Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [...] z dnia 10 września 2015 roku w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego L. R. zawarła wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
W związku z tym, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony bez zachowania przewidzianej prawem formy, skarżącej został przesłany urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W zakreślonym terminie brak został uzupełniony. Z danych zawartych we wniosku wynika, że L. R. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem jej utrzymania jest dochód z prac dorywczych oraz pomoc od rodziny, a wysokość dochodu została określona na ok. 500 zł. W skład majątku wnioskodawczyni wchodzi lokal mieszkalny o powierzchni około 35 m². Strona nie dysponuje oszczędnościami, ani cennymi przedmiotami o wartości powyżej 5.000 zł.
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podniosła, iż jest osobą samotną, mieszka w niewielkim mieszkaniu i sama ponosi koszty utrzymania tego lokalu. Utrzymuje się z prac dorywczych jako opiekunka do dzieci. Często zmuszona jest korzystać z pomocy finansowej swoich dorosłych dzieci. Żyje bardzo skromnie. Jej wydatki przedstawiają się następująco: opłaty czynszowe 220 zł, energia elektryczna 150 zł, leki 100 zł.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego.
Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżąca, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
W ocenie orzekającego L. R. uwiarygodniła w sposób wystarczający, że nie posiada wystarczających środków na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Źródłem utrzymania skarżącej jest niewielki dochód z prac dorywczych, który często nie wystarcza na pokrycie kosztów jej bieżącego utrzymania. Zmuszona jest wówczas korzystać z pomocy finansowej swoich dorosłych dzieci. Wnioskodawczyni nie dysponuje oszczędnościami, ani przedmiotami wartościowymi, które mogłyby zostać spieniężone. Okoliczności te wskazują jednoznacznie, że skarżąca nie należy do osób majętnych i wygospodarowanie przez nią nawet niewielkich kwot na opłaty sądowe jest bardzo utrudnione.
Przedstawiona sytuacja materialna pozwala na stwierdzenie, że L. R. spełnia przesłanki przyznania jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.