Uzasadnienie
Decyzją z dnia 21 lipca 2020 r. znak: [...] Nr [...] Prezydent Miasta K. orzekł o:
- 1. ustaleniu opłaty przekształceniowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności dotyczącą udziału wynoszącego [...] części nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działki nr [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna P., o powierzchni 2017 m2 położonej w K. przy ul. [...], związanej z własnością lokalu nr [...] w wysokości kwoty netto [...] zł plus 23% VAT w kwocie [...]zł.
- 2. wysokość opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przy uwzględnieniu 60% bonifikaty za płatność jednorazową ww. udziału, w kwocie netto [...] zł (słownie: [...] [...]) plus 23% VAT w kwocie [...]zł (słownie: [...]).
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez D. K. i M. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 2 października 2020 r. znak [...], działając na mocy art. 1, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1, 2, 6, 7 i 8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 139, zwanej dalej u.p.uż.w.) oraz art. 17 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej także "k.p.a") - utrzymało w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 1 ust. 1 i ust. 2 u.p.uż.w. z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:
- 1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub
- 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub
- 3) których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.
W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że na mocy tych przepisów nastąpiło przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...] i nr [...] obręb [...] ewidencyjna P., o powierzchni 2017 m2 położonej w K. przy ul. [...] w prawo własności. W związku z tym zaktualizował się obowiązek dotychczasowego użytkownika wieczystego poniesienia tzw. opłaty przekształceniowej. Po myśli art. 7 ust. 1 u.p.uż.w. z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę. Stosownie do art. 7 ust. 2 u.p.uż.w. wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia.
Podkreślono, że przy ustalaniu opłaty przekształceniowej nie dokonuje się ponowne ustalenie wartości nieruchomości, której przekształcenie dotyczy. Przepis art. 7 ust. 2 u.p.uż.w. przy ustalaniu wysokości opłaty odwołuje się do wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia. W ocenie Kolegium zwrot ten wprost stanowi więc o opłacie obowiązującej, czyli opłacie rocznej ustalonej za użytkowanie wieczyste. Taka literalna wykładnia omawianego przepisu koresponduje też z celem wprowadzenia przez Ustawodawcę opłaty przekształceniowej, która ma stanowić rekompensatę dla właściciela gruntu za utratę prawa jego własności na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego.
Zatem przy przekształceniu z mocy prawa użytkowania wieczystego we własność, opłata przekształceniowa jako ekwiwalent pieniężny za utratę własności na rzecz użytkownika wieczystego odnosi się do ustalonej opłaty rocznej, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia, a w przedmiotowej sprawie wynika z ugody zawartej w dniu 21 stycznia 2016 r. przez Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K.. Wartość przedmiotowej nieruchomości także została wówczas oparta o wartości i ceny z roku 2015 i trudno uznać, iż wartość nieruchomości K. od tego czasu nie wzrosła. W tym zakresie więc zarzuty odwołania trudno uznać za uzasadnione, jednakże podkreślenia wymaga ponownie, iż obecnie zarówno Prezydent Miasta K., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mają podstaw do ponownego ustalania wartości przekształconej nieruchomości.
Dodatkowo - odnosząc się do kwestionowania wysokości bonifikaty w opłacie jednorazowej - należy wskazać, iż zastosowana stawka 60% bonifikaty za płatność jednorazową opłaty przekształceniowej wynika z przepisu powszechnie obowiązującego prawa miejscowego do którego stosowania zobligowane są zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy, a także podmioty do których skierowane jest to prawo. Bonifikata na gruntach samorządowych w użytkowaniu wieczystym jest ustalana przez Radę Miasta K. i zgodnie z uchwałą Nr CXV/3022/18 Rady Miasta K. z dnia 7 listopada 2018 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 roku, poz. 994, 1000, 1349 i 1432) oraz na podstawie art. 9 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 20 lipca 2018 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów.
