Uzasadnienie
Decyzją z dnia 29 września 2008 r., znak [...] Starosta [...] udzielił [...] Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych pochodzących z odcinka (od ul. [...] do mostu na rzece [...]) drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości Z., określając warunki pozwolenia oraz zaznaczając, że zostało udzielone do dnia 28 września 2018 r.
Wnioskiem z dnia 21 czerwca 2018 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. zwrócił się do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w K. o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego.
Dyrektor Zarządu Zlewni w K. PGW Wody Polskie w dniu 20 sierpnia 2018 r. wydał decyzję znak: [...], którą odmówił [...] Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. ustalenia kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że operat wodnoprawny opracowany w 2008 r. nie zawiera zarówno w części opisowej jak i w części graficznej podstawowych elementów obowiązujących od stycznia 2018 r., zgodnie z art. 408 i art. 409 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Skoro zawarte w operacie informacje są nieaktualne, to na podstawie art. 414 ust. 6 ustawy Prawo wodne należało wydać decyzję odmowną.
Od powyższej decyzji odwołał się Zarząd Dróg Wojewódzkich w K., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania, ewentualnie jej zmianę poprzez uwzględnienie wniosku.
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 3 października 2018 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.) w związku z art. 414 ust. 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 z późn.zm.).
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w sposób zupełnie odmienny traktowane było odprowadzanie wód opadowo-roztopowych pod rządami ustawy z 2001 roku i 2017 roku. W rozumieniu przepisów ustawy z 2001 roku wody opadowe lub roztopowe były zaliczane do ścieków, a wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi stanowiło szczególne korzystanie wód, natomiast w rozumieniu przepisów ustawy z 2017 r. Prawo wodne, wody opadowe lub roztopowe nie stanowią ścieków, a ich wprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych jest usługą wodną.
Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu I instancji.
Dodatkowo wyjaśniono, że z treści art. 414 ust. 2 ustawy Prawo wodne wynika, że przepis ten mówiący o ustaleniu kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne, szczególne korzystanie z wód, długotrwałe obniżenie poziomu zwierciadła wody podziemne - dotyczy pozwoleń o których mowa w art. 389 pkt 1)-3) ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, a więc pozwoleń wodnoprawnych wydawanych na podstawie przepisów tej ustawy, czyli po dniu 1 stycznia 2018 r.
Pozwolenie wodnoprawne wydane decyzją Starosty [...] w dniu 29 września 2008 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne nie dotyczyło ani szczególnego korzystania z wód, ani usług wodnych, o których jest obecnie mowa w przepisie 414 ust. 2 nowej ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Wymagania art. 409 nowego Prawa wodnego dotyczące zawartości operatu wodnoprawnego zostały rozszerzone w stosunku do wymagań wynikających z art. 132 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r., w związku z czym przedłożonego operatu wodnoprawnego opracowanego w 2008 r. nie można uznać za aktualny (np. brak możliwości ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania w związku z brakiem określenia zasięgu oddziaływania studni chłonnej, brak w pozwoleniu wodnoprawnym z 2008 roku danych niezbędnych do ustalenia wysokości należnej opłaty za usługi wodne).
Zdaniem organu II instancji przedłużenie czasu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego jest możliwe w sytuacji, gdy nie ma zmian warunków pozwolenia, co w świetle powyżej przytoczonych zmian w przepisach nie może być spełnione. W omawianym przypadku, z uwagi na istotną zmianę przepisów prawa materialnego i związaną z tym nieaktualnością dokumentacji, pozytywne rozpatrzenie przedmiotowego wniosku nie było możliwe.
Powyższe stanowisko jest również zgodne z odpowiedziami w zakresie przedmiotowej kwestii, publikowanymi na stronach Serwisu Informacji Prawnej Lex, np. odpowiedzi udzielone w dniu 13 lutego 2018 r. (lex QA1002083) oraz w dniu 24 kwietnia 2018 r. (lex QA1038410) przez Martę Stachowską, która jest autorem w serwisie Prawo ochrony środowiska w Wolters Kluwer S.A. i Głównym specjalistą w Krajowym Zarządzie Gospodarki Wodnej.
