Uzasadnienie
Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja autokontrolna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 stycznia 2014 r. nr [....], którą uwzględniono w całości skargę [....] w K. S.A. poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 listopada 2013 r., znak [....] oraz orzeczenie o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 4 września 2013 r., nr [....], została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 4 września 2013 r., nr [....] stwierdzono wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 kwietnia 2010 r., nr [....] ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku usługowego (wielofunkcyjnego zawierającego: biurowiec i centrum konferencyjne wraz z usługami uzupełniającymi) z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na działkach: nr nr [....] [....] [....] obr. [....] i [....] obr. [....] oraz budowa zjazdu z ul. [....] na teren inwestycji (z akomodacyjną sygnalizacją świetlną) wraz z budową układu drogowego na działkach [....] obr. [....] i [....] obr. [....] (w okolicy głównego zjazdu na teren inwestycji) przy ul. [....] w K".
W uzasadnieniu powołanej decyzji organ I instancji wskazał, że na terenie objętym wskazaną powyżej decyzją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [....] zatwierdzony uchwałą Rady Miasta K. nr LXIV/929/13 z dnia 9 stycznia 2013 r. W uzasadnieniu wskazano również, iż ustalenia powołanego powyżej planu miejscowego są inne niż ustalenia zawarte w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 kwietnia 2010 r. o warunkach zabudowy, a zatem zachodzi sytuacja, gdzie bezprzedmiotowość decyzji wynika z faktu, iż jej ustalenia nie są tożsame z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takim stanie rzeczy wygaśnięcie decyzji nakazuje art. 65 u.p.z.p.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka Mieszkaniowa [....] sp. z o.o. w K. zarzucając jej naruszenie prawa materialnego tj. art. 65 u.p.z.p. oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6 i 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Wskazana spółka podniosła, że kluczową kwestią dla załatwienia niniejszej sprawy, o charakterze prejudycjalnym, jest istnienie bądź nieistnienie uchwały Rady Miasta Nr [....] z dnia 9 stycznia 2013 r. gdyż fakt ten warunkuje wystąpienie ewentualnej bezprzedmiotowości postępowania. Dzieje się tak dlatego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 września 2013 r. o sygn. akt II SA/Kr 666/13 stwierdził nieważność ww. uchwały. Spółka podkreśliła w tym miejscu, że uchwała o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a więc należy do źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Stwierdzenie jej nieważności prowadzi zatem do zmiany stanu normatywnego ponieważ zostaje ona z mocą wsteczną (ex tunc) wyeliminowana z obrotu prawnego. Akt ten jest również podstawą normatywną do wydania decyzji o wygaśnięciu decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszym przypadku wydanie decyzji zależy zatem od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Uprawomocnienie się ww. wyroku z dnia 16 września 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 666/13 doprowadzi bowiem do zmiany stanu prawnego w trakcie czasu orzekania przed organem II instancji.
Na skutek rozpoznania ww. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 12 listopada 2013 r. znak: [....] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie przed organem I instancji.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [....] zatwierdzony uchwałą Rady Miasta K. nr LXIV/929/13 z dnia 9 stycznia 2013 r. został wyeliminowany z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 666/13 stwierdzającym nieważność tej uchwały. Kolegium zaznaczyło, że wprawdzie przywołany wyrok nie jest prawomocny, jednakże wywołuje on skutki prawne.
Mając zatem na uwadze, że rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. podejmowane jest w chwili, gdy brak jest w obrocie prawnym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [....] zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta K. nr [....] z dnia 9 stycznia 2013 r., Kolegium stwierdziło, iż w przedmiotowej sprawie nie występuje - określona w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. przesłanka stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy w postaci uchwalenia planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy.
Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosły [....] w K. S.A., podnosząc, że całkowicie nieprawidłowe jest stanowisko Kolegium w kwestii skutków prawnych wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 16 września 2013 r. wyroku stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miasta K. nr [....] z dnia 9 stycznia 2013 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrok ten jest bowiem nieprawomocny. W tym stanie rzeczy zdaniem ww. strony skarżącej nie może ulegać wątpliwości, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [....] w dalszym ciągu obowiązuje i wywołuje skutki prawne. Organy administracji publicznej są więc ustaleniami przedmiotowego planu związane i muszą je uwzględniać w ramach prowadzonych postępowań, w tym postępowań w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o umorzenie postępowania w ww. sprawie wskazując, że uwzględniło w całości skargę [....] w K. i uchyliło w całości decyzję Kolegium z dnia 12 listopada 2013 r. znak: [....] oraz orzekło w ten sposób, że utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 4 września 2013 r. nr [....] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 kwietnia 2010 r. nr [....] o ustaleniu warunków zabudowy.
Skargę na powyższą autokontrolą decyzję Kolegium z 8 stycznia 2014 r. nr [....] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Spółka [....] sp. z o.o. z siedzibą w K. zarzucając jej naruszenie art. 65 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji naruszenie art. 6, art. 8 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu, uchylenie zaskarżonej decyzji, a także zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi opisano szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania podnosząc, że w niniejszym przypadku rozpatrzenie skarżonej sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Aby bowiem organ mógł wygasić decyzję o warunkach zabudowy w trybie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. spełnione powinny być łącznie następujące przesłanki: musi istnieć decyzja o warunkach zabudowy (1) dla terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (2), ustalenia tego planu są inne niż decyzji o warunkach zabudowy(3) na podstawie decyzji o warunkach zabudowy nie mogła być wydana ostateczna decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę (4). Jeżeli jedna z wymienionych przesłanek nie zaistnieje, wygaszenie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe.
W ocenie strony skarżącej w rozpoznawanej sprawie kluczową kwestią jest rozstrzygnięcie, czy przesłanka uchwalenia (istnienia) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest dopełniona. Skarżąca spółka przypomniała, iż w dniu 22 lutego 2013 r. dla terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy zaczął obowiązywać uchwalony uchwałą Rady Miasta K. Nr [....] z dnia 9 stycznia 2013 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [....], jednakże wyrokiem z dnia 16 września 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 666/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność tego planu. Orzeczenie to nie jest prawomocne, bowiem doszło do wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku.
Strona skarżąca podniosła, że wydanie decyzji w przedmiocie wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy w trakcie prowadzenia przed Naczelnym Sądem Administracyjnym weryfikacyjnego postępowania w przedmiocie poprawności rozstrzygnięcia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rodzi ryzyko wydania decyzji obarczonej kwalifikowaną wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem strony skarżącej rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego z całą pewnością ma wpływ na merytoryczną treść decyzji administracyjnej w przedmiocie wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy. W przypadku bowiem stwierdzenia nieważności uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, organ nie może podjąć rozstrzygnięcia o wygaszeniu decyzji. Z tego też względu sprawa tocząca się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (bowiem na dzień wniesienia odwołania orzeczenie nie jest prawomocne) bez wątpienia jest wstępnym zagadnieniem prawnym warunkującym rozstrzygnięcie skarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Kolegium podtrzymało swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, mówiące iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 666/13, którym stwierdzono nieważność uchwały o zatwierdzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [....], jest wyrokiem nieprawomocnym w związku ze złożeniem skargi kasacyjnej. To zaś oznacza, że uchwała o zatwierdzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nadal pozostaje w obrocie prawnym. Mając natomiast na uwadze, że ustalenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 kwietnia 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy są inne niż ustalenia planu miejscowego, konieczne było stwierdzenie wygaśnięcia tej decyzji w trybie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy.
W ocenie Kolegium brak jest uzasadnienia dla zawieszenia, w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania zainicjowanego odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 4 września 2013 r., stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta K. o warunkach zabudowy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, także po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 666/13 stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miasta K. nr [....] z dnia 9 stycznia 2013 r., pozostaje bowiem w obrocie prawnym i stanowi podstawę prawną rozstrzygnięć wydawanych w sprawach indywidualnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 9 września 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 514/14 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 8 stycznia 2014 r., znak: [....], określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; i zasądził koszty. W ocenie tego Sądu wadliwość kontrolowanego postępowania polegała na niezastosowaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w sytuacji, kiedy w sprawie zaistniało zagadnienie wstępne. Sąd ten wskazał na wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 września 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 666/13 stwierdzający nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie jest wyrokiem prawomocnym, nie wywołuje on deklaratoryjnego w swym charakterze skutku prawnego jakim jest stwierdzenie, że zaskarżona uchwała nie obowiązywała od chwili jej podjęcia. W takiej sytuacji wydanie decyzji autokontrolnej uchylającej decyzję Kolegium z dnia 12 listopada 2013 r. (o uchyleniu decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej warunki zabudowy) i orzeczenie o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 4 września 2013 r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z uwagi na wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest przedwczesne.
