Uzasadnienie
Decyzją Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...].09.2000 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 25 ust. 2 pkt l lit. "a" w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. "a" oraz art. 21 ust. 3 ustawy z 24.01.1999 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 142 z 1997 r., poz. 950 ze zm.) pozbawiono H. D. uprawnień kombatanckich. Organ stwierdził, że H. D. uzyskał uprawnienia kombatanckie z tytułu działalności w ruchu oporu od kwietnia 1944 r. do stycznia 1945 r., tym niemniej należy go pozbawić uprawnień kombatanckich, gdyż od [...].01.1956 r. do [...].01.1957 r. był zatrudniony w organach Bezpieczeństwa Publicznego. Strona nie przedłożyła, mimo wezwania, dowodów na okoliczność określoną w art. 21 ust. 3 cytowanej ustawy.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy H. D. pisze, że w organach bezpieczeństwa, gdzie został przeniesiony z M.O. pracował tylko l rok, był szeregowym funkcjonariuszem, nikogo nie represjonował. Uprawnienia kombatanckie natomiast uzyskał z tytułu przynależności do A.K.
Decyzją Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...].04.2001 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3 i art. 129 kpa oraz art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. "a" w zw. żart. 21 ust. 2 pkt 4 lit. "a" ustawy z 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r., Nr 142, poz. 950 ze zm.) utrzymano w mocy decyzję własną z [...].09.2000 r. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. D. wnosi o uchylenie decyzji, gdyż po wojnie pracował w M.O., a w organach bezpieczeństwa tylko przez l rok. Na przeniesienie nie miał wpływu, nie zwalczał ruchów niepodległościowych. Będąc w kontakcie z dawnymi kolegami z AK z czasów okupacji miał możliwość informowania ich o zamiarach represyjnych (na dowód załącza oświadczenia świadków T. T. i J. K.).
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, o których mowa w zaskarżonej decyzji.
Zaskarżoną decyzję otrzymał skarżący w dniu 13.04.2001 r. (dowód doręczenia w aktach administracyjnych - k. 21). W decyzji był prawidłowo pouczony o terminie wniesienia skargi. Skargę wniósł listem poleconym w dniu 16.05.2001 r. (k. 7 akt sądowych).W skardze nic nie wspomina o powodach opóźnienia złożenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § l ustawy z 30.08.2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p. o. p. p. s. a.) sądy administracyjne sprawuj ą kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone (co ma miejsce w niniejszym przypadku) podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie powyższej ustawy (art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Skarżący nie wniósł skargi w terminie 30 dni, który upłynął w dniu 14.05.2001 r. Choć skargę napisał w dniu 9.05.2001 r., wysłał ją dopiero w dniu 16.05.2001 r.
Skargę zatem jako spóźnioną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. p. o. p. p. s. a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).