Odwołujący nie kwestionowali opłaty przekształceniowej z uwagi na błędne określenie opłaty w odniesieniu do jej wysokości w dniu przekształcenia, lecz z uwagi na pominięcie kwestionowanie wartości nieruchomości co do zasady oraz bonifikat na terenie Miasta K. w odniesieniu do innych uregulowań prawa miejscowego w innych miastach w Polsce. Do tego zaś zarzutu odwołania Kolegium odniosło się powyżej. Wobec powyższego, chybione okazały się być wszystkie zarzuty odwołania.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D. K. i M. K.. Wskazali, że nie jest sporne, że na mocy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów oraz w oparciu o treść uchwały Rady Miasta K. nr [...] z dnia 7 listopada 2018 roku doszło do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności udziału [...] części nieruchomości ozn. jako działka ewidencyjna nr [...], [...] Obr [...] powierzchni 2017 m2, położonej w K., przy ul. [...], związanej z własnością lokalu mieszkalnego nr [...] i z tego tytułu nastąpił obowiązek wniesienia opłaty przekształceniowej. Sporny i kontrowersyjny jest fakt, że przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów tj. ustawy nad którą prace trwały ponad pięć lat, umożliwiając w ten sposób samorządom przeprowadzenie masowej aktualizacji opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntów - gruntów najatrakcyjniej położonych, Miasto K. "umyślnie i z premedytacją" w latach 2015-2018 dokonało aktualizacji wysokości opłat rocznych nieruchomości położonych w dobrych lokalizacjach - w tym nieruchomości będącej w naszym użytkowaniu wieczystym.
Aktualizując wybiórczo opłatę z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Miasto K. doprowadziło do sytuacji, w której część użytkowników wieczystych nieruchomości - nieruchomości położonych często w granicach jednego obrębu - ma naliczoną stawkę opłaty przekształceniowej na podstawie niezaktualizowanych stawek opłat za użytkowanie wieczyste ustalanych jeszcze w latach 90-tych, natomiast pozostali na zaktualizowanych, często wygórowanych w sztuczny sposób stawkach tej opłaty. Takie selektywne podejście do aktualizacji opłaty z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości, wpływające w sposób bezpośredni na wysokość opłaty przekształceniowej i tym samym przekładające się na nierówne potraktowanie użytkowników wieczystych jest niesprawiedliwe i stanowi naruszenie art. 2 i art. 32 Konstytucji.
W zakresie udzielenia bonifikaty od "ekwiwalentu pieniężnego za utratę własności" Rada Miasta K. podjęła dwie uchwały tj. uchwałę nr IX/155/19 z dnia 6 marca 2019 r. w sprawie warunków udzielania bonifikat od opłat z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Gminy Miejskiej K. w prawo własności tych gruntów i wysokości stawek procentowych tych bonifikat oraz uchwałę Rady Miasta K. nr CXV/3022/18 z dnia 7 listopada 2018 roku w sprawie warunków udzielania bonifikat od opłat jednorazowych z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Gminy Miejskiej K. w prawo własnościowych gruntów i wysokości stawek procentowych tych bonifikat. SKO w swoim uzasadnianiu do decyzji znak: [...] z dnia 2 października 2020 r. odniosło się jedynie do treści uchwały Rady Miasta K. nr CXV/3022/18 z dnia 7 listopada 2018 roku.
Sedno dla tej sprawy w kontekście udzielonej wysokości bonifikaty wywodzi się z treści pominiętej przez SKO uchwały nr IX/155/19 z dnia 6 marca 2019 r. Przyjęte przez Radę Miasta K. w ww. uchwale kryteria udzielenia bonifikat odpowiednio w wysokości 60% i 98% są nieobiektywne i budzą wątpliwości w świetle przepisów Konstytucji RP. Owszem ww. kryteria zastosowane są wobec wszystkich użytkowników wieczystych ale różnicują ich ze względu na formę w jakiej działają np. spółdzielniom, osobą o niskich dochodach przysługuje 98% bonifikaty a pozostałym osobom fizycznym jedynie 60% bonifikaty. Takie rozwiązanie nie wpisuje się w podstawową zasadę demokratycznego państwa prawa, wynikającą z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji - tj. zasadę równego traktowania i nieróżnicowania podmiotów posiadających te same cechy relewantne.
Co więcej, ustalenie dla "pozostałych osób fizycznych" bonifikaty w wysokości jedynie 60%, w porównaniu do wysokości udzielanych bonifikat właścicielom nieruchomości w innych miastach jak np. W. czy G. świadczy tylko i wyłącznie o "zarobkowym" podejściu do ww. zagadnienia.
Wprowadzenie bonifikat od opłaty przekształceniowej odpowiednio w wysokości 60 % i 98% w zależności od sytuacji materialnej lub organizacji użytkownika wieczystego prowadzi wprost do wybiórczego traktowania mieszkańców.
