Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją nr [...] z dnia 30 września 2014r., znak: [...] umorzył postępowanie "w sprawie budowy murku betonowego pełniącego funkcję ogrodzenia o wysokości 1,60 m. położonego na działce ewid. [...] w B.".
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., postanowieniem nr [...] z 24.11.2014r., znak: [...] stwierdził, że odwołanie J. Z. od w/w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a.
W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że decyzja organu I instancji została doręczona pełnomocnikowi strony, A. K. w dniu 6 października 2014, a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 20 października 2014r. Tymczasem odwołanie zostało wniesione w dniu 21 października 2014r. przez nadanie przesyłka poleconą przez adw. A. S.. Postanowienie to jest przedmiotem niniejszego postępowania.
Dodać należy, że pełnomocnik strony skarżącej w dniu 27 listopada 2014r. zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nr [...] z dnia 30 września 2014.
Postanowieniem nr [...] z dnia 30 grudnia 2014r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, odmówił przywrócenia uchybionego terminu.
Strona skarżąca podniosła, iż w trakcie postępowania, należycie umocowanemu pełnomocnikowi, nie została doręczona decyzja organu pierwszej instancji, przez co niezasadne jest oparcie wydania zaskarżonej decyzji na podstawie twierdzenia o uchybieniu terminu, gdyż w stosunku do tego pełnomocnika, termin nie rozpoczął biegu.
Ponadto strona podniosła zarzut wydania zaskarżonego postanowienia przed formalnym rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu w oparciu o art. 58 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek w zasadzie z całkowicie innych przyczyn niż te, które zostały podniesione w skardze. Zarzuty i argumenty zawarte w uzasadnieniu skargi są całkowicie bezzasadne.
Zgodnie z brzmieniem art.40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Natomiast ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może ewentualnie wskazać takiego pełnomocnika, a jeśli tego nie uczyni, to organ samodzielnie wybiera jednego z pełnomocników strony, do którego będzie kierował przesyłki urzędowe (pisma w tym decyzje administracyjne). Zasadnie zatem organy podnoszą, że brak jest jakichkolwiek podstaw w obowiązującym prawie, a w szczególności k.p.a., z których wynikałby obowiązek doręczania pism przez organ administracyjny wszystkim pełnomocnikom strony.
W tym kontekście całkowicie chybione jest powołanie przez pełnomocnika strony skarżącej nieaktualnej tezy z wyroku NSA z 29.10.2010r., sygn. akt II GSK 884/09. Treść skargi w powiązaniu z powołanym orzeczeniem NSA wskazuje, że pełnomocnikowi strony skarżącej umknęła zmiana stanu prawnego w zakresie art. 40 § 2 k.p.a., która nastąpiła z dniem 11.04.2011r. [przez art. 1 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz.U.2011.6.18)].
Chybiony jest też zarzut zawarty w pkt 2 skargi dotyczący nierozpoznania wniosku pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji PINB w Z. przed wydaniem przez WINB w K. postanowienia o stwierdzeniu, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Nie sposób stawiać zarzutu organowi, który rozpatrując odwołanie z 21.10.2014r. wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu w jego wniesieniu w dniu 24.11.2014r., że nie rozpatrzył wniosku pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu z 24.11.2014r. i nadanym do organu w tym samym dniu przesyłka poleconą. Nie sposób bowiem rozpatrzeć wniosku przed jego wpłynięciem do organu, a to nastąpiło dopiero w dniu 27.11.2014r. Zresztą wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej organ administracyjny nie naruszył art.58 k.p.a., gdyż wniosek ten został przez niego odrębnie rozpatrzony.
Natomiast niezależnie od niewłaściwego uzasadnienia podzielić należy zarzut naruszenia art.129 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a.
Jak wskazano wyżej zgodnie z treścią art. 40 ust. 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z przedstawionych Sądowi akt sprawy nie budzi wątpliwości, że pełnomocnikiem J. Z. ustanowiony został w przedmiotowej sprawie adwokat A. S. (pełnomocnictwo k.9 akt adm. PINB). W aktach postępowania odwoławczego znajduje się wprawdzie kserokopia pełnomocnictwa dla A. K. (k.6), ale jak wynika z jego treści, to zostało ono mu udzielone przez J. Z. tylko do reprezentowania "w postępowaniu administracyjnym toczącym się w PINB w Z. w sprawie budynku zlokalizowanym na działce ewid. nr [...] w B.." Pełnomocnictwo to udzielone więc zostało w prowadzonym równolegle innym (w sprawie budowy budynku) niż niniejsze (w sprawie budowy murku oporowego) postępowaniu administracyjnym.
W konsekwencji przyjąć należy, że A. K. nie był pełnomocnikiem J. Z. w przedmiotowym postępowaniu (brak jest w aktach stosownego pełnomocnictwa potwierdzające umocowanie do działania). Natomiast jedynym prawidłowo umocowanym w przedmiotowym postępowaniu pełnomocnikiem do działania w imieniu J. Z. był adwokat A. S.. W tym kontekście, jak wynika z oświadczeń pełnomocnika skarżącej i co znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, nie doręczona mu została decyzja Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nr [...] z dnia 30 września 2014r., znak: [...] o umorzeniu postępowania "w sprawie budowy murku betonowego pełniącego funkcję ogrodzenia o wysokości 1,60 m. położonego na działce ewid. [...] w B.".
Natomiast dowiedział się o jej wydaniu i zapoznał się z jej treścią w dniu 7.10.2014r. Dlatego działając w interesie strony skarżącej wniósł odwołanie z 21.10.2014r. w tym samym dniu wysyłając je przesyłką poleconą, a więc w terminie. Mając powyższe na uwadze oraz zasadę ogólną wynikającą z art.8 k.p.a., iż organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do stwierdzenia, aby odwołanie adw. A. S. wniesione zostało z uchybieniem terminu, a więc powinno ono podlegać merytorycznemu rozpoznaniu.
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z istotnym naruszeniem przepisów postępowania (polegającym na nie właściwym ustaleniu okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy). Mając na uwadze powyższe rozważania na podstawie art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł jak sentencji wyroku.
- - ---------------------- 2