Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2003r., znak: [...] działając na podstawie art. 59 § 2 k.p.a. oraz art. 58 § 1-3 k.p.a. w związku z art.123 § 1-2 k.p.a. i art.124 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku A. S. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Nadleśniczego Nadleśnictwa M. z dnia [...] sierpnia 2002r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zadań dla A. S. w zakresie wylesienia działek nr [...] o pow. 0,11 ha i nr [...] o pow.0,07 ha położonych we wsi D. Gmina M. gatunkami drzew sosna pospolita w ilości 1800 sztuk w terminie do [...].11.2002r. oraz w zakresie pielęgnowania gleby w założonej uprawie leśnej polegającej na wycinaniu chwastów i spulchnianiu gleby w terminie do 15 lipca każdego roku przez okres 5 lat do osiągnięcia pełnego zwarcia.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie z art. 58 § 2 zd. 1 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu niezbędne jest uprawdopodobnienie przez osobę braku jej winy, a więc zachowania należytej staranności oraz faktu, że przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu była od niej niezależna i istniała do czasu złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W przedmiotowej sprawie trudno jest nie przypisać stronie winy, albowiem została ona pouczona o trybie wnoszenia odwołania. Przyczyną uchybienia terminu zgodnie z oświadczeniem A. S. było otrzymanie decyzji organu l instancji od matki, która ją odebrała jako dorosły domownik, po "pewnym czasie". Okoliczność ta nie stanowi dostatecznej przesłanki uzasadniającej brak winy wnioskodawcy. Zdaniem organu w uzasadnieniu o przywrócenie terminu strona należycie nie uprawdopodobniła faktu, iż nie była w stanie złożyć odwołania w terminie. W pouczeniu wskazano, że na postanowienie służy prawo wniesienia skargi bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie.
Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2003r., znak: [...] złożył A. S..
W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący nie zgadza się z uzasadnieniem postanowienia. Decyzją organu l instancji zaskarżył bowiem "niezwłocznie po otrzymaniu jej od mej matki, której wiek i stan zdrowia również szczegółowo opisałem. Odwołanie złożyłem osobiście na dzienniku podawczym organu l instancji. Sprawie tej następnie został nadany bieg zgodnie z obowiązująca procedurą. (...) Nie miałem więc najmniejszych podstaw do podejrzewania, że termin został uchybiony. Byłem więc przez cały czas w dobrej wierze. Jeżeli wiedziałbym o uchybieniu terminu wówczas wraz z odwołaniem złożyłbym swój wniosek. Dopiero Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] grudnia 2002r. [...] stwierdziło, że odwołanie moje z [...] września 2002r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. A więc z chwilą doręczenia tego postanowienia moja dobra wiara o terminowości wniesionego odwołania została przełamana. Uważam, że właśnie w tej chwili można mówić o ustaniu przyczyny uchybienia terminu."
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi - podkreślając dodatkowo, iż przepisy k.p.a nie posługują się pojęciem "dobrej" lub "złej" wiary w odniesieniu do uchybienia terminu, a skoro "Skarżący złożył odwołanie w dniu [...] sierpnia 2002r., to znaczy, że okoliczność uniemożliwiająca dokonanie danej czynności (wniesienia odwołania) nie mogła powstać po tej dacie."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na określone kategorie postanowień, tj. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Organem właściwym w kwestii przywrócenia terminu - jak wynika z art. 59 § 1 k.p.a. - jest organ właściwy w sprawie. Organem kompetentnym do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest zatem właściwy w sprawie organ odwoławczy. Od postanowień organu odwoławczego, które mają charakter postanowień ostatecznych nie przysługuje zażalenie. Art. 59 § 2 k.p.a. stanowi, że o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Brzmienie tego przepisu dotyczy - analogicznie do rozumienia art. 59 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. - wszystkich postanowień w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, zarówno postanowień o przywróceniu tego rodzaju terminu, jak i postanowień o odmowie jego przywrócenia. Nie znajduje żadnego uzasadnienia twierdzenie, że ostateczny charakter uzyskuje wyłącznie postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania.
Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu ma charakter aktu procesowego, a zatem nie należy do kategorii postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Postanowienie to nie kończy również postępowania w sprawie, albowiem w konsekwencji odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy jest zobowiązany do podjęcia w trybie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem kończącym postępowanie nie jest zatem postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, lecz postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie jest również postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym.
Mając powyższe na uwadze należało skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 1 kwietnia 2003r., znak: [...] złożoną przez A. S. odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.