Uzasadnienie
Aktem własności ziemi z dnia 10 czerwca 1980r., nr [....] Naczelnik Gminy w C. stwierdził nabycie z mocy prawa przez J.B. nieruchomości obejmujących działki oznaczone n r [....] i [....] o pow. 1,00 ha, położonych we wsi C. Pismem z dnia [....] stycznia 2008 r. J.B. i I.B. wystąpili do Burmistrza C. o dokonanie sprostowania w/w aktu własności ziemi.
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2008r., znak: [....] Burmistrz C. odmówił spełnienia żądania zawartego w ww. wniosku strony, jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia 25 marca 2008r., sygn. akt [....] uchyliło postanowienie z dnia 28 stycznia 2008r. i przekazało sprawę organowi l instancji celem ponownego rozpatrzenia, wskazując równocześnie, iż organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy jest Starosta B. Postanowieniem z dnia 31 marca 2008r., znak: [....] Burmistrz C. przekazał Staroście B. zgodnie z właściwością wniosek J.B. i I.B. z dnia 14 stycznia 2008r.
Decyzją z dnia 14 stycznia 2009r., nr [....] Starosta B. odmówił dokonania zmiany w przedmiotowym akcie własności ziemi z dnia 10 czerwca 1980r. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, iż w wyniku analizy akt sprawy nie stwierdzono w dokumentacji stanowiącej podstawę wydania przez Naczelnika Gminy C. decyzji - aktu własności ziemi z dnia 10 czerwca 1980r. bezspornych, jawnych i niebudzących wątpliwości błędów pisarskich, tj. błędów, które podlegałyby sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 kpa. Ponadto Starosta B. wskazał, iż wniosek J.B. i I.B. w istocie jest roszczeniem o dokonanie zmiany właściciela działki nr [....], co jest niedopuszczalne w postępowaniu administracyjnym.
Pismem z dnia [....] stycznia 2009 r. J.B. i J.B. wnieśli do Wojewody [....] odwołanie od decyzji Starosty B., wskazując w jego uzasadnieniu, że organ l instancji nie zgromadził i nie przedstawił wystarczających dowodów które uzasadniałyby odmowę sprostowania błędu pisarskiego w akcie własności ziemi z dnia 10 czerwca 1980r.
Decyzją z dnia 16 lutego 2010r. znak: [....] Wojewoda [....] na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, iż ze względu na treść art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa po dniu 1 stycznia 1992r. organy administracji publicznej utraciły kompetencje do rozstrzygania spraw dotyczących uwłaszczeń i dlatego postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe. Z treści uzasadnienia decyzji Wojewody wynika, że orzekał on jako organ I inastancji, nie zaś jako rozpatrujący odwołanie od decyzji Starosty B. Dlatego też Wojewoda pouczył I.B. i J.B., że od jego decyzji przysługuje odwołanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Jednak Minister postanowieniem z dnia 29 września 2010r. znak: [....] stwierdził niedopuszczalność odwołania, uznając, że Wojewoda orzekał jako organ II instancji i na jego rozstrzygnięcie przysługiwała skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W piśmie opatrzonym datą 26 października 2010r. I.B. i J.B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [....] z dnia 16 lutego 2010r. znak: [....]. W skardze zawarli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podnosząc, że decyzja Wojewody zawierała błędne pouczenie o tym, że przysługuje od niej odwołanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Skarżący zastosowali się do tego pouczenia, lecz ich odwołanie zostało uznane przez Ministra za niedopuszczalne. Z powodu błędnego pouczenia przez Wojewodę nie wnieśli skargi na decyzję z dnia 16 lutego 2010r. i dlatego nie ponoszą winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest zasadny.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Z przedstawionego wyżej przebiegu postępowania administracyjnego jednoznacznie wynika, że pouczenie o środkach zaskarżenia zawarte w decyzji Wojewody [....] z dnia 16 lutego 2010r. było błędne, ponieważ Wojewoda rozpatrywał odwołanie skarżących od decyzji Starosty B. Orzekał więc jako organ odwoławczy i na jego rozstrzygnięcie przysługiwała skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie odwołanie do organu administracyjnego wyższego stopnia. Zgodnie bowiem z art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a art. 127 § 1 kpa stanowi, iż od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Błędne pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji sprawiło zatem, że skarżący nie wnieśli w terminie skargi na decyzję Wojewody [....], a więc bez swojej winy nie dokonali czynności procesowej w terminie.
W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 ppsa.