Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 lutego 2020 r. Starosta [...] poinformował A. F. o pozostawieniu bez rozpoznania pism z dnia 2 stycznia 2020 r., z dnia 17 stycznia 2020 r. i z dnia 21 stycznia 2020 r. – wobec ich nieuzupełnienia, mimo wezwania z dnia 31 stycznia 2020 r.
Pismem dnia 23 lutego 2020 r. A. F. złożył do Starosty [...] wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia (sprecyzowania) pism z dnia 2 stycznia 2020 r., z dnia 17 stycznia 2020 r. i z dnia 21 stycznia 2020 r.
Postanowieniem z dnia 5 marca 2020 r., znak [...], Starosta [...] odmówił przywrócenia A. F. terminu do sprecyzowania zakresu żądania zawartego w pismach z dnia 2 stycznia 2020 r., z dnia 17 stycznia 2020 r. i z dnia 21 stycznia 2020 r.
Pismem z dnia 18 marca 2020 r. A. F. wniósł zażalenie na postanowienie Starosty [...] z dnia 5 marca 2020 r., znak [...], które zostało przekazane Wojewodzie.
Wojewoda, postanowieniem z dnia 29 października 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 134 i art. 142 § 2 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
Pismem z dnia 5 listopada 2020 r. A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie Wojewody z dnia 29 października 2020 r., znak [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest złożenie jej na akt lub czynność (bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) objęte zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonym – zasadniczo – w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.").
Z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wyznaczając zakres postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego ustawodawca nie posłużył się zatem – jak w odniesieniu do decyzji – klauzulą generalną, lecz metodą enumeracji pozytywnej – w tym sensie, że wymienione zostały określone kategorie postanowień, na które skarga przysługuje. A contrario pozostałe postanowienia nie mogą być samoistnym przedmiotem kontroli sądowej.
Gdy idzie o postępowanie administracyjne (jurysdykcyjne), wydane w nim postanowienie – aby mogło być przedmiotem skargi – musi należeć do kategorii postanowień: 1) na które służy zażalenie;
- 2) kończących postępowanie;
- 3) rozstrzygających sprawę co do istoty. Postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia do żadnej z tych kategorii nie należy. Wspomniane postanowienie, wydawane przez organ odwoławczy, jest od razu ostateczne – nie przysługuje od niego żaden zwyczajny środek prawny, w szczególności zażalenie; nie kończy postępowania (w niniejszej sprawie postępowanie nie zostało jeszcze wszczęte, a zatem nie może być zakończone); rozstrzyga li tylko kwestię procesową – nie rozstrzyga istoty sprawy. Postanowienie, będące przedmiotem skargi, należy zaliczyć kategorii postanowień pozaprocesowych, podejmowanych poza tokiem postępowania (por. T. Woś, w: T. Woś (red.), Postępowanie administracyjne, Warszawa 2015, s. 354).
Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na podstawie tego przepisu – wobec odrzucenia skargi – Sąd postanowił zwrócić skarżącemu cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, orzekając jak w pkt 2 sentencji postanowienia.