Uzasadnienie
W dniu 23 października 2020 roku Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w K. (dalej jako: "PGWWP Zarząd Zlewni w K.") na podstawie art. 281 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo wodne ustaliło opłatę podwyższoną nr [...] w wysokości 500% opłaty zmiennej nr [...], podmiotowi: T. E. Sp. z o.o., ul. [...], [...], za okres III kwartału w wysokości [...] PLN(słownie zł: słownie zł: dwanaście tysięcy sześćset pięćdziesiąt).
W dniu 13 listopada 2020 roku T. E. Sp. z o.o., złożyła reklamację.
Decyzją z dnia 27 listopada 2020 roku, znak [...], na podstawie art. 273 ust. 6, w związku z art. 272 ust.1, oraz art. 281 ust. 3 pkt 1 i ust. 8 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310) Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowe Gospodarstwo Wodne określił podmiotowi Firma A za okres III kwartału roku 2020 opłatę podwyższoną w wysokości [...] PLN za wykorzystanie wód rzeki W. w km 80+875 do celów energetycznych dla Elektrowni Wodnej D., bez pozwolenia wodnoprawnego.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie nie zgadza się z argumentami podniesionymi w reklamacji tj. z pkt 1 przedłożonej reklamacji, iż opłata podwyższona została ustalona z naruszeniem prawa materialnego, poprzez przyjęcie bez podstawy prawnej, iż Spółka korzysta z usług wodnych polegających na poborze wód powierzchniowych, chociaż w rzeczywistości korzysta z usług wodnych obejmujących korzystanie z wód do celów energetyki wodnej.
Zdaniem Organu art.280 pkt 1 lit. a Prawa wodnego, obejmuje swym zakresem pobór wody do celów elektrowni wodnych. Zgodnie z tym przepisem opłatę podwyższoną ponosi się w razie korzystania z usług wodnych polegających na poborze wód podziemnych i powierzchniowych, bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Zgodnie z art. 35 ust 3 Prawa wodnego usługi wodne obejmują m.in.: pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych (pkt 1); ale i samodzielnie wymienione/wyodrębnione korzystanie z wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej (pkt 6). Zdaniem Organu "usługa wodna" jaką jest korzystanie z wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej została więc w powyższym przepisie zamieszczona odrębnie od poboru wód podziemnych lub powierzchniowych. Co ważne, art. 35 ust.3 pkt 6 Prawa wodnego stanowi o korzystaniu z wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej, a nie o poborze wody do tych celów.
Zatem w konsekwencji- zgodne z zasadą nadawania tożsamego znaczenia różnym wyrazom - w ocenie Organu należy uznać, iż w rozumieniu przytaczanego powyżej przepisu korzystanie z wody ma w ustawie znaczenie odmienne niż jej pobór.
Gdyby bowiem w pkt 6 przywoływanego art. 35 ust.3 Prawa wodnego chodziło o pobór wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej, to nie byłoby żadnego sensu w wydzielaniu osobnej jednostki redakcyjnej (punktu) o takiej treści, gdyż pobór wód do celów energetyki z punktu widzenia logiki (stosunków zakresowych) mieści się w pełni ogólniejszej kategorii o której mowa w pkt 1 czyli poborze wód podziemnych lub powierzchniowych (bez dookreślania celu), miedzy takimi pojęciami występuje stosunek nadrzędności/ podrzędności zakresowej.
Zgodnie z art. 270 ust. 1 Ustawy Prawo Wodne opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych. Zgodnie z ust.2 tego przepisu, opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód (...) do celów elektrowni wodnych. Zgodnie z ust 4 tego przepisu opłatę za pobór wód do celów elektrowni wodnych ponosi się wyłącznie za ilość energii elektrycznej wyprodukowanej w obiekcie energetyki wodnej z wykorzystaniem wody pobranej zwrotnie, rozumianej jako woda, która została pobrana, wykorzystana, a następnie odprowadzona w tej samej ilości i niepogorszonej jakości, oraz za pobraną bezzwrotnie wodę technologiczną nieprzeznaczoną wprost do produkcji energii elektrycznej.
