Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. (PINB) odmówił wznowienia postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku usytuowanego na działce nr 1 w D. zakończonego ostateczną decyzją z dnia 30 marca 2009 r., którą nałożono obowiązek usunięcia w terminie do dnia 30 czerwca 2009 r. nieprawidłowości obiektu budowlanego - budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr 1 w D., stwierdzonych protokołem oględzin z dnia 27 września 2006 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że we wniosku o wznowienie postępowania wnioskodawcy podnieśli, że 27 sierpnia 2009 r. dowiedzieli się o treści decyzji PINB w M. z dnia [...] marca 2009 r., a ponieważ nigdy nie otrzymali takiej decyzji, ani nie byli, pomimo wizyt w siedzibie organu nadzoru budowlanego w M., informowani o jej treści, w związku z czym uważają ją za niebyłą, a obowiązki w niej nałożone za bezprawne i niezgodne z przepisami ustawy Prawo budowlane.
Ponadto w pismach z dnia 27 listopada i 21 grudnia 2009 r. wnioskodawcy zarzucili szereg nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu przez organ nadzoru budowlanego. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. organ wskazał, że wznowienie postępowania stanowi jeden z trybów nadzwyczajnej weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych i jest możliwy do zastosowania w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad prawnych, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. Wnioskodawcy nie powołują się wprost na żadną z przyczyn wymienionych art. 145 k.p.a., niemniej z treści wniosku wynika, że chodzi o przyczynę określoną pkt 4 - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia.
W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. przesłanka ta nie została spełniona przez wnioskodawców. Organ wskazał, że termin jednego miesiąca minął dla każdego z wnioskodawców w innej dacie. C.C., która była stroną postępowania otrzymała decyzję z dnia 20 marca 2009 r. w dniu 16 kwietnia 2009 r. i w stosunku do niej organ termin ten liczy od daty uzyskania przymiotu ostateczności decyzji z 30 marca 2009 r. które nastąpiło po upływie 14 dni od daty zastępczego doręczenia jej tej decyzji tj. z początkiem maja 2009 r. Odrębna sytuacja miała natomiast miejsce w przypadku wniosku J.C.. Z zebranego materiału dowodowego w sprawie [...] wynika, że nie był on stroną tego postępowania.
Dalej organ wskazał, że przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Jak sam wnioskodawca wskazuje w piśmie z dnia 27 listopada 2009 r., o wydanej decyzji dowiedział się w dniu 27 sierpnia 2009 r. w związku z otrzymanym do wiadomości, pismem z Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. Zatem termin do wniesienia wniosku dla J.C. upłynął z dnia 28 września 2009 r. Wobec powyższych ustaleń należy uznać, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 30 marca 2009 r. skutkuje wydanie decyzji odmawiającej wznowienia.
Odwołanie od tej decyzji wniosła C.C. i J.C., podnosząc że nie wiedzieli o istnieniu decyzji z dnia [...] marca 2009 r., a całą sprawę wyjaśnili już w pismach z dnia 27 listopada 2009 r. i z dnia 21 grudnia 2009 r. Skarżący podali, że podtrzymują swoje skargi i prośby i wnoszą o wnikliwe zapoznanie się z ich pismami. Podkreślili, że są zdziwieni przypadkiem nie otrzymania decyzji z dnia 30 marca 2009 r. ponieważ w tym czasie otrzymali wiele innych pism, które zostały im dostarczone i odebrane w terminie.
Decyzją z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że C.C. była stroną postępowania zakończonego decyzją dnia [...] marca 2009 r. znak: [...]. W związku z powyższym uznać należy, że C.C. jest podmiotem uprawnionym do złożenia podania o wznowienie postępowania. Podanie to złożyła a została nim przywołana przesłanka do wznowienia, mianowicie C.C. wskazała, że nie otrzymała decyzji z dnia [...] marca 2009 r., a tym samym bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
W ocenie organu odwoławczego nie została jednak spełniona trzecia z przesłanek formalnych koniecznych do wznowienia postępowania tj. strona nie dochowała terminu przewidzianego w art. 148 § 2 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W art. 148 § 2 k.p.a. jest mowa o dniu, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a więc o dacie powzięcia przez nią wiadomości o jej istnieniu, a nie o jej doręczeniu stronie. Na podstawie akt sprawy WINB znak: [...] ustalono, iż istotnie w piśmie z dnia 27 sierpnia 2009 r., znak: [...], organ poinformował stronę o wydanej decyzji z dnia 30 marca 2009 r. Na skutek dwukrotnego błędnego zaadresowania przesyłki w/w pismo z dnia 27 sierpnia zostało doręczone C.C. dopiero w dniu 25 września 2009 r. W tej sytuacji stwierdzić należy, że C.C. dowiedziała się o decyzji w dniu 25 września 2009 r., wobec czego miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu 25 października 2009 r. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 27 listopada 2009 r., a zatem uznać należy, że termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie został dochowany i w tej sytuacji organ obowiązany jest odmówić wznowienia postępowania.
