Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki postanowieniem Nr [...] z dnia 18 października 2017 r., znak [...], podjął z urzędu zawieszone postępowanie administracyjne znak: ROiK [...], prowadzone w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...], realizowanego bez uzyskania zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, w związku z obowiązywaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Piastowska", uchwalonego Uchwałą nr LXVIII/978/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 lutego 2013 r., potwierdzonego w piśmie Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta K. z dnia 10.07.2017 r., znak: [...]
Pismem z dnia 27 października 2017 r. zażalenie na powyższe postanowienie wniosła [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo – akcyjna w K..
Postanowieniem Nr [...] z dnia 14 września 2018 r., znak [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w K., działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 141 § 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie przysługuje zażalenie. Dla poparcia swojego stanowiska organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych.
Pismem z dnia 8 października 2018 r. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo – akcyjna w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia 14 września 2018 r., zarzucając mu naruszenie art. 101 § 3 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że na postanowienie o podjęciu postępowania zażalenie nie przysługuje, oraz art. 134 k.p.a. przez wydanie postanowienia o niedopuszczalności zażalenia pomimo braku istnienia przesłanek do wydania takiego rozstrzygnięcia[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo – akcyjna w K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest złożenie jej na akt lub czynność (bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) objęte zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonym – zasadniczo – w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.").
Z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wyznaczając zakres postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego ustawodawca nie posłużył się zatem – jak w odniesieniu do decyzji – klauzulą generalną, lecz metodą enumeracji pozytywnej – w tym sensie, że wymienione zostały określone kategorie postanowień, na które skarga przysługuje. A contrario pozostałe postanowienia nie mogą być samoistnym przedmiotem kontroli sądowej.
Gdy idzie o postępowanie administracyjne (jurysdykcyjne), wydane w nim postanowienie – aby mogło być przedmiotem skargi – musi należeć do kategorii postanowień: 1) na które służy zażalenie;
- 2) kończących postępowanie;
- 3) rozstrzygających sprawę co do istoty. Postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia do żadnej z tych kategorii nie należy. Wspomniane postanowienie, wydawane przez organ odwoławczy, jest od razu ostateczne – nie przysługuje od niego żaden zwyczajny środek prawny, w szczególności zażalenie; nie kończy postępowania – postępowanie po jego wydaniu toczy się nadal; rozstrzyga li tylko kwestię procesową – nie rozstrzyga istoty sprawy, co więcej, niepodobna zaliczyć go nawet do postanowień o konotacji materialnej (jest postanowieniem stricte procesowym).
Postanowienie o niedopuszczalności zażalenia (wydawane przy odpowiednim zastosowaniu art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej "k.p.a.") nasuwa oczywiście skojarzenie z postanowieniem o niedopuszczalności odwołania (wydawanym wprost na podstawie art. 134 k.p.a.), na które skarga do sądu administracyjnego przysługuje. Ale różnica między tymi postanowieniami jest – z punktu widzenia rozważanego zagadnienia – fundamentalna: to drugie, w przeciwieństwie do pierwszego, kończy postępowanie w sprawie.
Wydane w postępowaniu administracyjnym (jurysdykcyjnym) postanowienie o niedopuszczalności zażalenia z pewnością nie ma też znamion innego przedmiotu zaskarżenia, wobec czego rozważanie dopuszczalności wniesienia na nie skargi w kontekście innego przepisu niż art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w założeniu nie wchodzi w rachubę.
Skarga do sądu administracyjnego na wydane w postępowaniu administracyjnym (jurysdykcyjnym) postanowienie o niedopuszczalności zażalenia jest zatem niedopuszczalna. Pogląd ten jawi się jako ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. postanowienie WSA w Krakowie z 7 grudnia 2015 r. sygn. II SA/Kr 1235/15 i postanowienie NSA z 27 kwietnia 2016 r. sygn. I OSK 587/16; postanowienie WSA w Krakowie z 21 października 2016 r. sygn. II SA/Kr 939/16 i postanowienie NSA z 7 lutego 2017 r. sygn. II OSK 49/17).
Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na podstawie tego przepisu – wobec odrzucenia skargi – Sąd postanowił zwrócić skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, orzekając jak w pkt 2 sentencji postanowienia.