Uzasadnienie
Wojewoda w decyzji z 24 września 2019 r. (znak: [...]) na podstawie art. 9a w związku z art. 142 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania T. S., od decyzji Starosty [...] z 28 grudnia 2018 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Decyzja ta zapadła na kanwie następujących ustaleń faktycznych i prawnych w sprawie:
Pismem z 9 listopada 2015 r. T. S. wystąpił do Prezydenta Miasta K. z wnioskiem o zwrot nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K.. Ww. wniosek został złożony na skutek skierowanego do T. S. zawiadomienia z 28 października 2015r., zawierającego informację, że powzięto zamiar użycia na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu działki nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...], odpowiadającej działce nr [...], obr. [...], dz. adm. [...].
W przedmiotowej sprawie organ I instancji ustalił, że ostateczną decyzją z 5 kwietnia 1988 r.(znak: [...]) orzeczono o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonych w gm. kat. [...] w tym nieruchomości składającej się z działek: nr [...] o pow. 182 m2, [...] o pow. 132 m2 i nr [...] o pow. 183 m2, obr. [...], dz. adm. [...] stanowiącej własność T. S..
Z uzasadnienia decyzji wynika, że wywłaszczenia dokonano na cele modernizacji ulicy [...] (co wynika m.in. z decyzji o pozwoleniu na budowę z 14 października 1987 r., znak: [...]). Dla przedmiotowej inwestycji inwestor - K. Dyrekcja Inwestycji Oddział II K. - uzyskał decyzję z 10 kwietnia 1984 r. (znak: GP [...]) o ustaleniu miejsca i warunków realizacji oraz o zatwierdzeniu planu realizacyjnego dla przebudowy ul. [...] wraz z linią tramwajową i pętlą (...).
Następnie Starosta [...] na podstawie zebranej dokumentacji ustalił, że nieruchomość składająca się z działki nr [...] o pow. 497 m2, b. gm. kat. [...] została podzielona na działki: nr [...] o pow. 182 m2 - przeznaczona do wywłaszczenia oraz nr [...] o pow. 132 m2 i nr [...] o pow. 183 m2 - pozostające poza obszarem zgłoszonym do wywłaszczenia.
Zdaniem organu, stan ewidencyjny uwidoczniony na powołanych wyżej planach wyraźnie wskazuje, iż odjęcie prawa własności tylko i wyłącznie działki nr [...] doprowadziłoby do sytuacji, w której przy właścicielu pozostałyby działki nienadające się - ze względu na powierzchnię i konfigurację - do dalszego racjonalnego korzystania.
Mając na uwadze powyższe Starosta [...] uznał, że objęta wnioskiem o zwrot działka nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K. stanowi nieruchomość "dowłaszczoną".
Z uwagi na powyższe Starosta [...] ustalił, że w odniesieniu do działki nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., utworzonej m. in. z wywłaszczonej działki nr [...], nie było prowadzone postępowanie o jej zwrot na rzecz poprzedniego właściciela, co mogłoby rzutować na ocenę zbędności objętej niniejszym postępowaniem nieruchomości.
Skoro zatem T. S. z roszczeniem o zwrot wystąpił wyłącznie wobec działki dowłaszczonej, której cel wywłaszczenia nigdy nie dotyczył, to organ I instancji uznał, że nie można poddać jej samodzielnej ocenie zbędności na cel wywłaszczenia, w rozumieniu przepisu art. 137 u.g.n. Brak możliwości takiej oceny stanowi negatywną przesłankę zwrotu nieruchomości na rzecz poprzedniego właściciela.
W ocenie Wojewody, w przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma fakt, iż przedmiotowa nieruchomość, oznaczona jako działka nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., nie została wywłaszczona w sensie "klasycznym", to znaczy, że była ona niezbędna na konkretny cel publiczny. Przedmiotowa nieruchomość została bowiem "dowłaszczona", tzn. objęta dodatkowo wywłaszczeniem, o czym świadczą zebrane w sprawie dokumenty, powołane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.