Przepis ten wprost stanowi, że za pobór wód do celów elektrowni wodnych należna jest wyłącznie opłata zmienna i to obliczana w szczególny sposób, tj. nie za ilość pobranej wody, ale za ilość energii elektrycznej wyprodukowanej w obiekcie energetyki wodnej z wykorzystaniem wody pobranej zwrotnie. Artykuł 272 ust.3 Prawa Wodnego wskazuje podstawę obliczania tej opłaty. Wysokość opłaty za pobór wód do celów elektrowni wodnych ustala się jako sumę iloczynów jednostkowej stawki opłaty i ilości energii elektrycznej wyprodukowanej w obiekcie energetyki wodnej, wyrażonej w MWh, oraz stawki opłaty i ilości wód podziemnych lub powierzchniowych pobranych bezzwrotnie na potrzeby technologiczne, wyrażone w m3, nieprzeznaczonej wprost do produkcji energii elektrycznej.
Natomiast art. 274 pkt 3 lit. a Prawa wodnego ustala górne jednostkowe stawki opłat za usługi wodne, o których mowa w art. 268 ust.l pkt 1-3, które wynoszą: za pobór wód w formie opłaty zmiennej, w zależności od ilości pobieranej wody w ramach pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego: "do celów elektrowni wodnych- 1,24 zł za 1 MWh wyprodukowanej energii elektrycznej w obiekcie energetyki wodnej oraz 0,35 zł za pobór bezzwrotny 1 m3 wody technologicznej nieprzeznaczonej wprost do produkcji energii elektrycznej".
Podobnie § 1 pkt.3 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U.poz.2502), wskazuje, że " przepisy rozporządzenia określają jednostkowe stawki opłat za usługi wodne w formie opłaty zmiennej- za pobór wód do celów elektrowni wodnych za jednostkę wyprodukowanej energii elektrycznej w obiekcie energetyki wodnej oraz za bezzwrotny pobór wody technologicznej nieprzeznaczonej wprost do produkcji energii elektrycznej". Natomiast zgodnie z § 5 ust. 1 pkt.37 " jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty zmiennej, w zależności od ilości pobieranych wód w ramach pozwolenia wodnego albo pozwolenia zintegrowanego, wynoszą do celów elektrowni wodnych -1,24 zł za 1 MWh wyprodukowanej energii elektrycznej w obiekcie energetyki wodnej oraz 0,35 zł za bezzwrotny pobór lm3 wody technologicznej nieprzeznaczonej wprost do produkcji energii elektrycznej".
W sformułowaniu zawartym w art.35 ust.3 pkt 1 Prawa wodnego (" pobór wód podziemnych lub powierzchniowych") nie określono celu, w którym ten pobór ma następować, w kategorii tej mieści się więc pobór wód w każdym możliwym celu, również w celu energetyki, w tym energetyki wodnej. Wykładając zatem art.35 ust.3 pkt 6 Prawa wodnego zgodnie z zasadą racjonalności logicznej prawodawcy uznać należy, że w jednostce redakcyjnej chodzi o takie użycie wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej, które nie polega na poborze wód podziemnych lub powierzchniowych. Skoro w zamkniętym katalogu usług wodnych podlegających opacie sformułowanym w art. 268 ust. 1 p.w. ustawodawca nie ujął poboru wody do celów elektrowni wodnych lub też wykorzystania wody dla celów energetyki, zamieścił tam natomiast ogólnie opisana usługę " pobór wód podziemnych i powierzchniowych " to oczywistym staje się, że w jego zamyśle "pobór wód do celów elektrowni wodnych " mieści się w "poborze wód podziemnych i powierzchniowych", o którym mowa w art.268 ust. 1 pkt 1 p.w..