Kwestia ważności miejscowego planu nie została bowiem prawomocnie rozstrzygnięta, a jest to przesłanka warunkująca stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy. Nadto w odniesieniu do aktów prawa miejscowego (a takimi są m.in. plany zagospodarowania przestrzennego) będących źródłami prawa i to powszechnie obowiązującego nie ma zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu, ponieważ akty prawa miejscowego, jako akty stanowienia a nie akty stosowania prawa, nie podlegają wykonaniu, o jakim mowa w art. 152 p.p.s.a. Z przedstawionych powyżej względów zasadnym w niniejszej sprawie będzie zawieszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postępowania zainicjowanego wniesieniem odwołania Spółki Mieszkaniowej [....] od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 4 września 2013 r. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnej, którą stanowi prawomocne zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego skargą [....] w K. S.A. na opisaną wyżej uchwałę Rady Miasta K. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [....].
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 października 2016 r. sygn. II OSK 3316/14, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W ocenie NSA niezasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że toczący się równolegle sądowy spór o ważność uchwalonego planu miejscowego [....] wykluczał możliwość rozpatrzenia i rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy wygaśnięcia Decyzji WZ. Tak długo bowiem, jak nie doszło uprawomocnienia się orzeczenia stwierdzającego nieważność Planu miejscowego, należało przyjmować, że plan ten nie został wyeliminowany z obrotu prawnego i nadal obowiązuje.
W konsekwencji nadal możliwe było ustalenie wszystkich koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy przesłanek ewentualnego wygaśnięcia Decyzji WZ, a przeszkody w tym względzie nie stanowiło toczące się postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na uchwałę zatwierdzającą Plan miejscowy. Tym bardziej, że skargi na przedmiotowy plan nie wniósł Inwestor, będący beneficjentem Decyzji WZ, lecz inny podmiot ([....] w K. S.A.). A jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przypadku zaskarżenia uchwały organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu (tu: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, natomiast uwzględnienie skargi powinno zasadniczo skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały tylko w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego (zob. wyrok NSA z 25.06.2015 r., II OSK 115/15; por. też wyroki NSA: z 05.06.2014 r., II OSK 117/13; z 25.11.2008 r., II OSK 978/08 – wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA).
Niezależnie od powyższego NSA podał, iż wyrokiem z 18 września 2015 r., sygn. akt II OSK 37/14, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA o sygn. akt II SA/Kr 666/13 stwierdzający nieważność przedmiotowego planu miejscowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a ten – w związku z cofnięciem skargi – postępowanie sądowe umorzył postanowieniem z 11 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1381/15. Te okoliczności tylko potwierdzają nietrafność rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku i zasadność zarzutów skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Niniejsza sprawa rozpoznawana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie, z uwagi na uchylenie poprzedniego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11.10.2016r. wydanym do sygnatury II OSK 3316/14. Z uwagi na art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W powołanym wyroku wyrażony został pogląd, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności planu miejscowego nie jest okolicznością prejudycjalną i nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, toczącego się w związku z treścią art. 65 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konkluzji uzasadnienia NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, Sąd pierwszej instancji dokona merytorycznej weryfikacji zaskarżonej decyzji autokontrolnej (czego dotychczas nie uczynił, poprzestając na nietrafnej konstatacji o konieczności zawieszenia postępowania odwoławczego): w pierwszej kolejności pod kątem ziszczenia się przesłanek warunkujących dopuszczalność zastosowania trybu tzw. autokontroli przez SKO, a następnie – w przypadku uznania dopuszczalności zastosowania tego trybu – także odnośnie do zasadności zawartego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, tj. utrzymania w mocy decyzji organu I instancji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji WZ.
Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że jak wynika ze sprawy II SA/Kr 336/15, dotyczącej skargi na decyzję SKO w K. z dnia 12 listopada 2013 r., znak [....], w sprawie spełnione zostały formalne przesłanki warunkujące dopuszczalność zastosowania trybu tzw. autokontroli przez SKO. Wydana w wyniku autokontroli decyzja, jak i utrzymana nią decyzja organu I instancji są jednak wadliwe, z uwagi na oczywiste naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.).
Co się natomiast tyczy decyzji SKO w K. z dnia 12 listopada 2013 r., znak [....] to jest ona wadliwa z przyczyn wskazanych przez NSA w uzasadnieniu przywołanego powyżej wyroku. Przechodząc do szczegółowej oceny wadliwości zaskarżonej autokontrolnej decyzji SKO z 08.01.2014, nr [....] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 4 września 2013 r., nr [....] należy podkreślić, że w zakresie odnoszącym się do istoty sprawy są one niezwykle lakoniczne, a decyzja organu I instancji odnośnie dokonanych ustaleń także błędna. Organy jednozdaniowo stwierdziły, że ustalenia uchwalonego planu miejscowego dla terenu, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy są inne, niż ustalenia w wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji wskazał przy tym, że decyzja wz dotyczy budynku usługowego, a teren którego dotyczy, w planie miejscowym przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną.
Taka ocena jest jednak błędna. Przypomnieć należy, że wygaszona decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 19 kwietnia 2010 r., nr [....] ustaliła warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku usługowego (wielofunkcyjnego zawierającego: biurowiec i centrum konferencyjne wraz z usługami uzupełniającymi) z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na działkach: nr nr [....] [....] [....] obr. [....] i [....] obr. [....] oraz budowa zjazdu z ul. [....] na teren inwestycji (z akomodacyjną sygnalizacją świetlną) wraz z budową układu drogowego na działkach [....] obr. [....] i [....] obr. [....] (w okolicy głównego zjazdu na teren inwestycji) przy ul. [....] w K".
Z części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [....] zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta K. nr [....] z dnia 9 stycznia 2013 r., a dostępnego na stronie internetowej Urzędu Miasta K. wynika natomiast, że działki nr: nr [....] [....] [....], na których planowany jest biurowiec i centrum konferencyjne, położone są nie na terenie oznaczonym symbolem MW, a na terenie oznaczonym symbolem 3UMW, który zgodnie z § 10 ust. 1 pkt. 1 planu, jest terenem zabudowy usługowej wraz z zabudową mieszkaniową wielorodzinną z podstawowym przeznaczeniem m.in. pod zabudowę usługową realizowaną jako obiekty wolnostojące. W tym stanie rzeczy lakoniczne stwierdzenia organów, iż ustalenia powołanego powyżej planu miejscowego są inne niż ustalenia zawarte w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 kwietnia 2010 r. o warunkach zabudowy są co najmniej przedwczesne.
W myśl poglądów wyrażanych w orzecznictwie i doktrynie, przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. daje możliwość wygaszenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w przypadku, gdy ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji. "Inność" ustaleń oznacza wprost wyrażoną odmienność treści decyzji ustalającej warunki zabudowy z treścią planu miejscowego w takim zakresie, w jakim nie da się tych warunków wynikających z obu ww źródeł pogodzić. Uchwalenie planu miejscowego na terenie, wobec którego wcześniej wydano decyzję o warunkach zabudowy, nie oznacza bezwzględnego obowiązku jej wygaszenia. Ważny jest stopień różnicy między postanowieniami planu a treścią decyzji i to, czy dają się one pogodzić.
Dlatego w ponownym postępowaniu organ wnikliwie ustali wszystkie warunki zabudowy wynikające dla planowanego zamierzenia z decyzji o warunkach zabudowy oraz warunki zabudowy dla tego terenu, wynikające z uchwalonego planu miejscowego (takie jak np.: wysokość, linia zabudowy, wskaźnik powierzchni zabudowy). Następnie porówna je i dokona wyczerpującej oceny, czy są one inne w rozumieniu art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., a następnie stosownie do dokonanej oceny rozstrzygnie sprawę.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.