Następnie organ odwoławczy powołał brzemiennie art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 29 czerwca 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. nr 22, poz.
- 99) oraz powstałe na tym tle ugruntowane i jednolite orzecznictwo.
Podsumowując swoje rozważania, Wojewoda stwierdził, że nieruchomość oznaczona jako działka [...] (obecnie działka nr [...]) była nieruchomością "dowłaszczoną", a zatem, że możliwość jej zwrotu jest uwarunkowana możliwością zwrotu działki nr [...] jako niezbędnej dla realizacji określonego celu wywłaszczenia. Natomiast samodzielny zwrot jedynie działki "dowłaszczonej" nie jest możliwy, gdyż nigdy nie była ona przewidziana do realizacji na niej celu wywłaszczenia, co powoduje, że nie jest w jej przypadku możliwe ustalenie, czy stała się zbędna na cel wywłaszczenia.
Na koniec organ odwoławczy ustosunkował się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniesionej na ww. decyzję Wojewody z dnia 24 września 2019 r. skarżący, reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, w całości powtórzył zawarte w odwołaniu zarzuty pod adresem rozstrzygnięcia Starosty [...] wskazując naruszenie:
1.prawa procesowego, tj.:
- - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewszechstronną i niekompletną ocenę zebranego materiału dowodowego, a to poprzez nieuwzględnienie treści uzasadnienia decyzji wywłaszczeniowej z 5 kwietnia 1988 r. oraz poprzez poczynienie założeń co do podstaw faktycznych i prawnych wydanej decyzji na podstawie innych dokumentów, mimo braku wskazania takich podstaw w treści samej decyzji z 5 kwietnia 1988 r.,
- - art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewszechstronną i niekompletną ocenę zebranego materiału dowodowego, względnie poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, a to z uwagi na pominięcie przez organ II instancji okoliczności, iż wnioskodawca jest (i był w dacie wywłaszczenia) właścicielem działki nr [...] i [...] przylegających do działki nr [...], dla których to działek działka nr [...] stanowiłaby dogodny dojazd, a co za tym idzie wnioskodawca nie miał interesu by zgłaszać wniosek o "dowłaszczenie",
- 2. prawa materialnego, tj. art. 136 § 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną wykładnię, a to poprzez przyjęcie, że w sytuacji, gdy wniosek o zwrot nieruchomości następuje na skutek zawiadomienia poprzedniego właściciela przez właściwy organ, postępowanie w przedmiocie zwrotu nieruchomości prowadzone jest zgodnie z procedurą przewidzianą dla wniosku o zwrot nieruchomości, gdy stanie się ona zbędna stosownie do przepisu art. 137 tejże ustawy.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. z 2019r., poz.2325, dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem stan faktyczny i prawny rozpatrywanej sprawy, istniejący w dacie ostatecznego orzekania przez organ, rzeczywiście nie pozwalał na wydanie decyzji o zwrocie na rzecz skarżącego nieruchomości ozn. jako dz. nr [...], objętej wnioskiem o zwrot, sporządzonym w piśmie T. S. z dnia 9 listopada 2016r. (k. 13 akt administracyjnych I instancji).
Porządkując należy wskazać, że działka o nr [...] powstała z działki nr [...] o pow. 183 m2, obr. [...], dz. adm. [...], która wraz z innymi działkami nr [...] o pow. 182 m2, [...] o pow. 132 m2 została wymieniona w ostatecznej decyzją z 5 kwietnia 1988 r. (znak: [...]) o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa.
Kwestią sporną w tej sprawie jest to, czy objęta wnioskiem o zwrot działka nr [...] stanowiła tzw. nieruchomość "dowłaszczoną", o której mowa w art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 29 czerwca 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. nr 22, poz. 99). Przepis ten stanowił, że w wypadku gdy na cele, o których mowa w ust. 1, jest niezbędna część nieruchomości, na żądanie właściciela wywłaszczeniem obejmuje się całą nieruchomość, jeżeli w wyniku wywłaszczenia pozostała część nieruchomości nie nadawałaby się do racjonalnego wykorzystania na dotychczasowe cele.
