Uzasadnienie
Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wskutek skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 11 października 2010 r., znak [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił. Pismem z dnia 11 kwietnia 2011 r. (data wpływu) K. S. zwróciła się o przyznanie pomocy prawnej poprzez ustanowienie adwokata.
Skarżąca wskazała, że gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z mężem. Ich majątek składa się z domu mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni 100 m2 oraz 1,11 ha gruntu ornego. Nie posiadają oszczędności, papierów wartościowych ani wartościowych przedmiotów. Grunt orny nie przynosi dochodów. Skarżąca i jej mąż osiągają łączny miesięczny dochód z pobieranych emerytur w kwocie 2 491,59 zł brutto. K. S. podała, że oboje są osobami starszymi i chorymi, na niezbędne opłaty (lekarstwa i opiekę zdrowotną, opłaty za gaz, prąd i wodę) wydają 1310 zł miesięcznie.
Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2011 r. oddalił wniosek skarżącej o ustanowienie adwokata z urzędu.
K. S. wniosła w terminie sprzeciw od powyższego postanowienia. Wskazała, że muszą razem z mężem kupować na zimę węgiel i drzewo, opłacają również jego wniesienie do piwnicy. Piec ogrzewania mieszkania wymaga stałych napraw, których koszt wynosi 250 zł miesięcznie, nadto przed zimą konieczna będzie jego wymiana. Podała też, że gruntu rolnego nie są w stanie sprzedać, a jego koszenie oraz opłacenie podatków miesięcznie kosztuje 200 zł. Budynek, w którym mieszkają wymaga remontu dachu. Nadto na wezwanie Sądu K. S. podała, że osoby naprawiające piec, dostarczające i wnoszące do piwnicy węgiel nie wystawiają rachunków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 z późniejszymi zmianami-oznaczona dalej jako p.p.s.a.) - od postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z brzmienia art. 260 p.p.s.a. wynika natomiast, iż w wypadku wniesienia sprzeciwu postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony traci moc (wobec czego żądanie jego uchylenia, podniesione przez skarżącego, jest bezprzedmiotowe), a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej może nastąpić: w zakresie całkowitym- gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym- gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy jest instytucją, stworzoną z myślą o osobach, które z definicji nie są w stanie ponieść kosztów prowadzenia sprawy, nie rezygnując przy tym z koniecznego, niezbędnego dla egzystencji utrzymania, a odmowa przyznania tego prawa istotnie mogłaby zamknąć im drogę do sądu.
W ocenie Sądu sytuacja majątkowa skarżącej uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym. Po odliczeniu niezbędnych opłat i kosztów leczenia K. S. i jej mężowi pozostaje do dyspozycji niespełna 1300 zł miesięcznie. Z tej kwoty muszą oni zakupić bieżące wyżywienie, a także – jak wskazała skarżąca na dalszym etapie postępowania – poczynić oszczędności niezbędne dla zabezpieczenia domu, w którym mieszkają oraz przygotowania go na sezon zimowy. W tym stanie rzeczy nie można co prawda uznać, by skarżąca nie była w stanie ponieść kosztów postępowania w ogóle. Niemniej jednak poniesienie ich w pełnym wymiarze naraziłoby jej rodzinę na uszczerbek koniecznego utrzymania. Z całą pewnością zgromadzenie odpowiedniej sumy pieniędzy na fachowego pełnomocnika, nawet w kilkumiesięcznej perspektywie, przekracza możliwości finansowe skarżącej i jej męża.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentecji postanowienia, biorąc za podstawę art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 260 p.p.s.a.