Uzasadnienie
IISA/Kr 1549/04
Stosownie do przepisu art. 3 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sądowa kontrola działalności administracji publicznej, gdy chodzi o postanowienia wydawane przez organy administracji, obejmuje jedynie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służą zażalenia albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Pozostałe postanowienia organów administracji publicznej nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądów administracyjnych. W szczególności takiemu zaskarżeniu nie podlega postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 kpa przez organ wyższego stopnia w wyniku rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy przez właściwy organ w obowiązującym terminie. Postanowienie takie bowiem nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie kończy postępowania, jak również na postanowienie to nie przysługuje zażalenie.
Skarga zatem do sądu administracyjnego na tego rodzaju postanowienie nie jest dopuszczalna. W rozpatrywanym przypadku skarżąca zaskarżyła postanowienie wydane właśnie w trybie art. 37 § 2 kpa przez organ wyższego stopnia w następstwie rozpatrzenia przez ten organ zażalenia przewidzianego art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w obowiązującym terminie. W związku z tym skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a i art. 222 powołanej wyżej ustawy.