Uzasadnienie
Burmistrz Miasta i Gminy N. decyzją z dnia 19 kwietnia 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1, art. 162 § 3 i art. 107 K.p.a. stwierdził wygaśnięcie z dniem 2 kwietnia 2019 r. decyzji [...] Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. ustalającej (1) obowiązek uiszczania przez M. B. opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego na nieruchomości położonej w S. Nr [...] i transport nieczystości ciekłych do punktu zlewnego; (2) termin uiszczania opłaty za wykonanie usługi, o której mowa w pkt 1; (3) termin udostępniania zbiornika bezodpływowego przedsiębiorcy posiadającemu zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 2 kwietnia 2019 r. przymusowo wyegzekwował, w trybie wykonania zastępczego, obowiązki objęte tytułem wykonawczym z dnia 13 lutego 2019 r. poprzez wykonanie faktycznego połączenia instalacji wewnętrznej z przyłączem kanalizacyjnym.
W wyniku powyższego, nastąpiło przekształcenie stanu faktycznego będącego podstawą ustalenia obowiązków wynikających z decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. tj: (1) obowiązku terminowego uiszczania przez M. B. opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego na nieruchomości położonej w S. Nr [...] i transport nieczystości ciekłych do punktu zlewnego oraz (2) obowiązku terminowego udostępniania zbiornika bezodpływowego przedsiębiorcy posiadającemu zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W sytuacji w której odpadła przyczyna dalszego istnienia obowiązków, o których mowa, jako że przyczyną powstania obowiązków było samodzielne eksploatowanie przez M. B. zbiornika bezodpływowego i nierealizowanie ustawowego obowiązku zawarcia umowy o korzystanie z usług w zakresie jego opróżniania - nie można przyjąć za właściwe dalszego ich istnienia.
Stosownie do przepisu art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.
Od tej decyzji odwołanie wniosła M. B. żądając uchylenia decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r., bowiem od samego początku ww. decyzja była bezprzedmiotowa wobec jednego współwłaściciela.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Bezprzedmiotowość decyzji wynika z okoliczności mających miejsce po wydaniu decyzji, wskazujących na ustanie prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu ustania bytu prawnego podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającej wykonanie decyzji albo zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek.
W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi sytuacja, w której stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa. Brak jest bowiem przepisu szczególnego, który określałby w jakich sytuacjach decyzja taka stawałaby się bezprzedmiotowa. W przedmiotowej sprawie bezprzedmiotowość ww. decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. wiąże się z niemożliwością wykonania decyzji administracyjnej, a niemożliwość ta wynika z braku istotnego elementu stosunku materialnego, w związku z którym decyzja została wydana. Uwzględniać należy, że na datę orzekania niniejsza decyzja z dnia 9 stycznia 2006 r. jest decyzją ostateczną i wykonalną. Z decyzji tej wynika, że M. B. eksploatowała zbiornik bezodpływowy usytuowany na nieruchomości położonej w Staniątkach, której jest współwłaścicielką.
Ponadto nie zawarła stosownej umowy o opróżnianie zbiornika bezodpływowego z przedsiębiorcą posiadającym zezwolenie na tego rodzaju działalność. Powyższy stan eksploatowania ww. zbiornika, w sposób niezgodny z przepisami prawa, ustalony został w sprawie zakończonej ww. decyzją z dnia 9 stycznia 2006 r., i wymagał nałożenia w tej decyzji ww. obowiązków oraz ich egzekwowania. Stan taki trwał do dnia 2 kwietnia 2019 r., co ustalił organ I instancji. Wyżej wymieniona decyzja z dnia 9 stycznia 2006 r. ustalająca obowiązek uiszczania przez M. B. opłat za opróżnianie zbiornik bezodpływowego na spornej działce, termin opłat za wykonanie ww. usługi oraz obowiązek udostępniania zbiornika bezodpływowego przedsiębiorcy posiadającemu zezwolenie na prowadzenie tego rodzaju działalności, stała się jednak aktualnie bezprzedmiotowa, a to z uwagi na wyegzekwowanie przez Burmistrza Miasta i Gminy N. obowiązków objętych tytułem wykonawczym z dnia 13 lutego 2019 r. polegających na wstrzymaniu użytkowania wymienianego w decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na ww. działce oraz na podłączeniu do kanalizacji sanitarnej części budynku posadowionego na tej nieruchomości, zajmowanego przez M. B. - poprzez wykonanie takiego faktycznego podłączenia instalacji wewnętrznej z przyłączem kanalizacyjnym.