Wskazać należy przede wszystkim, że wyżej wskazany przepis art. 50 ustawy z dnia 29 czerwca 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. nr 22, poz. 99). został powołany w podstawie prawnej decyzji o wywłaszczeniu z 5 kwietnia 1988 r.(znak: [...]). Niechlujstwem orzekającego wówczas organu było powołanie w podstawie prawnej ww. rozstrzygnięcia samego artykułu tej ustawy, bez wskazania, którego ustępu dotyczy (powołano bowiem się na: "art. 50,53,56,58,59,62,68 i 69 ustawy z dnia 29 czerwca 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. nr 22, poz. 99)". Czyli w sferze domysłów pozostawało odkodowanie, w oparciu jaką dokładnie podstawę prawną organ administracyjny orzekł o wywłaszczeniu w 1988 r. Na podstawie całości zebranych w aktach dokumentów za słuszne należy uznać ustalenie, że do wywłaszczenia na cele modernizacji/przebudowy ulicy [...] wraz linią tramwajową i pętlą (określone w decyzji o wywłaszczeniu oraz w decyzji o pozwoleniu na budowę z 14 października 1987 r., znak: [...]) przewidziana była dz. nr [...] o pow. 182 m2, natomiast działki nr [...] o pow. 132 m 2 i nr [...] o pow. 183 m2 (odpowiadająca dz. nr [...]) znajdowały się poza obszarem zgłoszonym do wywłaszczenia.
Wniosek taki wypływa z następujących zgromadzonych w sprawie dowodów tj. m.in.:
- - wykaz wywłaszczeniowy z października 1984 r. ks. zam. [...] (w którym na k. nr [...] podano, że działka nr [...] pozostaje poza obszarem zgłoszonym do wywłaszczenia) oraz tabelaryczny wykaz zmian dla działek położonych w obrębie [...], b. gm. kat. [...], stanowiący integralną część "Mapy uzupełniającej podziału działek ul. [...]", wpisanej do ewidencji w składnicy geodezyjnej 5 grudnia 1985 r. za nr [...];
- - plan obliczenia pól obiektu wywłaszczanego (k.235 a.a.);
- - odpis oferty Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego K. - [...] znak: [...] z 10 marca 1988 r., skierowanej do T. S., w sprawie dobrowolnego odstąpienia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, dotyczy wyłącznie działki nr [...] o pow. 182 m2;
- - oględziny dz. [...] (k.313 a.a.)
Zgodzić się należy z organem administracyjnym, że również z analizy porównawczej aktualnej mapy ewidencyjnej z planem obiektu "Ul. [...] z linią i pętlą tramwajową" w skali 1:500, stanowiącym załącznik do decyzji z 10 kwietnia 1984 r. (znak: GP [...]) o ustaleniu miejsca i warunków realizacji oraz o zatwierdzeniu planu realizacyjnego dla przebudowy ul. [...] wraz z linią tramwajową i pętlą, a także z "planem obliczenia pól obiektu wywłaszczanego" w skali 1:1000 można wywodzić, że działka nr [...], odpowiadająca zawnioskowanej do zwrotu działce nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., nie wchodziła w obszar planowanej inwestycji.
Nadto, pomimo poszukiwań organ administracyjny nie odnalazł dokumentów, z których by wynikało by teren obejmujący przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne uległ modyfikacji i powiększył się o obszar działki nr [...] ([...]). Jednakże podkreślenia w tym miejscu wymaga, że to również na ubiegającym się o zwrot nieruchomości spoczywa ciężar udowodnienia, że nieruchomość nie była objęta wnioskiem o dowłaszczenie. Strony są bowiem obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy został oceniony prawidłowo, uwzględniając znaczenie i wartość poszczególnych dokumentów zgromadzonych w sprawie. Wydając decyzje organy oparły się na obowiązujących przepisach prawnych. Powyższe okoliczności znalazły wyraz w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji.
