Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia 2 października 2018 r., znak [...] określił opłatę za usługę wodną dla J. K. właściciela nieruchomości zlokalizowanej na działkach nr: [...]; [...]; [...] - nr księgi wieczystej [...], obręb: [...], jednostka ewidencyjna: [...], przy ulicy [...] w K., za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni 6 037 m2 robót i obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie 88% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, za okres: 1 stycznia 2018r. - 31 grudnia 2018r. wynoszącą 2 642 zł
Wysokość opłaty za usługę wodną obliczono jako iloczyn:
- - jednostkowej stawki opłaty wynoszącej: 0,50 zł
- - wyrażonej w m2 wielkości utraconej powierzchni biologicznie czynnej wynoszącej: 5284 m2 (pomiaru dokonano w oparciu o Ortofotomapę z 2017 r. pozyskaną z Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K.)
- - czasu wyrażonego w latach - 1 rok w następujący sposób: 5 284 [m2 ] x 0,50 [zł/ m2] x 1 [rok] = 2 642 [zł, rok].
Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 104 § 1 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z 2018 r. poz. 149, 650, 1544, 1629) dalej: k.p.a. w związku z art. 273, ust. 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566, 2180, z 2018 r. poz. 650, 710, 1479).
Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. K., zarzucając jej
- 1. nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego,
- 2. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, 77 § 1 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez błędne przyjęcie, że nieruchomość jest położona na obszarze nieujętym w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, jak również poprzez brak ustaleń odnośnie struktury i przebiegu kanalizacji,
- 3. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 269 ust. 1 pkt 1, art. 272 ust. 8 ustawy- Prawo wodne poprzez ich błędną wykładnię polegającą w szczególności na błędnym ustaleniu znaczenia terminu "obszar nieujęty w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej",
- 4. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art 269 ust. 1 pkt 1, art. 16 pkt 59 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1152) poprzez ich błędną wykładnię poprzez nadaniu pojęciu "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej"' znaczenia przypisanego przez ustawę dla innego pojęcia, tj. "system kanalizacji zbiorczej".
Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym opłaty stosunkowej, opłaty skarbowej i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Uzasadniając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji strona skarżąca podkreśliła, że decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Sprawa została wszczęta i była prowadzona z udziałem "C. J. K. sp. k.". Zwrócono uwagę, że prawidłowa nazwa podmiotu będącego właścicielem przedmiotowych nieruchomości to "C. J. K. spółka komandytowa sp. k.". J. K. jest jedynie komplementariuszem w spółce A. J. K. spółka komandytowa, która z kolei jest komplementariusze w C. J. K. spółka komandytowa sp. k.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że dokonał weryfikacji wydanej decyzji pod kątem poprawności oznaczenia strony, do której została skierowana i stwierdził, iż decyzja została błędnie skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Stroną, do której powinna zostać skierowana decyzja jest C. J. K. Spółka Komandytowa Spółka Komandytowa, ul. [...], [...]. Jednocześnie organ wskazał, że nie można uznać za nieważne prowadzonego postępowania administracyjnego wobec C. J. K. sp.k., ul. [...], [...], pomimo niepełnego określenia w nim strony postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Zgodnie zaś z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie.
Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.
Pozwolenie wodnoprawne, na podstawie którego ustalono opłatę (k. 1 – 2 akt administracyjnych) zostało w 2017 r. wydane na rzecz "A. J. K. Sp.k."; zaś informacja roczna o wysokości opłat za usługę wodną nr [...] (k. 6 akt administracyjnych) została skierowane do "C. J. K. Sp. K."
Reklamacja od informacji rocznej została wniesiona przez "C. J. K. Spółka Komandytowa Sp. K.", przy czym dołączono do niej wypis z Krajowego Rejestru Sądowego dla tej spółki (k. 14 – 17 i k. 22 akt administracyjnych). Dalsze postępowanie było prowadzone w stosunku do spółki C. J. K. spółka komandytowa (k. 31, 34, 64 akt administracyjnych). Na marginesie wskazać należy, że jest to błędna nazwa, a właściwa określona została w reklamacji: "C. J. K. Spółka Komandytowa Sp. K."
Natomiast adresatem zaskarżonej decyzji jest osoba fizyczna – J. K., który na żadnym etapie postępowania nie występował w sprawie w charakterze strony i który nie jest stroną postępowania – co przyznał nawet Prezydent Miasta w odpowiedzi na skargę.
W tej sytuacji należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że została ona skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Wobec powyższego przedwczesne byłoby odnoszenie do zarzutów skargi dotyczących innych naruszeń przepisów postępowania oraz naruszeń przepisów prawa materialnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. II OSK 1416/14 (LEX nr 2037337) stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zwalnia sąd administracyjny z konieczności odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi i przedstawienia w związku z tym wiążących na przyszłość zaleceń i ocen. Zalecenia o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. nie są udzielane na wypadek ewentualnego przyszłego merytorycznego kontynuowania sprawy z udziałem innego podmiotu. Nie powinny one wykraczać poza zakres rozpoznawanej sprawy administracyjnej.
Wobec powyższego stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 603 zł składa się: kwota 106 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).