Zgodnie przepisem art. 414 ust. 6 obowiązującej ustawy Prawo wodne: "W razie stwierdzenia, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym, o którym mowa w ust. 3, nie są aktualne lub zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 399 ust. 1, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, w drodze decyzji, odmawia przedłużenia okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1".
W świetle powyższego, działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1, organ II instancji orzekł jak w sentencji.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Zarząd Dróg Wojewódzkich w K., zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
- 1. naruszenie art. 414 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne przez uznanie, że przepis ten dotyczy wyłącznie pozwoleń wodnoprawnych wydanych po dniu 1 stycznia 2018 r.,
- 2. naruszenie art. 414 ust. 2-4 ustawy powołanej w punkcie 1 przez nieznajdujące uzasadnienia uznanie, że z uwagi na istotną zmianę przepisów prawa materialnego i związaną z tym nieaktualnością dokumentacji nie było możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącego.
Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:
- 1. naruszenie art. 7 i art. 77 §1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedostateczne odniesienie się do zarzutów powołanych przez skarżącego w odwołaniu kwestionujących twierdzenie organu I instancji, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym z 2008 r. są nieaktualne,
- 2. naruszenie art. 138 §1 ust. 1 kodeksu postępowania administracyjnego przez utrzymanie w mocy kwestionowanej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w K. mimo istnienia uzasadnionych podstaw do uchylenia tej decyzji.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że mimo znacznych zmian wprowadzonych ustawą Prawo wodne z 2017 r. w stosunku do poprzednio obowiązującej ustawy, ustawodawca nie wprowadził obowiązku uzyskiwania nowych pozwoleń wodnoprawnych w miejsce pozwoleń wydanych na podstawie przepisów obowiązujących od 2001 r. Zgodnie z art. 545 ust. 7 ustawy Prawo wodne z 2017 r. pozwolenie wodnoprawne wydane na podstawie przepisów ustawy uchylanej w art. 573 zachowują moc. Ponadto dodatkowym ułatwieniem w stosunku do ustawy Prawo wodne z 2001 r. dla podmiotów zobowiązanych do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego są przepisy umożliwiające przedłużenie ważności pozwolenia wodnoprawnego. Do tej pory, po upływie określonego w decyzji czasu pozwolenie wygasało i konieczne było uzyskanie nowego pozwolenia. Nowe przepisy umożliwiają złożenie wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwoleń (art. 414 ust. 2 ustawy Prawo wodne z 2017 r.).
W związku z powyższym jeżeli odprowadzanie wód opadowych z przedmiotowego odcinka drogi wojewódzkiej nr [...] w m. Z. nie zmieniło charakteru w stosunku do posiadanej decyzji wodnoprawnej, wydanej przez Starostę [...] z dnia 29 września 2008 r., skarżący skorzystał z prawa przedłużenia ważności pozwolenia, przedkładając zgodnie z art. 414 ust. 2 i 3 wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wraz z operatem, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne oraz oświadczenie, że zachowane w nim informacje zachowały aktualność.
Dalej zwrócono uwagę, że zarówno w 2008 roku, jak i obecnie przedmiotem postępowania było i jest rozpatrzenie wniosku dotyczącego pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych pochodzących z odcinka drogi wojewódzkiej nr [...]. Zarówno rodzaj odprowadzanych wód, ich ilość jak i sposób odprowadzania czy przywołane w operacie parametry techniczne nie uległy zmianie. Zmianie uległo natomiast nazewnictwo, przy czym zmianę tę należy postrzegać jako korzystną dla skarżącego, gdyż przedmiotowe wody poprzednio uznawane za ścieki w ramach szczególnego korzystania z wód traktowane były nieco bardziej rygorystycznie niż obecnie funkcjonujące wody opadowe w ramach usług wodnych (pozwolenie wodnoprawne wówczas dla ścieków wydawane było na 10 lat, a dziś pozwolenie na usługę wodną tj. odprowadzenie wód opadowych - do 20 lat).