Nastąpił zatem brak istotnego stosunku materialnego, ze względu na który wydano decyzję z dnia 9 stycznia 2006 r., oraz ze względu na który zachodziła konieczność wykonywania obowiązków w niej wskazanych. Wobec wyegzekwowania przez organ wstrzymania użytkowania przez M. B. ww. szamba oraz wobec faktycznego podłączenia nieruchomości zajmowanej przez odwołującą do sieci kanalizacyjnej, bezprzedmiotowe stały się nałożone na M. B. w tej decyzją z dnia 9 stycznia 2006 r. obowiązki. Tym samym sama decyzja okazała się bezprzedmiotowa. Tu wyjaśnić należy, że to właśnie w interesie odwołującej pozostaje orzeczenie o wygaśnięciu ww. decyzji jako bezprzedmiotowej. W interesie tej strony odwołującej się pozostaje, aby decyzja ta nie mogła być dalej wykonywana. Ze względu na tak rozumiany interes strony zaistniały podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia spornej decyzji.
Kolegium wyjaśniło jednocześnie, że na podstawie ww. przepisu, w toku niniejszego postępowania, strona nie jest władna skutecznie kwestionować zaś ww. obowiązków wynikających z decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r., i opierając się na argumentacji, że od samego początku były one bezpodstawnie nałożone i tym samym decyzja ta już w dacie wydania była bezprzedmiotowa. Kolegium badając zasadność skarżonej decyzji z dnia 19 kwietnia 2019 r. ocenia, zaistnienie podstaw do zastosowania regulacji określonej w przepisie art. 162 § 1 pkt. 1 K.p.a. Poza kompetencjami organu odwoławczego pozostaje natomiast badanie zasadności samej decyzji w odniesieniu do której stwierdzono wygaśnięcia, w tym zasadności nałożenia w niej ww. obowiązków.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. B. zarzucając naruszenie:
1/ art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. na której to podstawie została wydana decyzja;
2/ brak rozpoznania sprawy w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. z uwagi na prowadzone postępowanie administracyjne organu I instancji od 2015 r. w zakresie uchylenia decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r., wobec której organy obecnie chcą stwierdzić jej wygaśnięcie, bez wszczętego postępowania administracyjnego z uwagi na to, że Burmistrz dokonał podłączenia części nieruchomości nr [...];
3/ art. 61 § 4 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a. co ma niekorzystny wpływ na wynik wydanej wadliwie decyzji organu I i II instancji;
4/ art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 i art. 81 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. oraz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję SKO w K., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. ustalającą (1) obowiązek uiszczania przez M. B. opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego na nieruchomości położonej w S. Nr [...] i transport nieczystości ciekłych do punktu zlewnego; (2) termin uiszczania opłaty za wykonanie usługi, o której mowa w pkt 1; (3) termin udostępniania zbiornika bezodpływowego przedsiębiorcy posiadającemu zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych.
Biorąc pod uwagę stan prawny znajdujący w tej sprawie zastosowanie oraz okoliczności przywołane przez organy w obu ww. decyzjach, Sąd uznał, że decyzje te nie mogą się ostać, albowiem nie zostały poprzedzone właściwą, pełną analizą; w konsekwencji nie wykazano w nich potrzeby stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r.
I tak, rozwijając to stanowisko, Sąd przede wszystkim zauważa, że podstawę prawną wskazanych decyzji stanowił art. 162 § pkt 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.
Jak z powyższego wynika, organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli łącznie są spełnione następujące przesłanki: decyzja stała się bezprzedmiotowa; stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Z wykładni gramatycznej art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. wynika zatem, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia; w przypadku gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie jest uregulowana w przepisach szczególnych, należy dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony.