Opłata zmienna nr [...]/ III kwartał/ 2020 została obliczona zgodnie z art. 272 ust. 3 ustawy Prawo wodne jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty zmiennej za pobór wód do celów elektrowni wodnej (1,24 zł) oraz ilości energii elektrycznej wyprodukowanej w obiekcie energetyki wodnej (2010,113 MWh). Ilości te zostały podane przez Spółkę [...] w przesłanym oświadczeniu podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej z dnia 15.10.2020r., znak: [...] Opłata podwyższona, zgodnie z art. 280 Ustawy Prawo Wodne jest skutkiem braku pozwolenia wodnoprawnego. Opłata została obliczona zgodnie z art. 281 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo wodne w wysokości 500% opłaty zmiennej za pobór wody powierzchniowej z wód rzeki W. w km 80+875 do celów energetycznych dla Elektrowni Wodnej D., ustalonej przez Zarząd Zlewni PGW WP w K. w informacji nr [...] z dnia 23 października 2020 roku w wysokości [...] PLN za okres III kwartału 2020 r.
Reasumując, naliczona opłata podwyższona jest konsekwencją i pochodną naliczonej opłaty zmiennej, której wysokość nie była negowana przez użytkownika, co więcej została naliczona na podstawie danych przedstawionych przez użytkownika i została przez niego zapłacona.
Dyrektor Zarządu Zlewni w K. odnosząc się do pkt 2 przedmiotowej reklamacji Spółki [...] Sp. z o.o., w której w/w Spółka zarzuca Tut. Organowi, iż bezpodstawnie przyjął, iż [...] Sp. z o.o. nie posiada pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód rzeki W. do celów energetycznych na potrzeby Elektrowni Wodnej D. w K., wyjaśnia co następuje: Zdaniem Organu, Spółka [...] na dzień wydania przedmiotowej decyzji w dalszym ciągu nie posiada wymaganego prawem pozwolenia wodno-prawnego na korzystanie z wód rzeki W. do celów energetycznych. Decyzja Prezydenta Miasta K. znak: [...], była dwukrotnie uchylana w całości przez Organy Odwoławcze i przekazywana do ponownego rozpatrzenia. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego i uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27.06.2018 r, sygn. akt II OSK 3210/17, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. Akt II SA/Kr478/17 i Decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 10 lutego 2017, nr [...], Organ Odwoławczy tj. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia decyzją z dnia 21.03.2019r. znak: [...], uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 5 października 2016. Decyzję tą podtrzymał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 maja 2019r. sygn.. akt IV SA /Wa955/19.
Tym samym decyzja prezydenta Miasta K. na którą powołuje się w reklamacji skarżący nie podlegała wykonaniu. Mogła być dopiero wykonana z data pozyskania przymiotu ostateczności. Takiej ostateczności Decyzja Prezydenta Miasta K. znak: [...] nigdy nie posiadała.
Powyższe stanowisko w pełni potwierdziły brzmieniem jw. orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do sprawy sygn. akt II SA/Kr 456/19 z dnia 29 maja 2019r, II SA/Kr 457/19 z dnia 4 lipca 2019r. oraz II SA/Kr 458/19 z dnia 6 września 2019r., rozpatrujące tożsame sprawy ze skargi skarżącego na opłaty podwyższone za rok 2018. Wyroki WSA wydawane w odrębnych składach oddaliły skargi Spółki [...] Sp. z o.o. Dodatkowo Organ podaje, o czym skarżący w swojej reklamacji nie informuje, że cytowany przez Niego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w sposób jednoznaczny stwierdził, iż Dyrektor RZGW w K. w całości zaskarżył Decyzję Prezydenta Miasta K. [...] Tym samym jak zaznaczono wyżej, decyzja ta nie posiadała waloru ostateczności.
Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie podtrzymuje stanowisko, iż decyzja o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego pomimo kolejnych orzeczeń sadowych w tej materii pozostaje nie zmienna tj. iż skarżący T. E. Sp. z o.o. z siedziba w J. G. nie posiada pozwolenia wodnoprawnego. a w konsekwencji nie doszło do naruszenia wskazanych w pkt. 2 reklamacji przepisów k.p.a.
Przepis art. 273 ust. 6 Prawa wodnego stanowi, że w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji.
Przy ustaleniu opłaty podwyższonej przepis art. 273 Prawa Wodnego stosuje się odpowiednio (art. 281 ust.8 Prawa Wodnego).
