Uzasadnienie
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] października 1999r. znak: [...], została prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 29 października 1999r, co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych (k. [...]). Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie, także, w zakresie 30 dniowego terminu do jej wniesienia. Zgodnie z treścią wówczas obowiązującego art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) skargę wnosiło się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Przedmiotowa skarga została złożona w dniu 31 sierpnia 2011 r. (data stempla pocztowego) do skarżonego organu, który w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenia z powodu wniesienia jej po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona po terminie.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. póz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Zgodnie z w/w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę należało wnieść bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 29 października 1999r., a zatem ostateczny termin do złożenia skargi przypadał w dniu 29 listopada 1999r.
Skarga została złożona dopiero w dniu 31 sierpnia 2011 r., a zatem po upływie terminu określonego w 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
W tym stanie rzeczy, skarga jako spóźniona podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w związku z czym Sąd, orzekł jak w pkt l sentencji postanowienia.
W niniejszej sprawie skarżący L.O. złożył również wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Rozpoznając powyższy wniosek referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 17 lutego 2012r. pozostawił tenże wniosek bez rozpoznania.
Skarżący złożył w terminie sprzeciw.
Rozpoznając powyższy wniosek o prawo pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Prawo pomocy skarżącemu w niniejszej sprawie nie przysługuje związku z czym wniosek o prawo pomocy należało w całości oddalić.
Zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, przy czym skarga jest oczywiście bezzasadna, jeśli bez głębszej analizy prawnej nie ma najmniejszych wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Należy mieć przy tym na uwadze, że zastosowanie tego przepisu jest możliwe wtedy, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy wskazuje jednoznacznie, iż skarga nie ma szans na uwzględnienie. W przeciwnym razie mogłoby dojść do naruszenia konstytucyjnego prawa strony do sądu. Potrzeba zastosowania art. 247 p.s.a. będzie zachodziła zwłaszcza, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia.
W niniejszej sprawie nie ma najmniejszych wątpliwości, iż w związku z wniesieniem skargi po upływie prawie 11 lat od prawidłowego doręczenia tejże decyzji skarżącemu L.O. skarga podlega odrzuceniu. Tym samym przyznanie stronie prawa pomocy jest bezzasadne, niezależnie od jej sytuacji materialnej czy zdrowotnej, gdyż ewentualne przyznanie prawa pomocy nie wpłynęłoby na możliwość skutecznego zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] października 1999r.
Mając powyższe na uwadze Sąd wniosek o prawo pomocy oddalił, na podstawie art. 247 p.p.s.a., i orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.