Uzasadnienie
W skardze z dnia 20 października 2016 r. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 9 września 2016 r., znak [....], w przedmiocie zobowiązania do wykonania ekspertyzy pozwalającej na wskazanie prawidłowego sposobu oraz zakresu prowadzenia pomiarów pobieranej z rzeki C. wody, skarżący M.K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący podniósł, że "sporządzenie żądanej przez organ ekspertyzy przez specjalistę z zakresu hydrotechniki będzie bardzo kosztowne, a z uwagi na zakres tej opinii najprawdopodobniej będzie zupełnie nieprzydatne w dalszym postępowaniu, a narazi skarżącego na poważną stratę finansową, a przez to wyrządzi mu znaczną szkodę majątkową".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA).
Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd 996/16, CBOSA). Wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do wykonania obowiązku, z którym wiąże się konieczność poniesienia pewnych nakładów finansowych, może być uzasadnione tylko takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki wykonania przez skarżącego nałożonego na niego obowiązku należy więc rozpatrywać oceniając z jednej strony wysokość koniecznych wydatków, a z drugiej strony możliwości finansowe zobowiązanego do ich poniesienia (por. tamże).
Transponując powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że skarżący nie wskazał choćby w przybliżeniu przewidywanego kosztu ekspertyzy ani jakichkolwiek danych co do jego sytuacji majątkowej. Ogólne określenia: "bardzo kosztowne", "poważna strata finansowa", "znaczna szkoda materialna", niezrelatywizowane do jakichkolwiek konkretnych okoliczności lub danych – nie pozwalają na stwierdzenie występowania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 7 lipca 2016 r., II SA/Kr 732/16, CBOSA).
Odnosząc się zaś do argumentu skarżącego, że sporządzenie ekspertyzy "najprawdopodobniej będzie zupełnie nieprzydatne w dalszym postępowaniu", należy zauważyć, iż podejmując rozstrzygnięcie przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie bada celowości wykonania decyzji ani też nie ocenia jej legalności. Stąd też wspomniany argument nie może być na tym etapie rozważany.
Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.