W odniesieniu do J.C. organ stwierdził, że nie był on stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia 30 marca 2009 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., gdy wskazywaną podstawą wznowienia jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu", nie może opierać się na ocenie, że wnoszący podanie nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Odmowa wznowienia postępowania z tej przyczyny, że wnioskodawca nie jest stroną w sprawie, staje się możliwa tylko wówczas, gdy okoliczność ta jest oczywista. Jeśli istnieją wątpliwości co do tego, czy wnioskodawca jest stroną, badanie tego przymiotu następuje po wznowieniu postępowania. Wniosek J.C. o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznie w/w decyzją został zawarty w tych samych pismach co wniosek C.C., tj. w piśmie z dnia 27 listopada 2009 r. i z dnia 21 grudnia 2009 r. W tej sytuacji ustalenia dotyczące dochowania ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania odnoszące się do wniosku C.C. są aktualne również w stosunku do wniosku J.C..
Stwierdzić należy, że w stosunku do wniosku J.C. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania upłynął w dniu 25 października 2009 r. Podanie takie zostało złożone w dniu 27 listopada 2009 r., a zatem J.C. również nie dochował terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli C.C. i J.C. wskazując, że decyzja z dnia 30 marca 2009 r. stanowiła jedynie projekt decyzji do chwili jej doręczenia. Doręczenie tego projektu nastąpiło w dniu 25 września 2009 r. w związku z czym w tej dacie projekt ten stał się decyzją, w konsekwencji czego wykonanie zawartego w niej zobowiązania stało się niewykonalne. Skarżący podnieśli, że nie uchybili terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż jak wynika z protokołu sporządzonego przed Zastępcą [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 września 2009 r. J.C. wskazał, że decyzja z dnia 30 marca 2009 r. do dnia dzisiejszego nie została mu dostarczona. Z treści tego protokołu jednoznacznie wynika, że skarżący z decyzją się zapoznał, a z uwagi na fakt, że nie mógł decyzji zachować dla siebie, wniósł do protokołu swój sprzeciw, co można traktować jako swego rodzaju odwołanie.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i w całości potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 45 § 1 k.p.a stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
- 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
- 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
- 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,
- 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
- 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
- 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
- 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),
- 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Zgodnie natomiast z dyspozycją 148 k.p.a. § 1 podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.).
Z kolei przepis art. 149 k.p.a. przesądza, iż wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (§ 3).
W niniejszym postępowaniu organy administracji odmówiły wznowienia postępowania stojąc na stanowisku, iż wnioskodawcy nie dochowali ustawowego miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Stanowisko to jest zasadne, aczkolwiek zdaniem sądu organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, w stopniu nie wpływającym na rozstrzygnięcie sprawy.
Postępowanie administracyjne po wpłynięciu podania o wznowienie postępowania jest podzielone na dwie fazy. W pierwszej fazie, organ bada czy podanie o wznowienie oparte jest na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz 154a oraz, czy zostało ono wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek tj. stwierdzenie że podanie nie jest oparte na przyczynie wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 k.p.a. oraz 154a lub też jest spóźnione, uprawnia organ do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3. W tej sytuacji nie dochodzi do drugiej, merytorycznej części tego postępowania, w której organ weryfikuje wskazywane przez strony przyczyny i podstawy wznowienia. W sytuacji zatem, gdy organ stwierdza, iż strona wnosząca podanie o wznowienie postępowania, wnosi je z przekroczeniem miesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, obowiązany jest wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania.
Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 maja 2010 r. w sprawie II OSK 773/09, iż przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny.
W przypadku kiedy podstawą wznowienia jest przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania liczy się od daty powzięcia przez stronę wiadomości o wydanej decyzji w zakresie niezbędnym do jej identyfikacji. Podzielić należy pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w Wyroku z dnia 27 stycznia 2010 r. IV SA/Po 506/09, iż jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Także Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie II OSK 714/08 (LEX nr 574438) przyjął, iż zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania.
Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała dokładnie treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy.
Złożenie podania o wznowienie z przekroczeniem miesięcznego terminu liczonego od daty uzyskania przez wnioskodawcę informacji o wydaniu decyzji w zakresie wystarczającym do stwierdzenie czego decyzja ta dotyczyła (jej identyfikacji) nie tylko upoważnia ale wręcz obliguje organ administracji do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 149 § 3 k.p.a. Niezastosowanie się przez organ do tej zasady i rozpoznanie sprawy wznowieniowej, jak mowa o tym wyżej, doprowadziło by do wydania decyzji dotkniętej wadą nieważności.