Brak udzielenia jednakowej wysokości bonifikaty powoduje że właściciele lokali w tym samym budynku płacą opłatę za grunt pod tym budynkiem w różnej wysokości, co powoduje spory sąsiedzkie, poczucie niesprawiedliwości i niezadowolenie społeczne. Przykładem są moi sąsiedzi którzy, za podobne metrażowo mieszkania zlokalizowane w budynku położonym na tej samej nieruchomości, mieli do zapłaty znacznie mniejszą opłatę przekształceniową - uzyskawszy 99% bonifikatę (rodzina wielodzietna) opłata przy udziale [...] wyniosła zaledwie [...] zł czy uzyskawszy 99% bonifikatę opłata przy udziale [...] wyniosła jedynie [...] zł. Nasza opłata przy udziale w gruncie [...] wyniosła aż [...] zł. To są rażące różnice kwotowe i jak w takim przypadku można mówić o sprawiedliwości społecznej, równości obywateli, o przyjaznym i wspierającym seniorów K.?
Sporne jest także, że ustawodawca w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów w art. 9a wprowadza możliwość uzyskania 99% bonifikaty od opłaty jednorazowej mając na uwadze nieliczne, już uprzywilejowane grupy społeczne, a zapomina o emerytach i osobach w stosunku do których orzeczono niepełnosprawność w stopniu lekkim. Emeryci to najliczniejsza grupa społeczna i przyznanie jej tak wysokiej bonifikaty uszczupliło by wpływu do budżetu Państwa. To zabieg ukierunkowany na zysk a nie na dobro obywatela, jego równe i sprawiedliwe traktowanie w świetle zapisów Konstytucji RP.
W związku z powyższym skarżący wnieśli o ponowną analizę zasadności aktualizacji rocznej opłaty za użytkowanie wieczyste stanowiącej podstawę ustalenia opłaty przekształceniowej i tym samym o ponowne ustalenie tej opłaty przekształceniowej, przy zastosowaniu bonifikaty w wysokości 98%.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.
Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.
Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2).
Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).
Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 stycznia 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Zgodnie z jej art. 7 (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji) z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę (ust. 1).
Wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia (ust. 2).
W przypadku gdy w dniu przekształcenia obowiązywałaby opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego ustalona za pierwszy lub drugi rok od aktualizacji, zgodnie z art. 77 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (...), zwanej dalej "ustawą o gospodarce nieruchomościami", wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w trzecim roku od aktualizacji (ust. 3). Opłata jest wnoszona przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia (ust. 6).
Właściciel gruntu w każdym czasie trwania obowiązku wnoszenia opłaty może zgłosić właściwemu organowi na piśmie zamiar jednorazowego jej wniesienia w kwocie pozostającej do spłaty (opłata jednorazowa). Wysokość opłaty jednorazowej odpowiada iloczynowi wysokości opłaty obowiązującej w roku, w którym zgłoszono zamiar wniesienia opłaty jednorazowej, oraz liczby lat pozostałych do upływu okresu, o którym mowa w ust. 6 albo 6a (ust. 7).
Właściwy organ informuje właściciela gruntu na piśmie o wysokości opłaty jednorazowej oraz wysokości kwoty należnej do zapłaty:
- 1) po uwzględnieniu bonifikaty, o której mowa w art. 9 ust. 3, albo bonifikaty określonej w zarządzeniu wojewody,
- 2) w przypadku udzielenia bonifikaty określonej w uchwale właściwej rady albo sejmiku
- - w terminie 14 dni od dnia zgłoszenia, o którym mowa w ust. 7 (ust. 8).
W zaświadczeniu z dnia 23 kwietnia 2020 r. Prezydent Miasta K. potwierdził przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności dotyczącą udziału wynoszącego [...] części nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działki nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna P. położonej w K. przy ul. [...], związanej z własnością lokalu nr [...]. Jednocześnie wskazano na wysokość opłaty przekształceniowej, wnoszonej przez okres 20 lat - w wysokości [...] zł.
Tego samego dnia Prezydent Miasta K. wydał informację o wysokości opłaty jednorazowej, z której wynika, że przy zastosowaniu 60% bonifikaty wynikającej z uchwały Rady Miasta K. z 7 listopada 2018 r. nr CXV/3022/18 opłata ta wyniesie [...] zł.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy jeżeli właściciel nieruchomości nie zgadza się z zawartą w zaświadczeniu informacją o wysokości i okresie wnoszenia opłaty, może złożyć do właściwego organu, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia zaświadczenia, wniosek o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty w drodze decyzji.