W toku postępowania administracyjnego skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który również umocowany był do kwerendy akt administracyjnych czy podjęcia czynnych poszukiwań w celu uwiarygodnienia argumentacji podnoszonej w odwołaniu czy tożsamej do niego skardze. Nie przedstawienie wiarygodnych dowodów potwierdzających, że faktycznie działka objęta wnioskiem o zwrot została pierwotnie wywłaszczona czyni argumentację strony gołosłowną polemiką z ustaleniami poczynionymi w sprawie przez organy administracyjne. Pomimo tego, że uzasadnienie organu odwoławczego zostało sporządzone w sposób mało rzetelny, niespójny i niechlujny, to jednak mając na uwadze całokształt zebranych w sprawie dowodów i poczynionych na ich kanwie ustaleń organów, a przede wszystkim przy braku przeciwdowodów ze strony skarżącego, nie ma podstaw do uwzględnienia skargi i postawienia organom zarzutu naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie.
Organy w tej sprawie oparły bowiem swoje ustalenia na dowodach znajdujących się w aktach sprawy i wyciągnęły z nich słuszne wnioski. Konfiguracja i usytuowanie działki nr [...] wskazywały na ziszczenie się przesłanki świadczącej o braku możliwości do racjonalnego wykorzystania ww. działki na dotychczasowe cele. Za racjonalnym wykorzystaniem tej działki nie mogą też przemawiać względy gospodarcze czy komunikacyjne, gdyż walorów takich bynajmniej tej działce przypisać nie można było (stan ten oceniamy nie na chwilę obecną tylko na datę wydania decyzji o wywłaszczeniu).
Wprawdzie brak jest w aktach dowodu wprost i jednoznacznie wskazującego na fakt, iż nieruchomość stanowiąca dz. nr [...] została "dowłaszczona" na żądanie skarżącego, to jednak analiza zebranych dowodów taki wniosek pozwala uznać za wystarczająco przekonywujący, głównie z uwagi na fakt, że działka ta, choć objęta decyzją wywłaszczeniową, faktycznie znajdowała się poza obszarem zgłoszonym do wywłaszczenia, a także to, że działka ta "samodzielnie" nie nadawała się do racjonalnego wykorzystania.
Wbrew zarzutom skargi, stan faktyczny sprawy w kluczowych dla podjęcia rozstrzygnięcia elementach został w sprawie należycie wyjaśniony, a poczynione przez organ ustalenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym, przy ocenie którego nie uchybiono zasadzie swobodnej oceny dowodów.
Wobec tego, zdaniem Sądu, organy administracyjne prawidłowo ustalili, że działka nr [...] (obecnie dz. nr [...]) stała się przedmiotem dowłaszczenia, w trybie art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 29 czerwca 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. nr 22, poz. 99), który stanowił, że w wypadku gdy na cele, o których mowa w ust. 1, jest niezbędna część nieruchomości, na żądanie właściciela wywłaszczeniem obejmuje się całą nieruchomość, jeżeli w wyniku wywłaszczenia pozostała część nieruchomości nie nadawałaby się do racjonalnego wykorzystania na dotychczasowe cele.
W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest pogląd, że w przypadku wywłaszczenia na cele użyteczności publicznej nieruchomości w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości w sytuacji, gdy wywłaszczenie obejmuje na żądanie właściciela, na podstawie art. 5 ust. 3 cyt. ustawy z dnia 12 marca 1958 r., całą nieruchomość, bo w jego wyniku pozostała dla niego część nie nadawałaby się do racjonalnego użytkowania na dotychczasowe cele, działka dowłaszczona dzieli los działki zasadniczej (por. np. NSA w wyrokach z dnia 7 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1739/15, z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSAK 488/16, z dnia 25 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1752/13, z dnia 9 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2420/13, z dnia 17 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 681/10 i z dnia 30 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 388/10, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: https://cbois.nsa.gov.pl.; M. Wolanin w: J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami.