W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. do wydania decyzji określającej wysokość opłaty podwyższonej za okres III kwartału 2020r., która wynosi [...] PLN za wykorzystanie wód rzeki W. w km 80+875 do celów energetycznych dla Elektrowni Wodnej D., bez pozwolenia wodnoprawnego, albowiem reklamacja [...] Sp. z o.o. z siedzibą w J. G., nie została uznana przez PGWWP Zarząd Zlewni w K..
Zgodnie z art. 63 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z art. 300 ust. 1 ustawy Prawo wodne kwoty zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka Firma A, zarzucając ww. decyzji naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 35 ust. 3 pkt 1 i 6, art. 270 ust. 4, art. 281 ust.l pkt 1 w zw. z art. 280 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018, poz. 2268 z późn. zm.), poprzez błędną wykładnię sprowadzającą się do przyjęcia, że usługa wodna obejmująca korzystanie z wód do celów energetyki wodnej jest tożsama z usługą wodną polegającą na poborze wód powierzchniowych, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, że zachodzą przesłanki do ustalenia wobec Spółki opłaty podwyższonej,
- 2. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 §1, art. 80 i art. 81 a §1 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i jego wszechstronnego rozważenia, a tym samym niewyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, co spowodowało bezpodstawne przyjęcie, że Spółka nie posiada wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód rzeki W. do celów energetycznych na potrzeby Elektrowni Wodnej D. w K..
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Ponadto wniosła o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wniósł również o -dopuszczenie dowodów z ustaleń orzeczeń WSA w Krakowie wydanych w tożsamych sprawach ze skargi Skarżącego na decyzje Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie, w sprawie podwyższonych opłat za rok 2018,2019 i 2020 - sygn. II SA/Kr 456/19 z dnia 29.0S.2019r., sygn. II SA /Kr 457/19 z dnia 4.07.2019r., sygn. II SA/Kr 458/19 z dn. 6 09.2019r., sygn. II SA/Kr 178/20 z dn.3.07.2020r. oraz sygn. II SA/Kr 958/20 z dn.22.10.2020r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).
Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem z dnia 23 marca 2021 r (k - 46) skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 16 kwietnia 2021 r.
Rozpoznając sprawę według wyżej wymienionych kryteriów stwierdzić należy, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu
Istotne kwestie, jakie podniesiono w skardze, sprowadzają się do następujących zagadnień: czy Spółka posiadała pozwolenie wodnoprawne w dniu wydania zaskarżonej decyzji z 27 listopada 2020 r. znak: [...] przez Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz czy to pozwolenie było ostateczne i wykonalne, a także czy uprawnione było naliczenie opłaty podwyższonej w razie korzystania z usług wodnych w postaci poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych bez pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego, tj. zastosowanie przepisu art. 280 pkt 1 lit. a ustawy Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 624 z późn. zm.) – dalej określana jako "p.w.", w zakresie poboru wody do celów elektrowni wodnej.
Decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 5 października 2016 r., znak: [...] zawierająca pozwolenie wodnoprawne udzielone skarżącej, została uchylona w całości przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. decyzją z dnia 10 lutego 2017 r., znak: [...] i przekazana Organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzja te została przez Spółkę zaskarżona. 27 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem sygn. akt II SA/Kr 478/17 oddalił skargę Spółki. Spółka zaskarżyła wyrok. 27 czerwca 2018 r. wyrokiem sygn. akt II OSK 3210/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 10 lutego 2017 r.
Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 21 marca 2019 r. nr [...], uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 5 października 2016 r. w całości i przekazał sprawę Organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Spółka wniosła sprzeciw od decyzji kasatoryjnej Prezesa Wód Polskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 955/19 oddalił sprzeciw Spółki, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2910/19 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2019 r., jak również uchylił decyzję kasatoryjną Prezesa Wód Polskich z dnia 21 marca 2019 r.
