Uzasadnienie
Burmistrz Miasta i Gminy K. decyzją z 12 grudnia 2001 r., na podstawie art. 39, art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z 7.
07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, póz. 139 ze zm.) odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego wraz z urządzeniami niezbędnymi do prawidłowego ich funkcjonowania na działce oznaczonej nr [...] oraz na części działek nr [...] i [...] i części pasów drogowych ul. [...] i drogi gruntowej oznaczonej nr [...] w K. W uzasadnieniu organ l instancji podał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem B.S. z [...] października 2001 r. Planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren objęty wnioskiem znajduje się w obrębie jednostki strukturalnej D 9 (S) -"[...] " o funkcji składowej na wyodrębnionym terenie "RO.ZO" przeznaczonym pod uprawy sadowniczo-ogrodnicze i zieleń ochronną przed uciążliwościami otoczenia, istniejące użytki rolne i rozproszona zabudowa mieszkalno-gospodarcza - do zagospodarowania rolno-izolacyjnego z wykluczeniem funkcji mieszkalnych, z ewentualną adaptacją obiektów istniejących na cele usługowe. Ustalenia generalne do planu miejscowego na terenach rolnych, sąsiadujących z zabudową mieszkaniową, dopuszczają do realizacji funkcji towarzyszących - usługowych lub produkcyjnych, jeżeli wyrażą na to zgodę organa odpowiedzialne za ochronę gruntów rolnych oraz właściciele gruntów przyległych, a zarazem spełnione zostaną wymogi innych przepisów szczególnych.
Odwołanie od ww. decyzji wniosła B.S. W ocenie odwołującej się, organ l instancji nie podjął żadnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia istniejącego stanu faktycznego. W decyzji przywołano ustalenia planu, nie weryfikując ich ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami szczególnymi. Wskazała, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony 13 lat temu, stąd z racji upływu czasu zmieniły się przepisy "powszechnie obowiązującego prawa". Zarzuciła, że wyznaczona w planie 100-metrowa wskaźnikowa strefa uciążliwego oddziaływania istniejącego przedsiębiorstwa
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji
Nadto B.S. pismem z [...] marca 2011 r. (data stempla pocztowego) oświadczyła, że cofa skargę ponieważ sprawa jest "bezprzedmiotowa".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne są powołane do kontroli administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji i postanowień administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § p.p.s.a.
Zgodnie z treścią art. 60 p.p.s.a. (zdanie pierwsze i drugie) skarżący może cofnąć skargę, a oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest wiążące dla sądu. Związanie sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd l instancji. Jedynie w przypadku, gdy zdaniem tego sądu cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (zdanie trzecie art. 60 p.p.s.a.) sąd obowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne.
Zgodnie z treścią art. 161 § 1pkt 1 p.p.s.a. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
W tej sytuacji - biorąc pod uwagę, że skarżąca pismem z [...] marca 2011 r. (data stempla pocztowego) cofnęła swoją skargę, a Sąd l instancji jest związany wnioskiem skarżącej dotyczącym cofnięcia skargi - należało na podstawie art. 161 §1 pkt 1 p.p.s.a. orzec jak w punkcie pierwszym sentencji.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 p.p.s.a.