Komentarz, C.H. Beck 2013, s. 1110-1111, nb 18.). Wskazać należy, że przepis art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 29 czerwca 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości stanowi odpowiednik art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 ze zm.), który stanowi, że wywłaszczenie powinno na żądanie właściciela objąć całą nieruchomość, jeżeli w wyniku wywłaszczenia części pozostała dla właściciela część nie nadawałaby się do racjonalnego użytkowania przez niego na cele dotychczasowe. Skoro, jak wynika z akt administracyjnych, działka nr [...] nie była wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa celem realizacji inwestycji albowiem została wywłaszczone w trybie art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 29 czerwca 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, to racjonalny jest pogląd organów, że do zwrotu tych nieruchomości wyłączone jest stosowanie art. 136 ust. 3 u.g.n., jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki zwrotu także działki nr [...] wywłaszczonej na cel wskazany w decyzji wywłaszczeniowej. Teren wywłaszczony na wniosek właściciela nie miał bowiem określonego celu, przez pryzmat którego można dokonywać oceny jego zbędności.
Przyczyną, dla której nie może nastąpić samodzielny zwrot takiej nieruchomości, jest okoliczność, ze nie była ona w chwili wywłaszczenia niezbędna na żaden cel określony w decyzji o wywłaszczeniu (vide, między innymi: wyrok WSA w Krakowie sygn. II SA/Kr 1948/00, wyrok WSA w Warszawie sygn. I SA/Wa 1001/12, wyrok WSA w Warszawie sygn. I SA/Wa 639/13, wyrok WSA w Łodzi sygn. II SA/Łd 47/15, wyrok NSA sygn. IV SA 1000/93, wyrok NSA sygn. IV SA 1626/94, wyrok NSA sygn. I OSK 481/10, wyrok NSA sygn. I OSK 1911/15).
Składowi orzekającemu znany jest też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 2018r. o sygn. I OSK 63/17, oddalający skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie o sygn. II SA/Kr 629/16, oddalającego skargę na decyzję odmawiającą zwrotu nieruchomości "dowłaszczonej" przy zastosowaniu art. 50 ust.4 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (wyrok dostępny w CBOSA). W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził aktualność stanowiska, że działka "dowłaszczona" nie może być zwrócona jeżeli nie wystąpiły przesłanki zwrotu działek (części działek) przymusowo odebranych na realizację celu publicznego.
Skład orzekający zwraca uwagę, że przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości podlegają badaniu w postępowaniu uruchamianym wnioskiem byłego właściciela nieruchomości lub jego spadkobiercy (spadkobierców) (vide: treść art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Dopiero w ramach postępowania wszczętego na wniosek osoby (osób) uprawnionej (uprawnionych), organ jest zobowiązany do zbadania wszystkich materialnoprawnych przesłanek uzasadniających żądanie. Wystąpienie materialnoprawnych przesłanek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, określonych przepisem art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie jest dopuszczalne w ramach innego postępowania, dotyczącego zwrotu innej nieruchomości niż wywłaszczona. Dopóki zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie zostanie przesądzony ostateczną decyzją, nie może nastąpić zwrot nieruchomości "dowłaszczonej" przy okazji wywłaszczenia. Przesądzenie zwrotu nieruchomości wywłaszczonej łącznie z "dowłaszczoną" może nastąpić w ramach jednego postępowania, o ile wniosek o zwrot nieruchomości obejmuje nieruchomość wywłaszczoną i "dowłaszczoną".
W przypadku wniosków odrębnie złożonych, nie jest możliwy zwrot nieruchomości "dowłaszczonej" zanim ostateczną decyzją o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej, nie zostanie potwierdzone zaistnienie przesłanki zwrotu nieruchomości wywłaszczonej.
W okolicznościach niniejszej sprawy, bezsporna jest okoliczność, że wnioskiem T. S. o zwrot nieruchomości, nie była objęta nieruchomość pierwotnie przeznaczona na realizację celu wywłaszczenia tj. działka nr [...]. Skarżący wystąpił wyłącznie o zwrot działki "dowłaszczonej".
Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.