Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 lipca 2014 roku w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I.K. zawarła wniosek o zwolnienie jej z obowiązku uiszczenia opłaty od złożonej skargi. Skarżąca podała, iż nie posiada żadnego majątku. Jedynym źródłem jej utrzymania jest świadczenie emerytalne z ZUS wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym. Wnioskodawczyni jest osobą starszą, schorowaną, która ze względu na wiek i choroby znaczną część świadczenia musi przeznaczać na zakup lekarstw. Często brakuje jej pieniędzy na opał, opłaty za prąd i na codzienne utrzymanie.
W związku z tym, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony bez zachowania przewidzianej prawem formy, skarżącej został przesłany urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W zakreślonym terminie skarżąca uzupełniła brak. Z oświadczenia zawartego w formularzu "PPF" wynika, iż I. K. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód wynosi 1.081,70 zł i stanowi go świadczenie emerytalne w wysokości 874,94 zł i dodatek pielęgnacyjny w wysokości 206,76 zł. Skarżąca nie posiada żadnego majątku nieruchomego, zasobów pieniężnych, ani cennych przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy strona podniosła, iż jest osobą starszą, schorowaną, legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Nie posiada rodziny. Z tych względów prosi o zwolnienie jej z obowiązku uiszczenia opłaty od złożonej skargi.
Do wniosku skarżąca załączyła kopię decyzji ZUS z dnia 1 marca 2014 roku o waloryzacji emerytury oraz orzeczenia z dnia 10 lutego 2009 roku o stopniu niepełnosprawności.
Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje:
Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego.
Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżąca, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
W ocenie orzekającego skarżąca uwiarygodniła w sposób wystarczający, że nie posiada środków na pokrycie kosztów wpisu sądowego od złożonej skargi. Sytuacja materialna i zdrowotna I. K. nie jest łatwa. Skarżąca jest osobą starszą, liczącą 7.. lat, schorowaną, legitymująca się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób. Stan jej zdrowia wymaga ponoszenia wydatków na zakup koniecznych lekarstw. Jedynym źródłem utrzymania skarżącej jest niewysokie świadczenie emerytalne wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym. Całość dochodów przeznaczana jest na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania i leczenia skarżącej, a często brakuje jej środków na zakup opału, czy pokrycie rachunków za media. Wnioskodawczyni nie dysponuje przy tym oszczędnościami, ani przedmiotami wartościowymi, które mogłyby zostać spieniężone. Biorąc powyższe pod uwagę orzekający uznał, iż nie jest możliwe pokrycie przez skarżącą wpisu sądowego od skargi w zainicjowanym postępowaniu bez uszczerbku w jej koniecznym utrzymaniu.
Przedstawiona sytuacja materialna pozwala na stwierdzenie, że I. K. spełnia przesłanki przyznania jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie w całości od wpisu sądowego od złożonej skargi. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.