Rzeczą organu prowadzącego postępowanie zmierzające do wygaszenia decyzji administracyjnej jest więc w pierwszej kolejności ustalenie, czy stała się ona bezprzedmiotowa; od tego bowiem zależeć będzie konieczność badania pozostałych przesłanek, o których mowa w art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. Niemniej ustalenie, że bezprzedmiotowość decyzji ma miejsce, obliguje organ do zbadania czy zachodzą inne wymienione w treści wskazanego przepisu okoliczności warunkujące wygaszenie decyzji. Zatem, w dalszej kolejności przedmiotem wnikliwej analizy i oceny organu w postępowaniu o wygaszenie decyzji powinno być istnienie przepisów, które nakazywałyby wygaszenie decyzji bądź dokonanie ustaleń w zakresie istnienia interesu społecznego lub interesu strony, który uzasadniałby podjęcie takiego rozstrzygnięcia.
W orzecznictwie przyjmuje się, że przepis art. 162 K.p.a. z natury rzeczy dotyczy decyzji, które nie zostały jeszcze wykonane i na skutek określonych zdarzeń faktycznych wykonanie ich stało się bezprzedmiotowe (niemożliwe) albo decyzji, które są w trakcie wykonywania lub wykonane w części, ale dalsze ich wykonywanie może być uznane za bezprzedmiotowe. Stać tak się może z powodu zagaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo na skutek zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek.
Zatem bezprzedmiotowość decyzji jest rozumiana jako ustanie prawnego bytu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na tej podstawie. (tak np. NSA w wyroku z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt II OSK 2025/12, wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreśla się przy tym, że wygaszanie decyzji nie jest środkiem służącym eliminacji z obiegu prawnego decyzji wadliwych czy wydanych przez organ omyłkowo (II SA/Kr 1565/18). Celem instytucji uregulowanej w art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, a nie merytoryczne rozstrzyganie w sprawie czy też rozstrzyganie w nowej sprawie, wychodząc poza granice zakreślone przepisem art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. Przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nie wiąże możliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji od skutków jakie decyzja ta wywołała, ponieważ jak przyjmuje się, decyzja stwierdzająca wygaśnięcie innej decyzji dokonuje w istocie jej uchylenia w zakresie skutków materialnopranych i procesowych (patrz wyrok NSA z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1913/16). Decyzja administracyjna wiąże tak długo, jak długo mamy do czynienia z elementami decydującymi o istnieniu danego, skonkretyzowanego w decyzji stosunku prawnego.
Kiedy powstaną nowe przesłanki faktyczne, które czynią poprzednią decyzję nieodpowiadającą rzeczywistości, przestaje istnieć stosunek prawny w postaci skonkretyzowanej w tej decyzji i sama decyzja staje się bezprzedmiotowa wraz ze zmianą tych okoliczności, na których uregulowanie była ukierunkowana.
Jednocześnie przesądzenie, że decyzja nie stała się bezprzedmiotowa powoduje, że nie jest konieczne rozważanie pozostałych elementów przesłanek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji administracyjnej, wynikających z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2603/16). Nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. gdyż przepis ten stanowi poniekąd odstępstwo od ogólnej, wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych decyzji administracyjnych (II SA/Wa 1296/09).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że prawidłowe jest stanowisko organów, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. ustalająca obowiązek uiszczania przez M. B. opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego na nieruchomości położonej w S. Nr [...] i transport nieczystości ciekłych do punktu zlewnego; (2) termin uiszczania opłaty za wykonanie usługi, o której mowa w pkt 1; (3) termin udostępniania zbiornika bezodpływowego przedsiębiorcy posiadającemu zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych – stała się bezprzedmiotowa. Faktem jest, że na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 lutego 2019 r. przymusowo wyegzekwowano w trybie wykonania zastępczego obowiązki polegające na 1/ wstrzymaniu użytkowania zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr [...] podłączeniu do kanalizacji sanitarnej części budynku (parter) posadowionego na tej części nieruchomości zajmowanej przez M. B. – poprzez wykonanie faktycznego połączenia instalacji wewnętrznej z przyłączem kanalizacyjnym.
