Uzasadnienie
Spółdzielnia Mieszkaniowa w N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 11 sierpnia 2014 r., znak: [...] w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Burmistrza Miasta [...] z 6 maja 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla budynku przy ul. G. w N. za miesiąc luty w kwocie 1540 zł.
W skardze strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji wskazując, że opisane okoliczności świadczące o naruszeniu przepisów prawa przy wydaniu decyzji i stanowiących podstawę ich uchylenia uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. Wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki i niepotrzebnie, znacznych rozmiarów koszty związane z koniecznością poszukiwania osób, które zamieszkiwały ww. nieruchomość w okresie objętym zaskarżoną decyzją, a obecnie nie posiadają prawa do lokalu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270- zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony.
Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z 24 czerwca 2008 r., l FSK 983/08, postanowienie NSA z 2 kwietnia 2008 r., l OZ 210/08). Warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest więc jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, że w sprawie zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie wykazała, aby zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w cytowanym przepisie. Podkreślić wypada, że opłata do której uiszczenia została zobowiązana spółdzielnia nie jest wysoka i wydaje się, że nie stanowi nadmiernego obciążenia, przekraczającego możliwości spółdzielni. Strona skarżąca nie podała żadnych okoliczności, które obalałyby powyższą tezę. Niewiadomo również dlaczego koszty poszukiwania osób, które zamieszkiwały ww. nieruchomość miałyby być nadmiernie wysokie i powodować trudne do odwrócenia skutki.
Ponadto wyjaśnić należy, że ustawodawca nie wiąże, choćby w najmniejszym stopniu wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Tak, więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07).
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.