Wprawdzie skarżąca Spółka ma rację twierdząc, że w wyniku prowadzonego dotychczas postępowania sądowego odżyła decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 5 października 2016 r. jednak nie przesądza to jeszcze o ostateczności tej decyzji i jej wykonalności. Zgodnie z art. 16 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735) – dalej określaną jako "k.p.a.", decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Tymczasem od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 5 października 2016 r. wniesiono dwa odwołania. Skarżąca Spółka zaskarżyła decyzję w części uczestniczenia w kosztach utrzymania urządzeń wodnych, natomiast Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. zaskarżył decyzję w całości. W związku z tym, decyzja nie może uzyskać przymiotu ostateczności, skoro nie zostało zakończone postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek wniesienia odwołań od tej decyzji.
Osobną kwestią jest, czy decyzja jest wykonalna. Zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Istnieją jednak decyzje, które nabierają przymiotu wykonalności zanim staną się ostateczne. Zgodnie z art. 108 k.p.a. w szczególnych przypadkach, można nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei art. 130 § 4 k.p.a. stanowi, że decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, jeżeli jest zgodna z żądaniem wszystkich stron lub jeżeli wszystkie strony zrzekły się prawa do wniesienia odwołania. W przedmiotowej sprawie nie nadano decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a okoliczność wniesienia odwołań uniemożliwia zastosowanie normy z art. 130 § 4 k.p.a. Zatem decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 5 października 2016 r. nie ma jeszcze przymiotu wykonalności.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że skarżąca Spółka w dniu wydania decyzji o określeniu opłaty podwyższonej nie posiadała ostatecznej i wykonalnej decyzji zawierającej pozwolenie wodnoprawne. Nie sposób zatem uznać, że Dyrektor Zarządu Zlewni zaniechał zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i jego wszechstronnego rozważenia oraz, że bezpodstawnie przyjął, iż skarżąca Spółka nie posiada wymaganego prawem pozwolenia wodnoprawnego. Pozwolenie wodnoprawne zostało wprawdzie wydane, ale jeszcze nie jest ostateczne i wykonalne.
Rozważając z kolei kwestię prawidłowego zastosowania przepisu art. 280 pkt 1 lit. a p.w. należy rozpatrzyć, czy opłatę podwyższoną można określić w przypadku korzystania z usług wodnych, polegających na poborze wód podziemnych lub wód powierzchniowych dla celów energetyki bez pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Odpowiedzi wymaga pytanie o zakres użytego w art. 280 pkt 1 lit.a p.w. wyrażenia "pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych" i czy w tym zakresie mieści się pobór wody dla celów energetyki wodnej. Zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 1 p.w. usługą wodną jest pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych, natomiast według pkt 6 art. 35 ust. 3 p.w. usługą wodną jest korzystanie z wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej. Zgodnie z założeniem interpretacyjnym racjonalności prawodawcy korzystanie z wody powinno mieć inne znaczenie niż pobór wody. Należałoby przyjąć, że w art. 35 ust. 3 pkt 6 p.w. chodzi o korzystanie z wody, inne niż jej pobór.
Zatem w art. 35 ust. 3 pkt 1 p.w. pobór wody będzie miał znaczenie ogólne, bez bliżej skonkretyzowanego celu, a w jego zakresie będzie się mieścić także pobór wody dla celów energetyki wodnej. Pozwala to przyjąć, że także w art. 280 pkt 1 lit. a p.w. ogólne stwierdzenie "pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych" będzie w sobie mieścić także pobór wód dla celów energetyki wodnej. Odmienna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że pobór wody dla celów energetyki wodnej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego nie wiązałby się z żadną sankcją finansową, a tym samym powstałaby sytuacja nieuprawnionego różnicowania sytuacji podmiotów nielegalnie pobierających wodę, ponieważ część z nich byłaby za to karana, a część nie. Należy zatem stwierdzić, że Dyrektor Zarządu Zlewni zasadnie przyjął, że można określić opłatę podwyższoną w przypadku poboru wody dla celów energetyki wodnej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.
Konkludując, Sąd przyjął, że skarżąca Spółka nie posiadała wymaganego pozwolenia wodnoprawnego w dniu nałożenia na nią opłaty podwyższonej, a Dyrektor Zarządu Zlewni zasadnie nałożył opłatę podwyższoną na podstawie art. 280 pkt 1 lit. a p.w. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.