Uzasadnienie
Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2002r. do nr [...][...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] po rozpatrzeniu odwołania asp. C. M. od orzeczenia nr [...] z dnia [...] 2002r. Komendanta Miejskiego Policji w [...] o uznaniu go winnym popełnienia zarzucanego czynu tj. tego że "w dniu [...] 2002r. ok. godz. [...] na parkingu samochodowym przynależnym do [...], znajdującym się przy ul. [...] w [...], kierując radiowozem oznakowanym marki A nr rej. [...] w trakcie wykonywania manewru cofania nie zachował należytej ostrożności, przez co najechał na będący w ruchu samochód marki B nr rej. [...], czym zagroził bezpieczeństwu innych osób, tj. o wykroczenie z art. 98 kw w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 3 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym" i o odstąpieniu od wymierzenia kary dyscyplinarnej - postanowił utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie.
W konsekwencji tego orzeczenia Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego w [...] z dnia [...] 2003r. przyznano C. M. nagrodę roczną w wysokości [...] uposażenia, obniżoną o 20%, a to na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. nr 30, poz.. 179 z późn. zm.) oraz § 1 ust. 1, § 3, § 4 ust. 1 pkt 2, § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. W wyniku odwołania policjanta od tego rozkazu i wniosku o zawieszenie jego wykonania do czasu rozpoznania jego skargi przez sąd administracyjny na orzeczenie o uznaniu go winnym popełnienia zarzuconego czynu - Rozkazem personalnym nr [...][...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] 2003r. utrzymano w mocy zaskarżony rozkaz personalny w przedmiocie obniżenia policjantowi o 20% nagrody rocznej za 2002r.
Na ten ostatni rozkaz personalny wniósł skargę C. M. podnosząc, że rozstrzygnięcie skargi w sprawie o sygn. II SA/Kr 1903/02 winno mieć bezpośredni wpływ na sposób rozstrzygnięcia tej sprawy.
W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki w [...] początkowo wniósł o jej oddalenie.
Wobec okoliczności, że w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1903/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 10 stycznia 2005r. uchylił zaskarżone prze C. M. orzeczenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] 2002r. Nr [...] oraz poprzedzające go orzeczenie organu I instancji o uznaniu skarżącego winnym popełnienia zarzuconego mu czynu - [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] 2005r. uchylił w całości zaskarżony niniejszą skargą rozkaz personalny z dnia [...] 2003r. wraz z poprzedzającym go rozkazem Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] 2003r. i przyznał skarżącemu C. M. nagrodę roczną za 2002r. w pełnej wysokości (12/12 jednomiesięcznego uposażenia).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.)
Wojewódzki Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art.3 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Mając na względzie okoliczność, że Rozkazem Personalnym Nr [...]v z dnia [...] 2005r. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] skarżącemu przyznano nagrodę roczną za 2002r. w pełnej wysokości i do osiągnięcia takiego skutku zmierzał skarżący składając skargę w niniejszej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, ze dalsze postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe, a w związku z powyższym postępowanie sądowe umorzył w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a orzekając jak w sentencji postanowienia.