Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Decyzją z [...] 2004 r. nr [...] Wojewoda M. na podstawie art.81 ust. l i 82 ust. 3 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane i art. 138 § l pkt l k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania W. G. od decyzji z [...] 2004 r. znak: [...] wydanej przez Prezydenta Miasta K. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na adaptację i rozbudowę budynku mieszkalno - usługowego wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną, wodno kanalizacyjną, gazową i kotłownią, co i wentylacją mechaniczną - w oparciu o istniejące przyłącza na działce nr 172/2 obr. 60, przy ul. [...] w K. - ETAP I budowy zespołu budynków mieszkalno - usługowych - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wedle Wojewody M. decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest prawidłowa. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, wykonany i sprawdzony przez osoby legitymujące się odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi, a przyjęte w projekcie rozwiązania nie naruszają wymogów wynikających z decyzji WZiZT i obowiązujących przepisów techniczno - budowlanych.
W ramach postępowania administracyjnego inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów § 13 ust. 3 i § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie dopuszczalnej lokalizacji od istniejącej przeciwległej zabudowy mieszkaniowej. W dacie orzekania budynek przesłaniany przez budynek inwestora nie był już budynkiem mieszkalnym, stąd nie może być mowy o graniczeniu naturalnego oświetlenia skoro przepisy ustalają wymaganą odległość pomiędzy budynkiem przesłaniającym, a mieszkalnym.
Niezależnie od tego - zdaniem organu drugiej instancji - inwestor przedłożył projekt zagospodarowania dla całego zamierzenia inwestycyjnego, zaś odnośnie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych to w projekcie budowlanym przewidziany jest garaż podziemny wielostanowiskowy i garaż ten stanowi część docelowego zespołu garażowego.
W skardze od przedstawionej decyzji W. G. wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji, względnie o ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącego decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, co zgodnie z art. 156 § l pkt 2 k.p.a. stanowi przyczynę ich nieważności. Przede wszystkim doszło do naruszenia art. 33 ust. l Prawa budowlanego, albowiem pozwolenie na budowę dotyczyć winno całego zamierzenia inwestycyjnego; przedmiotowy budynek będzie wszak stanowił część większego budynku znajdującego się na działkach 4 / 7, 172 / l i 172 / 2. Skoro tak - docelowe zamierzenie inwestycyjne obejmuje tylko jeden obiekt budowlany, a wydanie przez organy decyzji etapowej nastąpiło z naruszeniem prawa.
Dalej zarzucił skarżący, iż organy całkowicie dowolnie przyjęły, że budynek będący jego współwłasnością nie jest budynkiem mieszkalnym. W jego ocenie zaniechanie w tym zakresie postępowania dowodowego i poprzestanie na zaświadczeniu Urzędu Miasta K. o wystąpieniu przez skarżącego z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie budynku jako obiektu biurowego narusz przepisy art. 7 i 77 k.p.a.; wola stron nie może bowiem stanowić o przeznaczeniu budynku. Konsekwencją tej wadliwości jest naruszenie postanowień decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisów technicznych dotyczących warunków jakim winno odpowiadać posadowienie budynków, zwłaszcza warunku zachowania odpowiedniej odległości i odpowiedniego nasłonecznienia. Kolejnym uchybieniem powoływanym przez skarżącego było wydanie pozwolenia na budowę w oparciu o dwie decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedmiotowe decyzje częściowo są ze sobą sprzeczne; pierwsza z nich określa warunki dojścia i dojazdu do inwestycji w ten sposób, że miejsce wjazdu do podziemnego garażu określone zostało przez działki 12/4i 13/2, zaś druga poprzez projektowane przedłużenie ul.[...].
Organy winny w tej sytuacji zobowiązać inwestora do usunięcia tej niezgodności w oparci o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W końcu - zdaniem skarżącego - inwestor przy akceptacji organów nie zaplanował żadnych miejsc parkingowych, nie wystarcza bowiem sama deklaracja wybudowania w nieokreślonej przyszłości parkingu podziemnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wnosił o oddalenie skargi przywołując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik J. M. wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem t.j. legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracyjnego (art. 3 ustawy z 30.
