierwszej instancji. Organ taki nie ma prawa do kwestionowania rozstrzygnięć organu odwoławczego przez sądem administracyjnym.
W tym stanie rzeczy sprzeciw Wójta Gminy K. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na podstawie tego przepisu orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia.