Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia 2 listopada 2016 r. znak: [...], Prezydent Miasta K. udzielił pozwolenia na budowę oraz zatwierdził projekt budowlany dla zamierzenia budowlanego pn. "przebudowa kotłowni w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w K., na dz. nr [...] obr.[...]". Decyzja została wydana na rzecz inwestora: Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...]. Decyzją z dnia 1 lutego 2017 r., znak [...], Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze, gdyż uznał, iż odwołanie nie pochodzi od strony postępowania. Decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] stała się ostateczna z dniem 1 grudnia 2016 r.
W dniu 28 października 2019 r. do Prezydenta Miasta K. wpłynął wniosek B. A. i G. T. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Wnioskodawcy wskazali, że powinni byli zostać uznani na strony postępowania, jak również zakwestionowali prawidłowość złożonego przez zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej oświadczenia o prawie do terenu, gdyż ich zdaniem roboty budowlane zatwierdzone przedmiotową decyzją nie ograniczały się wyłącznie do nieruchomości wspólnej, lecz miały miejsce również w lokalu "A" stanowiącym ich odrębną własność. Odnośnie terminu powzięcia wiedzy o przedmiotowej decyzji wnioskodawcy wyjaśnili, że o decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 2 listopada 2016 r. dowiedzieli się dopiero w dniu 25 września 2019 r. z treści decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki z dnia 12 września 2019 r., znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się bowiem w uzasadnieniu swojej decyzji na decyzję Prezydenta Miasta K., której dotyczy podanie o wznowienie postępowania.
Prezydent Miasta K., postanowieniem z dnia 23 marca 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 150, art. 149 § 3 i art. 147 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256) oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 z późn.zm.), po rozpatrzeniu wniosku złożonego 28 października 2019 r. przez B. A. i G. T. – wspólników spółki cywilnej firma A o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 2 listopada 2016 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "przebudowa kotłowni w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w K., na dz. nr [...] obr.[...]" – odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał w szczególności, że wniosek o wznowienie został wniesiony w terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a. i brak jest podstaw do kwestionowania terminu określonego przez wnioskujących o wznowienie.
Organ uznał jednak, że B. A. i G. T. właściciele lokalu "A", w którym znajdowała się kotłownia nie powinni być stroną postępowania, ponieważ we wspomnianym lokalu nie są przewidziane żadne roboty wymagające pozwolenia na budowę, a lokal ten nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją nr [...] z dnia 2 listopada 2016 r. Zdaniem organu, w sytuacji stwierdzenia w postępowaniu wyjaśniającym przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, że podmiot składający wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w oparciu o którąś z przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. nie jest stroną tego postępowania, organ administracji zobligowany jest do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.
Na skutek zażalenia B. A. i G. T., Wojewoda, postanowieniem z dnia 2 października 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) – orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia 23 marca 2020 r., znak: [...], o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] z dnia 2 listopada 2016 r., znak: [...]
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Wojewoda, wskazał, że w podaniu o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę z dnia 25 października 2019 r. (data nadania jest tożsama z datą wniosku) wnioskodawcy wyjaśnili, że o decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 2 listopada 2016 r., znak: [...] uzyskali wiedzę z decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki z dnia 12 września 2019 r., znak: ROIK [...], o nakazie przywrócenia do poprzedniego sposobu użytkowania lokalu nr [...] (dawniej lokal A). Z treści skarżonego postanowienia z dnia 23 marca 2020 r. wynika, że organ I instancji zaakceptował wyjaśnienia wnioskodawcy bez dodatkowej refleksji. Wnioskujący wnosząc o wznowienie postępowania powołali się na własność lokalu nr [...] przywołując jako dowód treść prowadzonej dla niego księgi wieczystej nr [...] Z działu "Własność" przywołanej księgi wieczystej wynika, że lokal ten stał się współwłasnością wnioskodawców na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w K., sygn.. akt I Co 3263/11/K, z dnia 10 stycznia 2012 r. Są nimi nieprzerwanie nadal, zatem w postępowaniu o pozwolenie na przebudowę kotłowni w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w K., na dz. nr [...] obr. [...], zakończonym decyzją nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 2 listopada 2016 r., znak: [...], z uwagi na fakt, że roboty budowlane likwidacji urządzeń kotłowni, znajdujących się w pomieszczeniu nr [...], i przebudowy sąsiedniego lokalu należącego do części wspólnej budynku na kotłownię – wnioskodawcy winni być stronami postępowania.
Z uwagi na fakt, że z natury rzeczy zarząd wspólnoty mieszkaniowej reprezentuje interes wszystkich właścicieli lokali (art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r.), interes wnioskodawców również był reprezentowany. Przebudowa dotyczyła pomieszczenia sąsiadującego z lokalem nr [...], natomiast roboty budowlane dotyczyły bezpośrednio likwidacji urządzeń kotłowni w pomieszczeniu należącym do wnioskodawców, zatem przysługiwało im prawo bezpośredniego uczestniczenia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W tym zakresie ocena przymiotu strony wnioskodawców przeprowadzona przez organ I instancji jest nieprawidłowa.
Dalej Wojewoda wskazał, że z przywołanej księgi wieczystej "Dział 1-0 oznaczenie nieruchomości" wynika również, że aktualnie lokal 27 pozostający współwłasnością wnioskodawców jest lokalem mieszkalnym. Jego sposób użytkowania z lokalu niemieszkalnego został zmieniony poprzez wpis do kartoteki lokali prowadzonej przez Prezydenta Miasta K., co znalazło odzwierciedlenie w treści księgi wieczystej 16 stycznia 2018 r., zatem po decyzji z 2 listopada 2016 r., kończącej postępowanie, o którego wznowienie wnioskodawcy wnoszą, oraz po decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – powiat grodzki z 22 maja 2017 r., znak: ROIK [...], o umorzeniu postępowania w sprawie zgłoszenia zakończenia robót budowlanych. W sprawie zakończonej przywołaną decyzja z dnia 22 maja 2017 r. wnioskodawcy również nie zostali wskazani jako partykularne strony postępowania. Zmiany sposobu użytkowania lokalu z niemieszkalnego, w postaci kotłowni, na mieszkalny można dokonać tylko po przeniesieniu instalacji wraz z piecem grzewczym do innego pomieszczenia i została ona dokonana po rozwiązaniu umowy najmu przez najmującą Wspólnotę Mieszkaniową, co potwierdza kopia pisma Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 29 kwietnia 2017 r., dotyczącego przekazania wynajmowanego lokalu A spółce firma A (k. 57 i 64 akt organu I instancji).
Nie można zatem stwierdzić, by decyzja z dnia 2 listopada 2016 r., na podstawie której zostały wykonane roboty budowlane w sąsiednim lokalu Wspólnoty, pozwalające na zmianę sposobu użytkowania lokalu spółki, nie była znana właścicielom tego lokalu 16 stycznia 2018 r., w chwili wpisu zmiany sposobu użytkowania lokalu do księgi wieczystej. Oznacza to, że wniosek z dnia 25 października 2019 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 2 listopada 2016 r. wpłynął z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Dochowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie jest warunkiem skutecznego wznowienia postępowania.
Wojewoda zauważył następnie, że jako druga przesłanka do wznowienia omawianego postępowania została wskazana przez wnioskodawców okoliczność, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję – art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to jest dowód, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadał wiedzy do kogo faktycznie należy pomieszczenie nr [...], z którego kotłownia była przenoszona. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej złożył oświadczenie z dnia 2 września 2016 r., o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z tytułu własności. Warunkiem zbadania tej okoliczności również jest dochowanie terminu na wniesienie o wznowienie, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Badanie treści księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla lokalu nr [...], potwierdza również, że został naruszony termin na wznowienie postępowania na podstawie przesłanki art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Co najmniej w dacie wpisu do księgi wieczystej zmiany sposobu użytkowania lokalu nr [...] jego właściciele wiedzieli o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, ponieważ brak uczestniczenia wnioskodawców w poszczególnych postępowaniach (w organie I i II instancji administracji architektoniczno-budowlanej oraz nadzoru budowlanego) na pełnych prawach strony bezpośrednio wskazywał na brak wiedzy organów administracji publicznej o faktycznym stanie własności lokalu nr [...]. Naruszenie terminu na wznowienie postępowania skutkuje obowiązkiem odmowy wznowienia postępowania
Pismem z dnia 10 listopada 2020 r. B. A. i G. T. złożyli skargę na powyższe postanowienie Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucili zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść postanowienia, a to: 1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego w sprawie polegającą na przyjęciu, że sam fakt przeprowadzenia robót budowlanych przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] w K. w lokalu skarżących jest równoznaczny z posiadaniem przez skarżących wiedzy o decyzji o pozwoleniu na budowę pozwalającej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania, 2) art. 148 § 1 i 2 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z uchybieniem terminu, podczas gdy brak materiału dowodowego wskazującego, że skarżący wiedzieli o decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 2 listopada 2016 r., znak: [...] przed dniem 25 września 2019 r.;
- 3) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego postanowienia organu I instancji;
- 4) naruszenie art. 149 § 3 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, podczas gdy zastosowane powinny być przepisy art. 149 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., ponieważ: a) skarżący bez swojej winy nie uczestniczyli w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, b) okoliczność, że lokal "A" stanowił odrębną nieruchomość, do której Wspólnocie Mieszkaniowej [...] nie przysługiwało prawo do dysponowania na cele budowlane, jest okolicznością istotną dla sprawy, istniejącą w chwili wydawania decyzji, nieznaną dotychczas organowi – a w konsekwencji błędną odmowę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 2 listopada 2016 r., znak: [...] Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, a także czy przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.
Kontrolując zaskarżone postanowienie Wojewody zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zachodzą podstawy do pozbawienia go mocy wiążącej. Na zasadzie art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił także postanowienie organu I instancji.
Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej "k.p.a.") wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Stanowi ono konsekwencję stwierdzenia przesłanek formalnych uruchomienia tego trybu nadzwyczajnego; nie jest poprzedzone badaniem przyczyn, od których zależy wzruszenie decyzji ostatecznej oraz możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zatem o ich istnieniu jeszcze nie przesądza. W świetle § 2 art. 149 nie ulega wątpliwości, że "postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do istoty sprawy" ma miejsce później (por. wyrok NSA z 30 września 1999 r., IV SA 2564/98, LEX nr 47856). Rozstrzygnięcie o wznowieniu postępowania przybiera formę postanowienia zarówno wtedy, gdy zostało zainicjowane żądaniem strony, jak i wtedy, gdy organ działa z urzędu. Rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania również przybiera formę postanowienia (art. 149 § 3 k.p.a.).
Podstawy do jego wydania zachodzą wtedy, gdy organ ma do czynienia z żądaniem, o którym mowa w art. 147, i zarazem stwierdza, że brakuje choćby jednej z przesłanek formalnych warunkujących uruchomienie trybu wznowienia postępowania.
Przesłanki formalne warunkujące uruchomienie trybu wznowienia postępowania kształtują się różnie w zależności od tego, czy ma ono nastąpić z urzędu, czy też na żądanie strony. W obu przypadkach należy do nich zakończenie sprawy decyzją ostateczną (art. 145 § 1 ab initio k.p.a.) oraz brak przepisu szczególnego wyłączającego dopuszczalność wznowienia postępowania (por. E. Klat-Górska, L. Klat-Wertelecka, Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego, Samorząd Terytorialny 2006, nr 7-8, s. 117 i n.). W przypadku gdy wznowienie postępowania ma nastąpić na żądanie strony podczas badania jego dopuszczalności dodatkowo trzeba brać pod uwagę: legitymację składającego podanie, zachowanie terminu do złożenia podania oraz wskazanie w podaniu okoliczności odpowiadającej przyczynie wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 12 lipca 2011 r., II OSK 2598/10, LEX nr 1083642).
Zgodnie z art. 148 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie można uznać, że zebrany materiał dowodowy w obecnym kształcie pozwala na skonstatowanie – zgodnie z regułami ustalania faktów w postępowaniu administracyjnym – uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania i tym samym podstawy do wydania z tej przyczyny postanowienia odmownego z art. 149 § 3 k.p.a. Takie rozstrzygnięcie jawi się jako co najmniej przedwczesne.
Generalnie dochowanie przedmiotowego terminu powinien wykazać wnioskodawca, aczkolwiek nie zwalnia to organu od podjęcia niezbędnych czynności wyjaśniających. Wszak również na tym etapie działa zasada prawdy obiektywnej oraz pozostałe kodeksowe zasady ogólne, które implikują aktywną rolę organu. Trzeba też zauważyć, że okoliczność dochowania terminu, którego bieg rozpoczyna się a tempore scientiae, jest – jako przedmiot dowodu – dość specyficzna. Jeżeli wnioskodawca twierdzi, że w określonym momencie dowiedział się o relewantnym zdarzeniu (przyczynie wznowienia, wydaniu decyzji), to na ogół kluczowe staje się pytanie, czy nie nastąpiło to wcześniej. Właściwe tylko pozytywną odpowiedź na to pytanie można wykazać podstawowymi środkami dowodowymi, odpowiedzi negatywnej – tj. tego, że ktoś odnośnej wiedzy wcześniej nie miał – w zasadzie udowodnić się nie da. Powoduje to, że przy weryfikacji dochowania terminu z art. 148 k.p.a. szczególnego znaczenia nabiera kompleksowa ocena wszystkich okoliczności sprawy oraz twierdzeń wnioskodawcy co do daty i okoliczności pozyskania istotnych informacji.
