Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyznał skarżącej K. B. prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata.
Zarządzeniem z dnia 24 listopada 2010 r. dziekan Okręgowej Rady Adwokacka w K. wyznaczył dla skarżącej K. B. pełnomocnika z urzędu w osobie adwokat K. K., wykonującego zawód w Kancelarii Adwokackiej w K., ul. D..
Pełnomocnik w skardze kasacyjnej z dnia 30 stycznia 2012 r., a następnie na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 11 września 2013 r. wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej udzielonej urzędu pomocy prawnej, oświadczając jednocześnie, że strona nie pokryła kosztów zastępstwa ani w całości, ani w części. Dodała jednocześnie, iż z uwagi na włożony nakład pracy prosi o podwyższenie wysokości wynagrodzenia.
Wskutek uchylenia przez NSA wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 listopada 2011r., sprawa została ponownie rozpoznana. Na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014 r. działająca z upoważnienie adwokata K. K., aplikant adwokacki – A. N. wniosła o zasadzenie kosztów postepowania, które nie zostały pokryte ani w całości, ani w części.
Mając na względzie nakład pracy pełnomocnika przy sporządzaniu skargi kasacyjnej, orzekający przychylił się do wniosku o podwyższenie wynagrodzenia pełnomocnika.
W związku z powyższym na zasadzie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), § 18 ust.1 pkt 1 lit.c i § 18 ust.1 pkt 2 lit a w zw. z § 19 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.