Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 grudnia 1998 r. (...) Burmistrz Miasta K., na podstawie art. art. 19, 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4, 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił Telekomunikacji Polskiej S.A. Zakład telekomunikacji w K. pozwolenia na budowę teletechnicznej sieci rozdzielczej doziemnej oraz koncentratora GDC 120 NN w obszarze szaf kablowych 5A i 8A w Cz. na kilkudziesięciu działkach, w tym na działkach nr 1843 i 1244.
W odwołaniu od tej decyzji Józef G. i Antoni P. zarzucili, że nie zostały spełnione warunki z pisma z dnia 4 listopada 1998 r. dotyczące "zgody na wejście z przekopem na działkę nr 1843 /1842/", oraz że teren działki został zawłaszczony przez Urząd Miejski. Podali, że pierwotnie działka miała numer p.gr.l.kat. 1319/1 i w drodze sądowego działu spadku została przyznana w 1967 r. Ludwice G. - ich matce. Bezprawnie parcelę tę włączono do działki nr 1244. Ta ostatnia działka zawiera różne ciała hipoteczne. Ponadto odwołujący podnieśli, że uzasadnienie decyzji jest bardzo lakoniczne i nie spełnia wymagań art. 107 Kpa.
Decyzją z dnia 10 czerwca 1999 r. (...) Wojewoda M., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa decyzję organu I instancji uchylił i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obiektu jak w uchylonej decyzji ze wskazaniem jego lokalizacji na działkach (...).
W uzasadnieniu decyzji podano, że inwestor w toku postępowania odwoławczego zmienił urządzenie GDC z zasilanego kablem ze słupa nn zlokalizowanego na działce nr 1843 na urządzenie o zdalnym zasilaniu.
Zastosowanie nowego rozwiązania pozwoliło na rezygnację z konieczności korzystania z działki nr 1843. W tym zakresie projekt został skorygowany. Korekcie uległa więc decyzja - pominięto w niej ww. działkę. W tej sytuacji właściciel tej działki utracił przymiot strony i jego sprzeciw nie może być skuteczny. Skorygowana decyzja jest zgodna z prawem. Inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i warunkami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a projekt jest kompletny i wykonany przez uprawnione osoby.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Józef G. i Antoni P. zarzucili, że organ odwoławczy w ogóle nie ustosunkował się do odwołania, a sporządzone uzasadnienie decyzji nie odpowiada wymogom art. 107 Kpa. Podtrzymali swe twierdzenia, że są właścicielami dawnej parceli nr 1319/1, która stanowi część obecnej działki nr 1244. Są więc również stronami postępowania. Ich zdaniem ostatecznie zostało udzielone pozwolenie na budowę na cudzym gruncie, bez zgody właściciela.
W toku postępowania sądowego skarżący przedłożyli odpisu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2002 r. I SA 1194/01. Wyrokiem tym uchylone zostały decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 grudnia 1999 r. i 26 marca 2001. Pierwszą z ww. decyzji Minister stwierdził nieważność decyzji komunalizacyjnej z dnia 10 marca 1993 r. stwierdzającej nabycie przez Gminę K. działki nr 1244, drugą, wydaną w trybie art. 127 par. 3 Kpa, uchylił decyzję pierwszą i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 10 marca 1993 r.
Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, odwołując się do motywów swego rozstrzygnięcia, przedłożyła też odpis z księgi wieczystej nr 26696 /stanowiącej kontynuację księgi nr 188007/, w której jako właściciel działki 1244 wpisana jest Gmina K. na podstawie decyzji z 10 marca 1993 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył;
Istota pretensji skarżących sprowadza się do twierdzenia, że przysługuje im prawo własności części działki nr 1244, a na wykorzystanie tej działki przez inwestora nie wyrażali zgody. Prezentowany wcześniej w odwołaniu zarzut, iż w decyzji organu I instancji nie uwzględniono złożonych przez Antoniego P. przy podpisywaniu oświadczenia o wyrażeniu zgody na wejście na działkę nr 1843 zastrzeżeń, przestał być aktualny. W wyniku reformatoryjnego orzeczenia organu odwoławczego teren inwestycji nie obejmuje działki nr 1843.
Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane obowiązkiem inwestora ubiegającego się o udzielenia pozwolenia na budowę jest wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Co do działki nr 1244 inwestor przedstawił wypis z rejestru gruntów, w którym jako właściciela wpisano Gminę K. - mienie komunalne, a w rubryce "podstawa nabycia" wpisano: "KW-188007, Dec.GG.V.7242/1/38/9/93", oraz pismo Burmistrza informujące o wyrażeniu przez Zarząd Miejski zgody na wejście w teren.
Taki sposób wykazania tytułu, do władania nieruchomością na cele budowlane był niewątpliwie niepełny. Zgoda na wejście w teren jest skuteczna wówczas, jeśli pochodzi od osoby uprawnionej, a taką osobą jest m.in. właściciel nieruchomości. Wypis z rejestru gruntu nie jesteś zaś dowodem własności nieruchomości, nie zastępuje ani ostatecznej decyzji komunalizacyjnej, ani odpisu z księgi wieczystej. Dokument taki jednak stwarza domniemanie istnienia prawidłowego tytułu własności. W toku postępowania odwoławczego został przedłożony odpis ostatecznej decyzji z dnia 10 marca 1993 r. którą stwierdzono nabycie przez Gminę z mocy prawa działki nr 1244. W tej sytuacji przyjąć należy, że prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało prawidłowo wykazane. Dodać trzeba, że w toku postępowania sądowego odpisem z księgi wieczystej została potwierdzona zgodność wpisów w ewidencji ze stanem rzeczywistym.
Skarżący podnieśli, że działka nr 1244 obejmuje także i ich własność, o czym świadczyć ma postanowienie Sądu Powiatowego w Ch. z dnia 30 czerwca 1967 r. o dziale spadku, którym przyznano Ludwice G. - ich matce - działkę nr 1319/1. Jak wynika z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2002 r. to właśnie zagadnienie tj. to czy w skład działki nr 1244 weszła działka nr 1329/1, jest przedmiotem badania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 marca 1993 r. Powyższe okoliczności dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nie mają znaczenia. Znaczenie ma to, że inwestor przedstawił niepodważony skutecznie aż do daty zaskarżonej decyzji tytuł własności nieruchomości. Decyzja z dnia 10 marca 1993 r. w chwili wydawania przez organ decyzji była ostateczna i w związku z tym wiążąca dla organu budowlanego. W sytuacji, kiedy wymóg z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego został spełniony, nie było podstaw do wydania decyzji odmownej.
W szczególności przeszkody w wydaniu decyzji pozytywnej nie stanowiło toczące się już, ale niezakończone żadną decyzją postępowanie nadzwyczajne - o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 marca 1993 r. O braku tego rodzaju przeszkody w podobnych sprawach wypowiadał się już niejednokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny /por. wyroki NSA: z dnia 29 listopada 1998 r. IV SA 57/97 - nie publ.; z dnia 1 października 1992 r. IV SA 1384/91 - ONSA 1993 Nr 4 poz. 56/, a sąd w obecnym składzie pogląd ten podziela.
Tak więc okoliczności podnoszone przez skarżących nie mogą prowadzić do zakwestionowania zaskarżonej decyzji, a nie dopatrzono się innych naruszeń mogących mieć wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, należało oddalić.