Uzasadnienie
Decyzją z dnia 1 sierpnia 2014 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 10 czerwca 2014 r. znak [...] o wymierzeniu Firmie [...] s.c. Z. S., M. H. administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł za nieprzekazanie do dnia 30 kwietnia 2014 r. kwartalnego sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za okres I kwartału 2014 r. oraz umorzyło postępowanie pierwszej instancji.
Na powyższą decyzję skargę złożył Burmistrz Miasta i Gminy, wskazując w obszernym uzasadnieniu, że decyzja SKO jest wadliwa i powinna zostać uchylona, a sprawa nałożenia na przedsiębiorcę kary za nieterminowe złożenie sprawozdania przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie wyklucza możliwość złożenia skargi przez organ administracyjny orzekający w I instancji. Tytułem przykładu wskazać można: uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, postanowienie NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 550/08, wyroki NSA sygn. akt I OSK 386/04 i I OSK 931/07).
Zdaniem SKO, dopuszczenie do złożenia skargi przez organ I instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie w dwóch instancjach. Spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości podjętej w konkretnej sprawie decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Na podstawie art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, zaś krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 P.p.s.a.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy skargę na decyzję organu odwoławczego wywiódł organ I instancji, którego decyzja została zaskarżonym rozstrzygnięciem SKO w [...] uchylona.
Wskazać w związku z tym należy, iż organ administracji publicznej nie może w tym samym postępowaniu, w tej samej sprawie występować w dwóch różnych rolach, raz jako podmiot administrujący, a następnie wnoszący skargę do sądu.
Podstawą kompetencji nadzorczych jest kontrola i możliwość korygowania działań podmiotów nadzorowanych, analogiczne uprawnienia wynikają z przepisów regulujących postępowanie odwoławcze. Żadne z przepisów obowiązującego prawa nie dają organom administracji państwowej I instancji prawa odwoływania się (wnoszenia skargi) od decyzji organów drugiej instancji wydawanych w postępowaniu odwoławczym, bądź w trybie nadzoru na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż istotą postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego nie są spory pomiędzy organami, ale odpowiednio kształtowanie stosunków administracyjnoprawych stron a także kontrolowanie ich prawidłowości.
Rację ma organ odwoławczy wskazując, że utrwalone i niekwestionowane jest orzecznictwo sądów administracyjnych co do możliwości wnoszenia skargi na rozstrzygnięcie organu II instancji przez organ I instancji, którego akt został tym rozstrzygnięciem zweryfikowany.
Jak już to w postanowieniu z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90 zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, "w ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja jednak dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. Ponadto przyznanie organowi orzekającemu statusu strony uprawnionej do złożenia odwołania od własnej decyzji czy złożenia skargi godziłoby w elementarne zasady i wartości obowiązujące w tym postępowaniu, skoro organ administracji publicznej stawałby się >>sędzią we własnej sprawie<<".
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za oczywiście niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.