W niniejszym postępowania organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji podzielając pogląd prawny wyrażony przez organ I instancji, iż wnioskodawcy nie dochowali ustawowego miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienia postępowania, co uzasadniało wydanie przez ten organ decyzji w trybie art. 149 § 3 k.p.a., w sposób odmienny od organu I instancji [...].03.2009 r. Organ odwoławczy za datę tą datę przyjął dzień 25 września 2009 r. tj. datę doręczenia C.C. pisma Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 27.08.2009 r. Zdaniem tego organu termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął skarżącym 25 października 20098 r. Podanie o wznowienie zostało złożone natomiast 27 listopada 2009 r. - a więc z ponad miesięcznym opóźnieniem. Stanowisko to jest merytorycznie prawidłowe. Istotnie w dniu 25 września 2009 r. na adres zamieszkania skarżących została doręczona przesyłka zawierająca pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 27 sierpnia 2009 r. gdzie była zawarta informacja o wydanej przez PINB w M. ostatecznej decyzji z 30 marca 2009 r. nakazującej im usunięcia nieprawidłowości obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce 1 w D. Była to zatem informacja dostateczna do identyfikacji decyzji, gdyż informowała o organie który decyzję wydał, jej przedmiocie, wynikającej z niej obowiązku oraz jej adresatach.
Od tego terminu rozpoczął skarżącym biec miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Podkreślić tu należy, iż organ zasadnie przyjął za datę powzięcia przez skarżących informacji o tej decyzji, dzień 25 września 2009 r. W tej dacie bowiem organ dokonał doręczenia skarżącym przesyłki zawierającej informację o wydanej decyzji na ich adres domowy. Przesyłkę odebrał dorosły domownik (córka skarżących). Organ miał zatem wszelkie podstawy by tę właśnie datę przyjąć jako datę powzięcia przez skarżących informacji o decyzji z 30 marca 2009 r. Podnoszona przez skarżącego na rozprawie w dniu 28 lutego 2008 r. okoliczność, iż o z pismem tym zapoznał się 27 września 2009 r., wymagała by wykazania tej okoliczności przed organem administracji, gdyż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia (pozytywnego wykazania) daty powzięcia przez niego informacji o wydaniu decyzji będącej przedmiotem podania o wznowienie postępowania, w szczególności - o ile byłaby to inna data niż przyjęta przez organ w oparciu o datę dokonania prawidłowego doręczenia przesyłki zawierającej informacje o decyzji.
Okoliczność ta jest jednak bez znaczenia z uwagi na datę złożenia przez skarżących podania o wznowienie. Podanie to zostało złożone jak zasadnie przyjmuje to organy II instancji 27 listopada 2009 r. Jest to data złożenia przez skarżącego pisma, które po wezwaniu o usunięcie braków zostało sprecyzowanie jako zawierające także wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Obojętnie zatem jak przyjąć by datę powzięcia przez skarżących informacji o dacie wydania przez PINB w M. decyzji z 30 marca 2009 r. tj. czy jest to 25 września 2009 r. czy 27 września 2009 r., stwierdzić należy, iż podanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. co obligowało organ do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania.
Zauważyć przy tym należy, iż organ I instancji (w przeciwieństwie do organu odwoławczego) całkowicie błędnie określił datę powzięcia przez skarżących informacji o wydanej przez siebie decyzji z 30 marca 2009 r. Mianowicie organ ten przyjął, iż w przypadku C.C. (która jak podaje organ byłą jedyną stroną tego postępowania) termin ten liczy od daty uzyskania przymiotu ostateczności decyzji z 30 marca 2009 r. które nastąpiło po upływie 14 dni od daty zastępczego doręczenia jej tej decyzji tj. z początkiem maja 2009 r., natomiast w stosunku do J.C. (który zdaniem organu nie był stroną postępowania zakończonego decyzją z 30 marca 2009 r.) jako termin powzięcia wiadomości o wydaniu tej decyzji organ wskazuje datę 27 sierpnia 2009 r. - jako datę wskazaną przez samego wnioskodawcę w piśmie z dnia 27 listopada 2009 r. Stanowisko to jest wadliwe. Jak mowa o tym wyżej miesięczny termin o którym mowa w 148 § 1 k.p.a. liczy się nie od daty doręczenie adresatowi decyzji czy też dokonania doręczenia zastępczego (od daty tej liczy się termin do złożenia odwołania) ale od daty powzięcia przez niego informacji o tej decyzji w zakresie umożliwiającym jej identyfikację.
Także wbrew stanowisku organu I instancji termin 27 sierpnia 2009 r. nie jest terminem podanym przez skarżącego jako uzyskanie informacji o decyzji z 30 marca 2009 r. Termin ten to data pisma Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w którym informacja o tej decyzji została zamieszczona.
Ponieważ według powszechnie przyjętego poglądu, uzasadnienie decyzji stanowi także jej merytoryczną część, organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od tej decyzji i dostrzegając tą wadliwość powinien ją uchylić i orzec co do istoty tj. wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Utrzymanie decyzji w mocy stanowi naruszenie przepisów postępowania, które jednakże nie miało wpływu na rozstrzygnięcie i nie daje sądowi podstawy do uchylenia tej decyzji.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.