Uzasadnienie
W dniu 22 lutego 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek skarżącego T. S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, uzupełniony pismem z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 25 marca 2010 r.
We wniosku skarżący oświadczył, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jego miesięczny dochód z tytułu świadczenia rentowego wynosi 691 zł. Skarżący uzyskuje również kwotę 100 zł z reklamy.
Według oświadczenia skarżącego w skład posiadanego majątku wchodzi ¾ budynku położonego w K. przy ul. [...] oraz 2/3 budynku położonego w K. przy ul. [...].
Na uzasadnienie wniosku skarżący podał, iż bardzo niska renta plus dochód reklamy w wysokości 100 zł, nie wystarczają nawet na utrzymanie i skuteczne leczenie. Skarżący nie posiada środków na pokrycie kosztów sądowych.
W piśmie z dnia 4 czerwca 2009 r. uzupełniającym wniosek, skarżący sprecyzował żądnie wniosku i wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wyjaśnił, iż budynek przy ul. [...] jest do rozbiórki i nie przynosi żadnych dochodów. Jedynym dochodem z budynku przy ul. [...] jest dochód z umieszczonego przez budynkiem bilbordu reklamowego. Podatki od obu nieruchomości nie przekraczają rocznie 150 zł. Wydatki na energię elektryczną to 50 zł miesięcznie, na gaz w okresie zimowym to około 1000 zł (ogrzewanie gazowe). Dlatego tez przez 2/3 doby mieszkanie nie jest ogrzewane. Skarżący oświadczył, że nie posiada telefonu, telewizora, pralki, lodówki.
Wydatki na leczenie to kwota ponad 100 zł miesięcznie. Do pisma dołączone zostały następujące dokumenty: wyciąg z rachunku bankowego skarżącego, kserokopia dowodu wpłaty za gaz, na kwotę 500 zł, kserokopia rachunku za gaz za okres od 31 maja 2009 r. do 15 września 2009 r. oraz kserokopia dowodu wpłaty na kwotę 1.563,81 zł z dnia 19 lutego 2010 r., kserokopia decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości.
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,(Dz. U. nr 153, poz.1270). prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowaniu lub w jego toku. Prawo to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W tym miejscu należy podkreślić, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzić do wypadków, których zdobycie przez stronę środków na finansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Strona występująca o przyznanie prawa pomocy jest obowiązana uprawdopodobnić, że spełnia kryteria przyznania prawa pomocy. Oznacza to, że jest zobowiązana wykazać z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że poniesienie kosztów sądowych wiązać się będzie z uszczerbkiem koniecznym utrzymania dla niej i jej rodziny.
W ocenie orzekającego skarżący nie spełnia przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z których wynika, iż o zwolnienie od kosztów sądowych może ubiegać się osoba fizyczna, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez wywoływania uszczerbku dla utrzymania koniecznego siebie i rodziny.
Skarżący posiada stały miesięczny dochód, bez obciążeń. Jest właścicielem majątku znacznej wartości. Jednakże rzetelną ocenę jego sytuacji finansowej uniemożliwia brak, mimo precyzyjnego wezwania dokumentów (rachunków) obrazujących rzeczywistą skalę wydatków związanych z utrzymaniem skarżącego. Poza kserokopią dowodów wpłat za gaz w wysokości 500 zł i 1.563,81 zł (brak informacji za jaki okres dokonywane są wpłaty), skarżący nie przedstawił żadnych aktualnych rachunków. Nie przedstawił też nawet w formie szacunkowej wysokości wydatków na żywność, środki czystości ewentualnie odzież.
Zdaniem orzekającego takie działania skarżącego miało na celu uniemożliwienie dokonania porównania wysokości uzyskiwanego dochodu do wysokości miesięcznych wydatków, gdyż to prowadziło by do konkluzji, iż wydatki przekraczają znacznie uzyskiwany dochód, a to z kolei do wniosku, iż posiada on nieujawnione źródło dochodu.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245 § 1 i 2, art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).