Uzasadnienie
W dniu 19 listopada 2001 r. J.G. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na "wykonaniu przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej do budynku branży motoryzacyjnej zlokalizowanego na działce nr "1" obr. [...] w K. przy al. L ".
Dnia [...] lutego 2002 r. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: "przyłącze sieci wodociągowej i kanalizacyjnej do projektowanego budynku na działce nr "1" przy al. L.", na terenie obejmującym działki nr "2", "3", "4", "5", "6". W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono, że projektowane sieci będą prowadzone w drodze koniecznej z ul. L. do działki nr "1". Wskazano na zgodność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta K. wyjaśniają, że w załączniku nr 2 do tej decyzji prawidłowo ustalono przebieg planowanej inwestycji przez obszar oznaczony w planie miejscowym jako [...] (obszar tras komunikacyjnych) oraz [...] (obszar urządzeń komunikacyjnych z dopuszczalnym przeznaczeniem pod, między innymi, urządzenia infrastruktury technicznej). Teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym został określony jako znajdujący się w obszarze stref: nr "a" -dopuszczalnej intensyfikacji zainwestowania miejskiego, nr "b" - rekompozycji układu urbanistycznego, nr "c" - ochrony i kształtowania bliskiego planu widoku i nr "d" -intensywności wielkomiejskiej. Integralną częścią decyzji jest również załącznik nr 1 (graficzny) obejmujący linie rozgraniczające teren zamierzenia inwestycyjnego.
Decyzję tą otrzymał M.L. 7 lutego 2002 r. i w dniu 21 lutym 2002 r. wniósł (za pośrednictwem pełnomocnika K.L.) od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 kwietnia 2002 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K.. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że planowane zamierzenie inwestycje w postaci budowy przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego jest zgodne z planem miejscowym. Decyzja organu I instancji spełnia przesłanki określone w 42 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Wyjaśniono, że w tej sprawie ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmuje urządzenie budowlane, którego realizacja wymaga uzyskania zarówno pozwolenia na budowę jak i decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Tego typu urządzenie budowlane stanowi jeden ze sposobów zmiany zagospodarowania terenu i jest objęte zakresem art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano, że decyzja organu I instancji w należyty sposób określała zasady ochrony interesów osób trzecich, a przy tym przedmiotem tej sprawy nie może być kwestionowanie samego przebiegu drogi koniecznej jak i innych zagadnień związanych z ochroną praw rzeczowych.
Decyzję organu odwoławczego pełnomocnik K.L. otrzymał w dniu 6 maja 2002 r. i dnia 5 czerwca 2002 r. wniósł na tą decyzję skargę do sądu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie z powodu wniesienia skargi po upływie terminu, a w przypadku uznania jej złożenia w ustawowym terminie - o oddalenie skargi.
W dniu 14 marca 2006 r. M.L. złożył wniosek o wycofanie skargi wniesionej w tej sprawie (akta sprawy, karta nr 40).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W dniu 5 czerwca 2002 r. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniósł M.L. reprezentowany przez pełnomocnika K. L., do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie.
Stosownie do art. 97 § 1l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.
W niniejszej sprawie na dzień przed wyznaczonym terminem rozprawy skarżący – M.L. złożył do Sądu pismo, w którym wycofał skargę objętą tą sprawą (akta sprawy, karta nr 40).
Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu, poza przypadkiem, gdy zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Oznacza to, że w przypadku złożenia przez skarżącego wniosku o cofnięcie skargi, obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy uznanie cofnięcia skargi za skuteczne nie spowodowałoby bądź to obejścia prawa bądź utrzymania w mocy decyzji zawierającej przynajmniej jedną z wad określonych wart. 156 § 1 k.p.a.
W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2002 r. nie zawiera żadnej z wad wymienionych art. 156 § 1 k.p.a. Decyzja ta bowiem została wydana przez właściwy miejscowo i rzeczowo organ administracyjny, na podstawie właściwie zastosowanego prawa, nie dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została prawidłowo skierowana do stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, nie wywołałaby czyn zagrożony karą w razie jej wykonania i nie zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.). Zaskarżona decyzja nie była również sprzeczna z obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta K. i tym samym nie można uznać jej nieważności na podstawie art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, póz. 139 ze zm.). Decyzja objęta skargą M.L. nie zmierza do obejścia prawa.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w tej sprawie cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu.
Taka zaś sytuacja oznacza, że bezprzedmiotowym stało się również samo postępowanie sądowe, co z kolei nakłada obowiązek umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Stosownie bowiem do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę.
W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może - poza zakresem wyznaczonym art. 60 P.p.s.a. - prowadzić dalszej kontroli i oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W tej sprawie nie ma podstaw do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie odniósł się do zasadności zarzutów podniesionych w skardze.
Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.