Organ l instancji po analizie złożonych przez skarżącego dokumentów, w tym operatu wodnoprawnego, o którym mowa w art. 414 ust. 3, czyli na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne, stwierdził, że nie został spełniony warunek aktualności danych zawartych w operacie wodnoprawnym na dzień składania wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania. W ocenie skarżącego niedorzecznym się wydaje żądanie, aby operat, na podstawie którego wydano pozwolenie wodnoprawne (w tym przypadku z 2008 r.) pozostawał w spójności z wprowadzonymi w 2017 r. zmianami co do jego zawartości.
Zatem nie było podstaw do uznania, że przedłożony przez skarżącego operat wodnoprawny jest nieaktualny, argumenty powołane w zaskarżonej decyzji na uzasadnienie takiego stanowiska nie są przekonywujące. Skarżący podkreślił, że nie uległy zmianie w stosunku do roku 2008 warunki techniczne odprowadzania wód opadowych i roztopowych z drogi, chodników i ciągu pieszo - jezdnego, dlatego operat wodnoprawny z 2008 r. zachował aktualność.
Jeśli organ doszedł do wniosku, że brak jest elementów wynikających z przepisów ustawy Prawo wodne z 2017 r., nie było przeszkód aby wezwał skarżącego do przedłożenia dodatkowych informacji albo w ramach swoich kompetencji, samodzielnie dokonał oceny, czy działalność skarżącego, której dotyczy pozwolenie wodnoprawne, nie koliduje z wymogami przewidzianymi w ustawie Prawo wodne z 2017 r.
Zdaniem skarżącego nie ma żadnych podstaw do uznania, że niezaliczenie w ustawie Prawo wodne z 2001 r. odprowadzania wód opadowych i roztopowych do wód lub urządzeń wodnych usługi wodnej stanowi istotną przeszkodę w stosowaniu art. 414 ust. 2 Prawa wodnego z 2017 r. i ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego.
Nieuwzględnienie przez organ II instancji wyżej powołanych zarzutów i twierdzeń skarżącego i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Organu I instancji nastąpiło z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 138 §1 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Zarzuty skargi okazały się skuteczne, a zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu.
Stan faktyczny ustalony w sprawie nie budzi wątpliwości: strona skarżąca uzyskała 29 września 2008 r., znak [...] decyzję Starosty [...] - pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych pochodzących z odcinka (od ul. [...] do mostu na rzece [...]) drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości Z., obowiązujące do dnia 28 września 2018 r. Następnie dnia 21 czerwca 2018 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. zwrócił się do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w K. o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 414 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że dla prawidłowego funkcjonowania drogi publicznej objętej poprzednim pozwoleniem wodnoprawnym konieczne jest dalsze odprowadzanie wód opadowych i roztopowych. Jednocześnie brak jest w przesłanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego aktach administracyjnych jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że zmianie uległy warunki odprowadzania tych wód (ich ilość bądź jakość, instalacje służące ich odprowadzaniu itp.).
Zgodnie z art. 414 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 z późn.zm.) - pozwolenia wodnoprawne, o których mowa w art. 389 pkt 1-3, nie wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tych pozwoleń.
Wnioskodawca spełnił warunek określony w tym przepisie, bowiem przed upływem tego terminu złożył stosowny wniosek.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy na podstawie art. 414 ust. 2 i następne ustawy Prawo wodne z 2017 r. można przedłużyć pozwolenie wodnoprawne wydane na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy Prawo wodne z 2001 r. (jak twierdzi strona skarżąca), czy też – jak chce organ rozstrzygający sprawę – powołane przepisy mają zastosowanie wyłącznie do pozwoleń wodnoprawnych wydanych już na podstawie ustawy z 2017 r.
Brak jest przepisu, który jednoznacznie rozstrzygałby tę kwestię.
Wśród przepisów międzyczasowych nowej ustawy w art. 545 ust. 7 ustawy z 2017 r. wprowadzono zasadę, że pozwolenia wodnoprawne wydane na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne z 2001 r. zachowują moc.
Wbrew stanowisku organu - możliwość przedłużenia pozwoleń wodnoprawnych wydanych na podstawie przepisów dotychczasowych wynika bezpośrednio z art. 414 ust 2 prawa wodnego z 2017 r: "Pozwolenia wodnoprawne, o których mowa w art. 389 pkt 1-3, nie wygasają, jeżeli zakład w terminie 90 dni przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, złoży wniosek o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania tych pozwoleń".