Tym samym porównując przedmiot tych dwóch orzeczeń administracyjnych stwierdzić należy, że przymusowa egzekucja spowodowała bezprzedmiotowość decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. Oczywistym jest, że skoro podłączono do kanalizacji sanitarnej część budynku (parter) i wstrzymano użytkowanie zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr [...], to w chwili obecnej nie zachodzi potrzeba pobierania od skarżącej opłat za opróżnianie tego zbiornika bezodpływowego. Przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie, iż postępowanie administracyjne, a co za tym idzie decyzja administracyjna staje się bezprzedmiotowa, jeżeli w jego toku wystąpi brak chociażby jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej) będącego przedmiotem postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2018 I OSK 2579/17, z dnia 6 lutego 2018 II FSK 2113/16, z dnia 28 lutego 2018 r. II GSK 1567/16, z dnia 11 października 2017 I OSK 893/17).
W świetle postanowień art. 162 § 1 K.p.a. decyzja administracyjna staje się bezprzedmiotowa nie tylko wtedy, gdy przestał istnieć przedmiot postępowania, ale i wtedy gdy niemożliwe stało się zrealizowanie celu jaki przyświecał organom administracji państwowej. W przedmiotowej sprawie można zatem mówić o bezprzedmiotowości decyzji skoro dotyczyła ona obowiązku uiszczania opłaty natomiast wykonanie zastępcze dokonane na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 lutego 2019 r. dotyczyło wstrzymania użytkowania zbiornika i podłączenia kanalizacji sanitarnej. Pojęcie bezprzedmiotowości decyzji oznacza sytuację, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia, bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczy.
Jednak jak już podkreślono wyżej bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia; w przypadku gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie jest uregulowana w przepisach szczególnych, należy dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony. W niniejszej sprawie organy nie wskazały, aby za wygaszeniem decyzji przemawiał interes społeczny czyli m.in. interes Skarbu Państwa. Jednocześnie organy nie wskazały, aby za stwierdzeniem wygaśnięcia przemawiał interes strony. Jednym zadaniem tylko organ II instancji wskazuje, że "w interesie strony odwołującej się pozostaje, aby decyzja ta nie mogła być dalej wykonywana".
Wskazać należy, ze fakt przyłączenia nieruchomości skarżącej do kanalizacji sam w sobie powoduje, że skarżąca nie jest obowiązana do ponoszenia opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego. Jak mowa wyżej decyzja ta stałą się bezprzedmiotowa co nie jest jednak wystarczającą przesłanką do jej wygaszenia. Argument o korzyści dla strony w wygaszeniu decyzji pokrywający się z tym, że jest ona bezprzedmiotowa nie jest w ocenie sądu wystarczający. Wolą ustawodawcy było by organ nie stwierdzał wygaśnięcia każdej bezprzedmiotowej decyzji ale tylko wtedy kiedy nakazuje mu to przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony, przy czym interes społeczny lub strony musi wynikać z innych okoliczności jak wystąpienie okoliczności skutkujących tym, że decyzja stała się bezprzedmiotowa.
Zauważyć jednocześnie należy, że skoro skarżąca kwestionuje decyzję o stwierdzeniu wygaśnięcia to w jej przekonaniu nie jest to decyzja dla niej korzystna. Na rozprawie w dniu 18 września 2020 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że złożyła ona wniosek do organu administracji o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia 9 stycznia 2006 r. Z urzędu Sądowi wiadomym jest, że wyrokiem z dnia 29 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 182/18 WSA w Krakowie oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 grudnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu. Do chwili obecnej sprawa nie jest prawomocnie zakończona w związku ze złożeniem skargi kasacyjnej. Skoro tak przedstawia się stan rzeczy to tym bardziej nie jest możliwe na obecnym etapie postępowania stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r.
Reasumując stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie organy odstąpiły od ceny sprawy w kontekście pozostałych przesłanek warunkujących stwierdzenie wygaśnięcia decyzji; nie przywołały bowiem przepisu prawa, który nakazuje wydanie aktu tej treści, nie dokonały także żadnej analizy w zakresie istnienia interesu społecznego lub interesu strony, stosownie do ww. art. 162 § 1 pkt 1. Dlatego też Sąd uznał, że rację ma skarżąca podnosząc naruszenie w sprawie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, jak w sentencji.