Na mocy tego przepisu skarżący w piśmie z dnia 8 lipca 2020 r. wnieśli o ustalenie wysokości opłaty w drodze decyzji.
W uwzględnieniu wniosku Prezydent Miasta K. decyzją z 21 lipca 2020 r. orzekł o ustaleniu opłaty przekształceniowej w kwocie [...]zł oraz o ustaleniu wysokości opłaty jednorazowej na kwotę [...]zł, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy.
Skarżący nie kwestionują samego faktu przekształcenia użytkowania wieczystego we własność, ani też prawidłowości zastosowania obowiązujących przepisów prawa, a jedynie powołują się na ogólne zasady równości i dążą do zmniejszenia nałożonej na nich opłaty. Zarzuty te nie mogą jednak odnieść skutku. Organy obydwu instancji prawidłowo obliczyły należną opłatę, przy zastosowaniu powszechnie obowiązujących przepisów ustawy oraz przepisów prawa miejscowego.
Jak już wcześniej wskazano, do ustalenia wysokości opłaty przekształceniowej przyjmuje się wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia (art. 7 ust. 2 ustawy). Jak wynika z postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 21 stycznia 2016 r. zatwierdzającego ugodę zaktualizowana na ten dzień opłata roczna za udział w prawie użytkowania wieczystego działek nr [...] i [...] została określona na kwotę [...]zł – i taką też kwotę przyjęto do obliczenia opłaty przekształceniowej.
Nie może odnieść skutku zarzut, że "Miasto K. "umyślnie i z premedytacją" w latach 2015-2018 dokonało aktualizacji wysokości opłat rocznych nieruchomości położonych w dobrych lokalizacjach". Skarżący w istocie nie kwestionują zawartej w 2016 roku ugody, lecz zwracają uwagę, że nie wszyscy użytkownicy wieczyści podlegali takiej jak oni aktualizacji opłat. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na skuteczność dokonanej w ich przypadku aktualizacji. Jak już na wstępie wskazano, kontrola zaskarżonych decyzji administracyjnych, sprawowana jest przez sąd administracyjny wyłącznie w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Nie ma zaś podstaw do kwestionowania prawa jednostki samorządu terytorialnego - właściciela nieruchomości, do aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, bo uprawnienie to wynika z art. 77 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 z późn. zm.), zgodnie z którym wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej może być aktualizowana, nie częściej niż raz w roku, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie. Cytowany przepis w tej części pozostaje niezmienny od wejścia w życie ustawy tj. od 1 stycznia 1998 r.
Kolejne zarzuty skargi dotyczą nierównego traktowania obywateli na skutek wprowadzenia różnych stawek bonifikaty przy opłacie przekształceniowej tj. 60% i 98% w zależności od sytuacji materialnej lub organizacji użytkownika wieczystego.
Prawdą jest, że Rada Miasta K. wydała dwie uchwały w zakresie bonifikat przy opłacie przekształceniowej: tj.
a) uchwałę nr IX/155/19 z dnia 6 marca 2019 r. w sprawie warunków udzielania bonifikat od opłat z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Gminy Miejskiej K. w prawo własności tych gruntów i wysokości stawek procentowych tych bonifikat oraz
b) uchwałę nr CXV/3022/18 z dnia 7 listopada 2018 roku w sprawie warunków udzielania bonifikat od opłat jednorazowych z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Gminy Miejskiej K. w prawo własnościowych gruntów i wysokości stawek procentowych tych bonifikat.
Jest również prawdą, że SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniosło się jedynie do drugiej z wymienionych uchwał, jednak nie ma to wpływu na wynik sprawy.
Dopóki bowiem uchwały te znajdą się w obrocie prawnym, ani organ ani Sąd nie ma prawa kwestionować ich niejako "przy okazji" rozpatrywania skargi na decyzję administracyjną. Podobnie w niniejszym postępowaniu Sąd nie może kwestionować rozwiązań i regulacji, które zawarte zostały w ustawie o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że obowiązujące przepisy zostały zastosowane przez organy w sposób właściwy. W tej sytuacji nie mogły również odnieść skutku -w postaci uwzględnienia skargi- argumenty, iż inne osoby (mieszkańcy tego samego budynku, ale również mieszkańcy innych gmin) korzystają z większej bonifikaty niż skarżący. W świetle powyższego należało uznać zaskarżoną decyzję za prawidłową, a skargę oddalić jako bezzasadną – na podstawie art. 151 p.p.s.a.