Z wykładni literalnej tego przepisu wynika, że ma on zastosowanie wyłącznie do pozwoleń wodnoprawnych wydanych na podstawie art. 389 pkt 1 – 3 ustawy tj. pozwoleń wodnoprawnych na:
- 1) usługi wodne;
- 2) szczególne korzystanie z wód;
- 3) długotrwałe obniżenie poziomu zwierciadła wody podziemnej.
Jak słusznie podkreślił organ, obecnie odprowadzanie wód opadowo – roztopowych jest klasyfikowane, jako usługa wodna, podczas gdy na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów stanowiło szczególne korzystanie z wód. W istocie, więc na gruncie nowych przepisów odprowadzanie wód również wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, którego przedłużenie na mocy art. 414 ust. 2 jest możliwe.
Organ odwoławczy powołuje się na tą zmianę klasyfikacji twierdząc, że przemawia za tym "zupełnie odmienny sposób traktowania wód opadowo – roztopowych". W istocie jednak, pomimo zmiany nazewnictwa, w dalszym ciągu wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, a organ II instancji nie wskazał, jakie konkretne istotne zmiany wynikają z owego "zupełnie odmiennego sposobu traktowania".
W ocenie Sądu samo sformułowanie zawarte w art. 414 ust. 2 zezwalające na przedłużanie wyłącznie pozwoleń, "o których mowa w art. 389 pkt 1 – 3" nie stanowi wystarczającej przesłanki do stwierdzenia, że nie jest możliwe przedłużanie pozwoleń wydanych na podstawie ustawy z 2001 roku w sytuacji, gdy przedmiot tego pozwolenia na podstawie nowej ustawy mieści się w zakresie wymienionym w jej art. 389 pkt 1 – 3.
Drugim argumentem organów administracji rozstrzygających niniejszą sprawę była nieaktualność informacji zawartych w operacie wodnoprawnym z 2008 r.
W tym kontekście należy wskazać, że zgodnie z art. 414 ust. 3 ustawy do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się operat, na podstawie którego wydano dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne, oraz oświadczenie, że zawarte w nim informacje zachowały aktualność. Wnioskodawca wypełnił ten warunek, przedkładając operat dołączony do wydanego wcześniej pozwolenia i oświadczając, że informacje w nim zawarte zachowały aktualność.
Natomiast organy obu instancji odmówiły przedłużenia okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 414 ust. 6 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym w razie stwierdzenia, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym, o którym mowa w ust. 3, nie są aktualne lub zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 399 ust. 1, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, w drodze decyzji, odmawia przedłużenia okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1. Uznały, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym nie są aktualne, a nieaktualność dokumentacji uniemożliwia przedłużenie pozwolenia wodnoprawnego, co byłoby możliwe tylko w sytuacji braku zmian warunków pozwolenia.
W tym kontekście należy stwierdzić, że czym innym jest zmiana warunków świadczenia usługi wodnoprawnej takich jak zmiana ilości albo jakości odprowadzanych wód, zmiana sposobu korzystania z instalacji do odprowadzania wód itp., a czym innym jest zmiana przepisów prawa określających warunki, jakie powinien spełniać operat wodnoprawny. W art. 414 ust. 6 wyraźnie mowa jest o nieaktualności informacji zawartych w operacie wodnoprawnym, nie zaś o jego formie – niedostosowanej do wymogów wynikających z nowych przepisów. Tymczasem ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie stwierdziły braku aktualności jakichkolwiek informacji, natomiast skarżący twierdzi, że okoliczności te nie uległy zmianie.
Dodatkowo trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 414 ust. 4 jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 2, jest niekompletny, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych wzywa do jego uzupełnienia w terminie 14 dni. W ocenie Sądu nie ma przeszkód, by na podstawie tego przepisu wezwać wnioskodawcę do przedłożenia dodatkowych informacji, na co również zwraca uwagę strona skarżąca. Może to obejmować wskazywane w zaskarżonej decyzji okoliczności zmierzające do ustalenia kręgu stron postępowania czy też danych niezbędnych do ustalenia wysokości należnej opłaty za usługi wodne.