08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z" póżn. zm.) Orzekanie w myśl art. 135 powołanej ustawy następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze,a także zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, tudzież przebieg postępowania przed organami administracji publicznej - zarzuty wyartykułowane w skardze uznać należy za bezzasadne. Sąd nie będąc związany skargą i orzekając w granicach sprawy nie dopatrzył się również żadnych innych naruszeń prawa czy uchybień - nie podniesionych w środku zaskarżenia - o jakich mowa w art. 145§ l ustawy o.p.p.s.a. Odnosząc się do artykułowanych przez skarżącego zarzutów przedstawić należy poniższe argumenty. Organy obu instancji uczyniły zadość przepisom k.p.a., w szczególności wszystkim stronom został zapewniony czynny udział w postępowaniu stosownie do art. 10 k.p.a., zaś przeprowadzone postępowanie wyjaśniające odpowiada w ocenie Sądu przepisom art. 7 i 77 § l k.p.a. Nadto dokonana ocena materiału zgromadzonego w aktach nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów, odpowiadając zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co oznacza zgodność z dyspozycją art. 80 k.p.a. Dotyczy to także ustaleń dotyczących charakteru budynku stanowiącego współwłasność skarżącego usytuowanego przy ul. [...] w K. -jako budynku biurowo - usługowego. O takim jego charakterze przesądza zresztą prawomocna decyzja w zakresie udzielonego pozwolenia na przebudowę budynku na wskazane cele. Wbrew twierdzeniom skarżącego faktu tego nie podważa odmienny zapis w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości skoro ma ona walor wiążący jedynie w zakresie stanu prawnego nieruchomości, a na właścicielu ciąży obowiązek aktualizacji wszystkich wpisów. Konsekwencją powyższego niewadliwego ustalenia są dalsze prawidłowe konkluzje organów dotyczące zachowania przepisanych prawem odległości pomiędzy budynkami inwestora i skarżącego a także nienaruszenia wymogów doświetlenia budynku przesłanianego, zasadne tym bardziej w obliczu ustanowionych przez poprzedników prawnych właścicieli obu budynków wzajemnych służebności gruntowych światła. Rozpatrując kolejny zarzut, a to dotyczący etapowania inwestycji przywołać należy brzmienie art.33 ust. l Prawa budowlanego zgodnie z którym w przypadku zamierzenia inwestycyjnego obejmującego więcej niż jeden obiekt pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jasno wynika, że przedmiotowa inwestycja to budowa zespołu budynków mieszkalno - usługowych; stanowią o tym zarówno projekt budowlany jak i projekt zagospodarowania terenu. Odmienne wnioski kreowane w tym zakresie przez skarżącego nie mają uzasadnionych podstaw, w szczególności podstawy takiej nie mogą stanowić załączniki graficzne do projektu mające charakter historyczny -jako pochodzące z 2000 r. i dokumentujące zaszłości związane z umowami zawieranymi pomiędzy inwestorem i jego żoną, a poprzednim właścicielem nieruchomości przy ul. [...] o walorze obligacyjne - rzeczowym ukierunkowane przy tym na ułatwienia wykonania planowanych inwestycji. Nie może także znaleźć uznania zarzut związany z konkurującymi ze sobą decyzjami WZiZT., zwłaszcza w kontekście faktu jednoznacznego rozstrzygnięcia w dokumentacji projektowej kwestii dojazdu do nieruchomości zgodnie z będącą w posiadaniu inwestora ostateczną decyzją w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Na koniec zauważyć należy, że realizacja miejsc parkingowych poprzez budowę garażu podziemnego w następnych etapach inwestycyjnych nie narusza przepisów prawa ani też nie uzasadnia oceny, że inwestor nie dopełnił obowiązku określonego w § 18 wyżej przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. a to tym bardziej wobec przedłożenia przezeń planów zapewnienia takich miejsc na wszystkich etapach inwestycyjnych. Kierując się przedstawionymi motywami orzeczono zatem jak w sentencji wyroku w oparciu, o art.151 ustawy o p.p.s.a. Wobec cofnięcia wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w tym zakresie na podstawie art. 161 § l pkt l w związku z art. 64 § 3 ustawy o p.p.s.a.