Uzasadnienie
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi L.K. na ustalenie przez Stowarzyszenie "[...] " w G. opłaty w dostępie do informacji publicznej.
Jak wynika z akt, przekazanych przez Stowarzyszenie, skarżąca w tej samej dacie, tj. w dniu 29 września 2015r. złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz skargę w niniejszej sprawie do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a., mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W orzecznictwie wskazuje się, że ustalenie wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej nie następuje w drodze postanowienia, od którego przysługuje zażalenie, lecz w drodze aktu, stwierdzającego obowiązek poniesienia opłaty oraz ustalającego jej wysokość, który kreuje zobowiązanie o charakterze finansowym. Jest to akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Od takich aktów nie przysługuje zażalenie, lecz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Po dokonaniu takiego wezwania i bezskutecznym upływie terminu, przewidzianego do zajęcia stanowiska przez organ, bądź też po odmowie uwzględnienia wystosowanego wezwania, przysługuje skarga do właściwego sądu administracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2359/12, Lex Omega 1269648; podobnie Lewicki M., Glosa do uchwały NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, PPP 2008/3/60-76).
Skarżąca winna zatem wyczekiwać na odpowiedź organu administracji publicznej, gdyż ten ostatni ma prawo takiej odpowiedzi udzielić, co wynika z art. 53 § 2 p.p.s.a. Jednoczesne wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz skargi oznacza, że skarżąca nie oczekiwała na odpowiedź Stowarzyszenia, a zatem skargę wniosła przedwcześnie, nie wyczerpując trybu zaskarżenia.
Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.