Powołana przez organ w odpowiedzi na skargę publikacja Serwisu Informacji Prawnej LEX (QA 994587) jest lakoniczna, nie jest oparta na pełnej i szerokiej wykładni obowiązujących przepisów, a stanowisko zawarte w tej publikacji jest błędne.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podnosi, że "gdyby przyjąć wskazaną w skardze wykładnię oraz interpretację wskazanego w niej art. 414 to należałoby przyjąć, iż kolejno, w każdym przypadku pozwolenia wodnoprawnego uzyskanego w oparciu o uprzednio obowiązujące prawo wodne z upływem okresu jego obowiązywania, ciążyłby na organie obowiązek jego przedłużania na kolejne okresy w sytuacji zachowania terminu do takiego wniosku oraz w oparciu o oświadczenie, że dane zawarte w operacie na dzień pozyskania pierwszego pozwolenia nie straciły swojej aktualności. Argumentacja powyższa nie znajduje oparcia przy założeniu racjonalności ustawodawcy, zasady bezpośredniego działania przepisów nowych, jak i wobec faktu, iż pozwolenia te były i są wydawane na czas określony".
Z takim wywodem nie sposób się zgodzić. Przedłużenie pozwolenia wodnoprawnego jest możliwe tylko w sytuacji, gdy warunki korzystania z wód nie uległy zmianie od momentu wydania poprzedniego pozwolenia – a zatem nie "w każdym przypadku". Tylko wtedy można przedłużyć okres jego obowiązywania na dotychczasowych warunkach. Jeżeli zaś w sposobie wykonywania pozwolenia nastąpiły jakiekolwiek zmiany, to należałoby uznać, że informacje zawarte w operacie wodnoprawnym straciły aktualność i wówczas dopiero należałoby odmówić przedłużenia dotychczasowego pozwolenia i wszcząć postępowanie o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego na podstawie przepisów ustawy z 2017 roku.
Oczywiście nie byłoby również możliwe przedłużenie takich pozwoleń wodnoprawnych, które na gruncie nowej ustawy nie mieszczą się w zakresie wskazanym w jej art. 389 pkt 1 – 3, co wynika z wcześniejszych rozważań zawartych w uzasadnieniu.
Trzeba przy tym podkreślić, że organ nie jest związany oświadczeniem wnioskodawcy, iż dane zawarte w poprzednim operacie nie uległy zmianie. Jeżeli postępowanie wyjaśniające doprowadziłoby do ustalenia konkretnych zmian w sposobie odprowadzania wód, to należałoby odmówić przedłużenia okresu obowiązywania pozwolenia ze względu na nieaktualność informacji zawartych w poprzednim operacie.
W tym zakresie Sąd całkowicie podziela argumentację skarżącego zmierzającą do wykazania, iż celem ustawodawcy przy wprowadzaniu nowej regulacji Prawa wodnego nie było wyłączenie możliwości przedłużania w trybie art. 414 okresu obowiązywania pozwoleń wodnoprawnych wydanych na podstawie przepisów dotychczasowych.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają art. 414 ust. 6 ustawy Prawo wodne wobec błędnego utożsamienia braku zachowania wymogów operatu wodnoprawnego wynikających z przepisów nowej ustawy z nieaktualnością informacji zawartych w tym operacie.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organy administracji rozważą, czy informacje załączone w znajdującym się w aktach sprawy operacie są aktualne – w znaczeniu wyjaśnionym powyżej, mogą również w razie potrzeby wezwać o ich uzupełnienie. Odmowa przedłużenia okresu obowiązywania dotychczasowego pozwolenia będzie możliwa dopiero wówczas, gdy informacje te okażą się nieaktualne. Do tego czasu, zgodnie z art. 414 ust. 2 ustawy Prawo wodne dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne z 2008 r. nie wygasa, bowiem taki jest skutek złożenia wniosku, o którym mowa w tym przepisie. Zgodnie z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej wyrażoną w art. 8 § 1 k.p.a. – organ obowiązany jest dążyć do załatwienia wniosku strony w sposób odpowiadający przepisom prawa, jeżeli istnieje taka możliwość
Wobec powyższego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 135 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się wpis od skargi (300 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego ustalone, jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.) – 480 zł.