Uzasadnienie
D. M. i W. M. wnieśli skargę na decyzję Starosty [...] z dnia 21 marca 2017 r., znak [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania. Decyzja ta - jak wynika z przesłanych do Sądu akt administracyjnych - została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia 4 października 2017 r., znak [...].
Wezwani do sprecyzowania, czy przedmiotem skargi jest decyzja Starosty [...], czy też decyzja Wojewody skarżący wyjaśnili, że skarga dotyczy decyzji znak [...], a więc decyzji Starosty (k. 44).
Stosownie do przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z przepisu tego wyprowadza się wniosek, że przedmiotem skargi może być tylko decyzja organu odwoławczego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. I OSK 116/13 (LEX nr 1282718) nie wystarczy samo złożenie środka zaskarżenia od kwestionowanych decyzji czy postanowienia organu pierwszej instancji, lecz wymagane jest, aby skarga została wniesiona na stosowne działanie organu podjęte po rozpatrzeniu takiego środka prawnego. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że skarga wniesiona na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.