Zanegowanie tych twierdzeń nie zawsze może zasadzać się na konstatacji o ich niewykazaniu; częstokroć musi bazować na miarodajnym ustaleniu przez organ, że wnioskodawca miał owe informacje wcześniej. W kontekście weryfikacji dochowania terminu z art. 148 k.p.a. – zwłaszcza gdy brak innych dowodów pozwalających na poczynienie jednoznacznych ustaleń, a okoliczności wskazują, że wnioskodawca mógł mieć odnośną wiedzę wcześniej niż deklaruje w ramach "zwykłych" oświadczeń procesowych – jako przydatny jawi się też subsydiarny dowód z przesłuchania strony (art. 86 k.p.a.) względnie składanego w warunkach odpowiedzialności karnej oświadczenia z art. 75 § 2 k.p.a. W świetle regulacji kodeksowych dowody te wymagają współdziałania strony (wspomniane oświadczenie nawet jej wniosku), ale organ nie powinien rezygnować z próby ich pozyskania. Ewentualny brak współdziałania strony w tej mierze oczywiście również może być brany pod uwagę przy ocenie materiału dowodowego.
W orzecznictwie panuje w zasadzie jednolity pogląd co do tego, że art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (wyrok NSA z 18 lipca 2012 r., I OSK 1025/11, LEX nr 1405616; por. też wyrok WSA w Warszawie z 25 lipca 2012 r., I SA/Wa 2344/11, LEX nr 1225612). Wskazówki co do tego, jakie warunki muszą być spełnione, by można mówić o dowiedzeniu się o decyzji na gruncie art. 148 § 2 k.p.a. sformułował też WSA w Rzeszowie w wyroku z 5 grudnia 2012 r. (II SA/Rz 768/12, LEX nr 1235546): "Za dowiedzenie się o decyzji nie można uznać powzięcia wiadomości wyłącznie o dacie jej wydania, numerze i sprawie, której dotyczy.
Informacje te nie mówią bowiem wszystkiego o tym, co stanowi o jej najważniejszym elemencie – o rozstrzygnięciu. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. Wreszcie rozstrzygnięcie, jego treść, pozwala na subiektywną ocenę zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania decyzją tą zakończonego".
W ocenie Sądu, argumentacja Wojewody, odwołująca się do wpisu w księdze wieczystej o zmianie sposobu użytkowania lokalu, wskazuje wprawdzie, że wnioskodawcy wcześniej wiedzieli o tejże zmianie tudzież o wykonaniu robót, które na nią pozwoliły, ale – zdaniem Sądu – nie oznacza to, że wiedzieli również o decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, o tym bardziej o jej treści. Wszak to, czy dane roboty w ogóle wymagają pozwolenia na budowę, czy też nie – nie jest rzeczą oczywistą, zwłaszcza dla osób niebędących specjalistami w tym zakresie. I już choćby z tego powodu wiedzy o robotach (zmianie sposobu użytkowania lokalu) nie można utożsamiać z wiedzą o decyzji, która je poprzedzała. Takie utożsamienie zasadza się na domniemaniu faktycznym, które wykracza poza granice przyznanej organom swobody w ocenie materiału dowodowego i tym samym narusza art. 80, a także art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Z drugiej strony występują w sprawie okoliczności, które wskazują na relatywnie duże prawdopodobieństwo wcześniejszej niż deklarowana wiedzy wnioskodawców o przedmiotowej decyzji, toteż stanowisko organu I instancji co do zachowania terminu z art. 148 § 2 k.p.a. również nie wydaje się dostatecznie umotywowane w kontekście powołanych przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Przepisy te zostały zatem naruszone i mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy – wobec czego zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji.
Zaznaczyć trzeba, że zdaniem Sądu wątpliwości dotyczą tylko terminu z art. 148 § 2 k.p.a. (liczonego od dowiedzenia się o decyzji), bowiem o podnoszonej jako nowa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. okoliczności (tj. o rzeczywistym stanie prawnym lokalu) wnioskodawcy bezspornie wiedzieli przecież od dawna. Termin do złożenia wniosku wyłącznie z powołaniem się na tę okoliczność jest zatem przekroczony (art. 148 § 1 k.p.a.). Inna rzecz, że wnioskodawcy – jeżeli nie wiedzieli o toczącym się naówczas postępowaniu ani o wydaniu decyzji – nie mogli wcześniej odnośnej okoliczności powołać, niemniej jednak ochronie praw procesowych zainteresowanych podmiotów w takiej sytuacji służyć ma przede wszystkim art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
W niniejszej sprawie organy obu instancji dokonały odmiennej oceny co do statusu wnioskodawców jako stron postępowania, niemniej jednak rozstrzyganie tej kwestii byłoby obecnie przedwczesne, jako że ma ona charakter wtórny wobec kwestii zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania – a ta kwestia nie jest jeszcze w sposób miarodajny przesądzona.
W ponownym postępowaniu w sprawie organ obowiązany będzie ponownie zbadać i rozważyć kwestię zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania (art. 148 § 2 k.p.a.) z uwzględnieniem oceny prawnej sformułowanej w niniejszym wyroku.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku na zasadzie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.